عاشقانه های نادر ابراهیمی + زندگینامه

کودکان دوامِ محدود‌ِ شادی‌هایشان را باور نمی‌کنند. آن‌ها به لحظه‌های سنگین ندامت نمی‌اندیشند. برای کودکان مرگ سوغاتی‌ست که تنها به پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها می‌رسد...

 

دلم مي خواست سياستمدار بشوم ، يك سياستمدار واقعي ؛ سياستمداري كه به مردم راست بگويد و به خاطر آزادي همانقدر بجنگد كه به خاطر رفاه ، به خاطر وطن همانقدر كه به خاطر اعتقاد . افسوس اما كه ديگر گذشته است و تابوتم را بر سر دست مي برند.



هرگز به این فکر نکن که در برابر فاجعه ای که هنوز اتفاق نیفتاده، چگونه عزا بگیری.



نمی شود که بهار از تو سبزتر باشد
گل از تو گلگون تر
امید از تو شیرین تر
نمی شود، پاییز
فضای نمناک جنگلی اش
برگ های خسته ی زردش
غمگین تر از نگاه تو باشد.
...
نمی شود که بهار از تو سبز تر باشد ...
و صدای عابر پیری که آب می خواهد
به عمق یک سلام تو باشد

نادر ابراهیمی

 

می دانی؟
وقتی قبل از برگشتن فعل رفتنی در کار باشد
محبت خراب می شود
محبت ویران می شود
محبت هیچ می شود
باور کن
یا برو یا بمان
اما اگر رفتی ...هیچ وقت برنگرد.
هیچ وقت.

"نادر ابراهیمی"

(بار دیگر شهری که دوست می داشتم)

 

عاشق متن هاي مرحوم " نادر ابراهيمي " بودم ! در شركت صنايع مس ايران ؛ بصورت اتفاقي ؛ همسر اون عزيز رو براي اخذ مجوز چاپ كتابهاي صنعتيشون ؛ ملاقات كردم ! نجيب بودند و آرام !
از دهانم دررفت كه : مرحوم استاد ابراهيمي ....
همسرمهربانشون اخمي كردن و گفتن : جناب حلاجيان ! من دارم با نادرجان زندگي ميكنم ! امروز باهاش صبحونه خوردم ! اون در جاي جاي خونه ي ما و منزل دلم ؛ هست و نفس ميكشه !



بانو! بانوی بخشنده ی بی نیازِ من!
این قناعت تو،دل مرا عجب می شکنداین چیزی نخواستنت،و با هر چه که هست ؛ ساختنت...
این چشم و دست و زبانِ توقع نداشتنت،و به آنسوی برچین ها نگاه نکردنت...
کاش کاری می فرمودی دشوار و ناممکن،که من به خاطر تو سهل و ممکنش می کردم!کاش چیزی می خواستی مطلقاً نایاب،که من به خاطر تو آن را به دنیای یافته ها می آوردم! کاش میتوانستم همچون خوب ترین دلقکان جهان،تو را سخت و طولانی و عمیق بخندانم!
کاش می توانستم همچون مهربان ترین مادران،ردِ اشک را از گونه هایت بزدایم...
کاش نامه یی بودم،حتی یکبار،با خوب ترین اخبار
کاش بالشی بودم،نرم،برای لحظه های سنگینِ خستگی هایت!
کاش ای کاش که اشاره یی داشتی،امری داشتی،نیازی داشتی،رویای دور و درازی داشتی
آه که این قناعت تو،این قناعت تو دل مرا عجب می شکند

نادرابراهیمی
کتاب:چهل نامه ی کوتاه به همسرم
نشر:روزبهان

قاسم حلاجيان​

 

نادر ابراهیمی در ۱۴ فروردین سال ۱۳۱۵ در تهران به‌دنیا آمد. پدرش عطا الملک ابراهیمی، فرزندِ آجودان حضورو از نوادگانِ ابراهیم خان ظهیرالدوله، حاکم نامدارِ کرمان در عصر قاجار بود، که رضا شاه پهلوی او را، ضمنِ خلعِ درجه از کرمان به مشکین شهر تبعید نمود، که هنوز قلمستانی به نام او در حومهٔ مشکین شهر وجود دارد (قلمستان عطا) و هنوز فامیل او (ابراهیمی‌های کرمان) در شهر و استان کرمان شناخته شده و مشهور هستند. مادرِ نادر ابراهیمی هم از لاریجانی‌های مقیم تهران به شمار می‌آمد. نادر ابراهیمی تحصیلات مقدماتی خود را در زادگاهش یعنی شهر تهران گذراند و پس از گرفتن دیپلم ادبی از دبیرستان دارالفنون، به دانشکدهٔ حقوق وارد شد. اما این دانشکده را پس از دو سال رها کرد و سپس در رشتهٔ زبان و ادبیات انگلیسی به درجهٔ لیسانس رسید. او از ۱۳ سالگی به یک سازمان سیاسی پیوست که بارها دستگیری، بازجویی و زندان رفتن را برایش درپی داشت. ارایهٔ فهرست کاملی از شغل‌های ابراهیمی، کار دشواری است. او خود در دو کتاب «ابن مشغله» و «ابوالمشاغل» ضمن شرح وقایع زندگی، به فعالیت‌های گوناگون خود نیز پرداخته‌ است. از جملهٔ شغل‌های او بوده‌است: کمک کارگری تعمیرگاه سیار در ترکمن صحرا ، کارگری چاپخانه، حسابداری و تحویلداری بانک، صفحه‌بندی روزنامه و مجله و کارهای چاپ دیگر، میرزایی یک حجرهٔ فرش در بازار، مترجمی و ویراستاری، ایران‌شناسی عملی و چاپ مقاله‌های ایران‌شناختی، فیلمسازی مستند و سینمایی، مصور کردن کتاب‌های کودکان، مدیریت یک کتاب‌فروشی، خطاطی، نقاشی و نقاشی روی روسری و لباس، تدریس در دانشگاه‌ها و…