ابر فضانوردانی مجهز به اسکلت خارجی رباتیک دستگاه کمک حرکتی رباتیک X1 توان حرکتی فضانوردان در مأموریت های عمق فضا را بطور چشمگیری افزایش می دهد. به گزارش سرویس فناوری خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، دستگاه رباتیک X1 یک اسکلت خارجی مشابه اسکلت کمک حرکتی ویژه افراد معلول است که در عین تقویت قوای حرکتی فضانوردان، به حفظ تناسب اندام در سفرهای طولانی فضایی کمک می کند. وزن این اسکلت خارجی رباتیک 25 کیلوگرم و از هفت درجه آزادی برخوردار است؛ انعطاف پذیری بالای این پوشش انجام حرکات چرخشی، کششی و بالا و پایین رفتن را فراهم می کند. اسکلت خارجی رباتیک X1 با یک محافظ بدور پاها و شانه ها متصل می شود؛ چهار مفصل موتوری در بخش باسن و زانوها تعبیه شده است و شش بخش موتوری دیگر، حرکات پاها و چرخش را کنترل می کنند. ناسا سفر به عمق فضا از جمله سفر به سیارک نزدیک به زمین را برای سال 2025 و سفر به مریخ را برای اواسط دهه 2030 میلادی برنامه ریزی کرده است که این پوشش رباتیک کمک حرکتی می تواند به فضانوردان در انجام این سفر کمک کند. طراحی و آزمایش عملکرد اسکلت خارجی رباتیک X1 توسط محققان ناسا با همکاری موسسه ادراک انسان و ماشین (IHMC) فلوریدا در حال انجام است و هنوز زمان دقیقی برای کاربردی شدن این پوشش در سفرهای فضایی اعلام نشده است.
شکارچی سیارک‌ها از خواب زمستانی بیدار شد ناسا از بیداری فضاپیمای شکارچی سیارک خود از حالت خواب زمستانی برنامه‌ریزی شده و بازگشت به خدمت برای بررسی اجسام خطرناک نزدیک زمین در ماه آینده خبر داد. به گزارش سرویس علمی خبرگزاری دانشجویان ایران(ایسنا)، کاوشگر بررسی مادون قرمز میدان گسترده (وایز) با هدف کشف و توصیف اجسام نزدیک زمین که شامل سنگهای فضایی حاضر در مدار 45 میلیون کیلومتری زمین در اطراف خورشید هستند، ماه آینده کار خود را آغاز خواهد کرد. فضاپیمای وایز که در دسامبر 2009 برای بررسی درخشش منابع حرارت سماوی ناشی از سیارک‌ها، ستارگان و کهکشان‌ها به مدار ارسال شد، در ماموریت ابتدایی خود از ژانویه 2010 تا فوریه 2011 به عنوان بخشی از پروژه «نئووایز» روزانه حدود 7500 تصویر ثبت می‌کرد. در پی تکمیل ماموریت اولیه، ناسا بیشتر دستگاههای الکترونیکی این فضاپیما را خاموش کرد اما از بازیابی آنها برای ماموریت جدید و طولانی‌تر خبر داده است. به گفته این سازمان، وایز در ماه سپتامبر برای یک ماموریت سه ساله جدید بازیابی خواهد شد.
چوب حراج ناسا بر سکوهای پرتاب فضایی سکوی پرتاب 39A در مرکز فضایی کندی که برای برنامه شاتل فضایی استفاده می شد به همراه سه سکوی پرتاب متحرک در فهرست فروش ناسا قرار گرفتند. به گزارش سرویس فناوری خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، سکوی پرتاب 39A ناسا در سال 1967 میلادی ساخته شده و از آن برای پرتاب موشک Saturn در مأموریت های آپولو استفاده می شد و پس از آن از سال 1981 تا 2011 میلادی برای برنامه شاتل فضایی مورد استفاده قرار گرفت. بازیافت این سکوی پرتاب عظیم 7.5 متری یا واگذاری به یکی از شرکت‌های خصوصی فعال در حوزه هوافضا از جمله گزینه‌های مطرح شده در سایت ناسا عنوان شده است. «تریسی یانگ» سخنگوی ناسا تأکید می‌کند: اولویت اصلی این آژانس، استفاده بالقوه از این سکوهای پرتاب توسط شرکت‌های خصوصی است. ناسا دو پیشنهاد خرید سکوی پرتاب 39A را از دو شرکت خصوصی رقیب XCOR Aerospace و Stratolaunch Systems دریافت کرده است؛ «الون ماسک» بنیانگذار شرکت اسپیس ایکس نیز تمایل دارد که این سکوی پرتاب را برای پرتاب موشک فالکون 9 و موشک سنگین فالکون خریداری کند. شرکت تازه تأسیس BlueOrigin نیز تمایل خود را برای خرید این سکوی پرتاب چند منظوره اعلام کرده است. با وجود پیشنهاد فروش سکوی پرتاب 39A، ناسا قصد دارد سکوی پرتاب 39B را برای پروژه جدید موشک سنگین SLS همچنان حفظ کند؛ نخستین پرتاب موشک SLS برای سال 2017 میلادی برنامه‌ریزی شده است.
