یک فنجان عشق با طعم چشمانت ( عاشقانه های پرویز صادقی)

به چشم هایت بگو

این عشق هم می گذرد

تا قیامت ولی

حقّ شعرهایم

به گردنت می ماند

تو و رؤیاهائی

که شریک جرمت بودند

در اتّفاق دلی

که در هجوم فاصله ها

به مرداب زدُ نیلوفر شد

 

واژه هایم

رؤیای یک نجوا ست

لحظه هائی که از تقدیر می دزدم

آنچه می نویسم

چیزی نیست که می خواهم بگویم

شعرهایم به یک رایحه می مانند

بیشتر حس می کنند

کم تر می دانند

 

تو در من چنانی

که از هر گلی رد می شوم

عطری صدایم می زند

 

این عشق چه حالت ست

که مثل خدا

بی سرزمینُ بی تاریخ

در گوشهُ کنار من روانه ای ؟!

 

مرا حوصلۀ شرح غصّه نیست
بگذار با خیالت سر کنم
آنجا که آواز دست هایت
نفس گل های سرخ،
صدای پای تو کوکوی کبوترهاست
و من لانه ای پر از
بارانُ کوکب می شوم
چشم هایت که می وزند
محشر کبری می شود
فاصله ها به جهنّم می روند
و بوسه ها
پیش چشم سیب ها
خانه نشین بهشت می شوند

 

رؤیاها
به تو شرطی شده اند
تو نگفته
به سرم می ریزند !

 

زیباترین لباس شعر من
چشم های توست
که چون آسمان
میان واژه هایم
این کبوترهای خسته می پیچند !

 

احساس من به تو
ایلاتیِ باران هاست
واژه نشین نمی شود
کولی ماهُ آفتاب !

 

به فاصلۀ یک نفس
به من نزدیک می شوی
و من به اندازۀ یک پائیز
غمگین می شوم
وقتی لب هایم
برگونه های باد می نشیند
و خیالت لبخند می زند
و من
با بوسه های گسسته
و آغوش خاموش
به باران بر می گردم
آنجا که عشق
در آغوش خدا می گرید
نبودنت
دل آدم را خالی می کند !

 

خیر نبیند تقدیر
که دور از تو تنهاتر از گریه ام !