اشک من جاری شد جای تو خالی بود جـــــــــای تـــــــــو عکس تو درطاقچه ی کوچک قلبم خندید شعر دلتنگی من سخت گریست
من تلخم نگاه خیره ام تلخ میان دو حفره ی تاریک و خالی صدایم خموش خفته میان لب های بهم فشرده و دستها آویزان و حرف ها تلخ و روزها تلخ و شب ها تلخ میهمانی به یک فنجان من قهوه ی قجری ام
ﮐﺎﺭﻭﺍﻥ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺩﯾﺪﻩ ﻣﻦ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺧﯿﺮﻩ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺑﻪ ﺭﺍﻩ ﺧﻨﺪﻩ ﻣﯿﺰﺩ ﺑﻪ ﺩﺭﺩ ﻭ ﺭﻧﺠﻢ , ﺍﺷﮏ ﺷﻌﻠﻪ ﻣﯿﺰﺩ ﺑﻪ ﺗﺎﺭ ﻭ ﭘﻮﺩﻡ , ﺁﻩ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩﯼ ﻭ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻋﺸﻖ ﻭ ﺍﻣﯿﺪ ﺯﻧﺪﮔﺎﻧﯽ ﻣﻦ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩﯼ ﻭ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺑﻪ ﺟﺎ , ﺷﻤﻊ ﺍﻓﺴﺮﺩﻩ ﺟﻮﺍﻧﯽ ﻣﻦ ! ﺷﻌﻠﻪ ﯼ ﺳﯿﻨﻪ ﺳﻮﺯ ﺗﻨﻬﺎﯾﯽ ﺑﺎﺯ ﭼﻨﮕﺎﻝ ﺟﺎﻧﺨﺮﺍﺵ ﮔﺸﻮﺩ ﺩﻝ ﻣﻦ ﺩﺭ ﻟﻬﯿﺐ ﺍﯾﻦ ﺁﺗﺶ ﺗﺎ ﺭﻣﻖ ﺩﺍﺷﺖ ﺩﺳﺖ ﻭ ﭘﺎ ﺯﺩﻩ ﺑﻮﺩ ! ﭼﻪ ﻭﺩﺍﻋﯽ , ﭼﻪ ﺩﺭﺩ ﺟﺎﻧﮑﺎﻫﯽ ! ﭼﻪ ﺳﻔﺮ ﮐﺮﺩﻥ ﻏﻢ ﺍﻧﮕﯿﺰﯼ ﻧﻪ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﭼﻨﺎﻥ ﮐﻪ ﺩﻝ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﻧﻪ ﮐﻼﻡ ﻣﺤﺒﺖ ﺁﻣﯿﺰﯼ ! ﮔﺮ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﻧﻤﯿﺸﺪﻡ ﻣﺪﻫﻮﺵ ﺩﺍﻣﻨﺖ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﻧﻤﯿﮑﺮﺩﻡ ﻭﻩ ﭼﻪ ﺧﻮﺵ ﺑﻮﺩ , ﮐﺎﻧﺪﺭ ﺁﻥ ﺣﺎﻟﺖ ﺗﺎ ﺍﺑﺪ ﭼﺸﻢ ﻭﺍ ﻧﻤﯿﮑﺮﺩﻡ ﭼﻮﻥ ﺑﻪ ﻫﻮﺵ ﺁﻣﺪﻡ ﻧﺒﻮﺩ ﮐﺴﯽ ﻫﺴﺘﯽ ﺍﻡ ﺳﻮﺧﺖ ﺍﻧﺪﺭ ﺁﻥ ﺗﺐ ﻭ ﺗﺎﺏ ﻫﺮ ﻃﺮﻑ ﺟﻠﻮﻩ ﮐﺮﺩ ﺩﺭ ﻧﻈﺮﻡ ﺑﺮﮒ ﺭﯾﺰﺍﻥ ﺑﺎﻍ ﻋﺸﻖ ﻭ ﺷﺒﺎﺏ ﻭﺍﯼ ﺑﺮ ﻣﻦ , ﻧﺪﺍﺩ ﮔﺮﯾﻪ ﻣﺠﺎﻝ ﮐﻪ ﺯﻧﻢ ﺑﻮﺳﻪ ﺍﯼ ﺑﻪ ﺭﺧﺴﺎﺭﺕ ﭼﻪ ﺑﮕﻮﯾﻢ , ﻓﺸﺎﺭ ﻏﻢ ﻧﮕﺬﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺑﮕﻮﯾﻢ : (( ﺧﺪﺍ ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﺕ )) ﮐﺎﺭﻭﺍﻥ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﻭ ﭘﯿﮑﺮ ﻣﻦ ﺩﺭ ﺳﮑﻮﺗﯽ ﺳﯿﺎﻩ ﻣﯿﻠﺮﺯﯾﺪ ﺭﻭﺡ ﻣﻦ ﺗﺎﺯﯾﺎﻧﻪ ﻫﺎ ﻣﯿﺨﻮﺭﺩ ﺑﻪ ﮔﻨﺎﻫﯽ ﮐﻪ : ﻋﺸﻖ ﻣﯽ ﻭﺭﺯﯾﺪ ﺍﻭ ﺳﻔﺮ ﮐﺮﺩ ﻭ ﮐﺲ ﻧﻤﯿﺪﺍﻧﺪ ﻣﻦ ﺩﺭﯾﻦ ﺧﺎﮐﺪﺍﻥ ﭼﺮﺍ ﻣﺎﻧﺪﻡ ﺁﺗﺸﯽ ﺑﻌﺪ ﮐﺎﺭﻭﺍﻥ ﻣﺎﻧﺪ ﻣﻦ ﻫﻤﺎﻥ ﺁﺗﺸﻢ ﮐﻪ ﺟﺎ ﻣﺎﻧﺪﻡ
اى اشك.....!!!!!!!!! تو اى جارى احساس شبانه......!!!! اى همدم هر دردو غم و رنج زمانه......!!!! بنشين......!!!! تو بر اين گونه ى تب دار من امشب......!!!! از كوره ى دل مى كشد آتش چه زبانه.....!!!! در حادثه ی عشق و دل و عقل و جنون هم.....!!!! فرياد رسى نيست به جز تو به ميانه.....!!!! در لحظه ى شادى و نشاط و غم و غصه......!!!! تو آمده اى اشك به هر عذر و بهانه......!!!! باران به شب تلخ و غم انگيز جدايى.....!!!! در مكتب احساس تو آموخت ترانه.....!!!! در شعر من امشب چه غريبانه شدى تو.....!!!! اى اشك......!!!!!!!!! هم از ديده و دل هر دو روانه.......!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
اشکـ هـآ قَطـره نیستنـد بلـکه کلمـآتـی هستنـد کِـه مى افتنـد ....فقط بخاطـر اینـکه :پیـدا نـمیکنند کسـی راکه معنــى این کلمـات را بــفهمـد .
چه کسی گفته که من تنهایم ؟ من ، سکوت ، خاطرات ، بغض و اشک همیشه با همیم بگذار تنهایی ها از حسودی بمیرد
ما كسى را نداشتیم برایش گریه كنیم به خیابان زدیم كسى را پیدا كنیم هیچ كس نبود براى خیابان گریه كردیم كه هیچ كس را نداشت خیابان براى ما گریه كرد كه هیچ كس را نداشتیم گریه كردیم گریه كرد گریه كردیم گریه كرد گریه كردیم و همین طور خوابمان برد صبح بیدار شدیم فراموش كردیم هیچ كس را نداریم برایش گریه كنیم گریه كردیم...