کاوشگر جدید ماه به فضا پرتاب می‌شود بر اساس اعلام ناسا، کاوشگر LADEE با هدف بررسی جو نازک ماه تا ده روز آینده به فضا پرتاب خواهد شد. به گزارش سرویس فناوری خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، کاوشگر گرد و غبار محیطی و جو ماه (LADEE) در ابعاد یک خودرو طراحی شده و با چرخش در اطراف ماه، اقدام به جمع‌آوری داده از ساختار و ترکیبات لایه نازک جو و تعیین نحوه برخاستن گرد و غبار در جو ماه می‌کند. «جان گرنسفلد» از محققان ارشد ناسا تأکید می کند: مطالعات جدید نشان می دهد که جو شکننده ماه در منظومه شمسی بسیار متداول است و درک جدید از جو قمر زمین می تواند به درک بهتر شکل گیری و نحوه تکامل منظومه شمسی کمک کند. کاوشگر ماه LADEE نخستین فضاپیمای طراحی، توسعه یافته و ساخته شده توسط مرکز تحقیقات Ames ناسا محسوب می شود که ششم سپتامبر (15 شهریور) از مرکز پرواز Wallops در جزیره والوپس به فضا پرتاب می شود. برای انتقال این کاوشگر به فضا از موشک Minotaur V نیروی هوایی استفاده می شود؛ این موشک بالستیک با ایجاد تغییراتی برای پرتاب های فضایی مورد استفاده قرار می گیرد.
تعقیب و گریز ناسا و سیارک‌ها در ماموریت جدید شکاری سازمان ناسا اخیرا از ماموریت جدیدی برای شکار یک سیارک، ارسال فضاپیما به سوی آن، نمونه‌برداری از سطح و بازگرداندن نمونه‌ها به زمین در یک سفر کمتر از یک ماه خبر داده است. به گزارش سرویس فناوری خبرگزاری دانشجویان ایران(ایسنا)، در تلاش برای دستیابی به درک بهتر از سیارک‌ها، شهاب‌سنگها و دیگر اجسام نزدیک به زمین، این سازمان قصد دارد پس از گرفتن یک سیارک، ماموریت سرنشین‌داری توسط یک فضاپیمای نسل آینده به سوی آن ارسال کرده و پس از نمونه‌برداری طی یک شیرجه در اقیانوس، نمونه‌ها را به زمین بازگرداند. سرمایه این پروژه در بودجه آینده ناسا لحاظ شده است. جدیدترین نسخه این طرح در انیمیشنی در سایت یوتیوب منتشر شده است. جزئیات چگونگی شکار یک سیارک و خارج کردن آن از مسیر اصلی‌اش توسط ناسا هنوز مشخص نشده اما انیمیشن منتشر شده نشان داده که سیارک توسط یک کیسه پلاستیکی عظیم متصل به پنلهای خورشیدی که در طرفین مانند بال باز شده‌اند، شکار و نگهداشته می‌شود. این طرح با عنوان «ماموریت تغییر مسیر سیارک» بیشتر شبیه شکار بوده و شامل سفر فضانوردان توسط خودروی سرنشین‌دار چند منظوره اوریون به سوی سنگ فضایی بوده که به گفته ناسا قرار است از آن برای سفر به مریخ و ماه نیز استفاده شود. با وجود شباهت زیاد با فضاپیمای آپولو، فضاپیمای اوریون می‌تواند سرنشین بیشتری حمل کرده و بسیار پیشرفته‌تر است. آپولو تنها قادر به حمل سه فضانورد بوده اما این میزان در اوریون تا چهار سرنشین است. همچنین فضاپیمای اوریون از ترکیبی از انرژی خورشیدی و کشش گرانشی برای تامین نیروی خود استفاده می‌کند. به محض اتصال فضاپیما به دستگاه کنترل از راه دور شکارچی سیارک، فضانوردان با اجرای یک پیاده‌روی فضایی از روی خودروها گذر کرده و با حرکت به بخش در معرض سیارک، از آن تصویربرداری و نمونه‌برداری می‌کنند. پس از پایان ماموریت، فضاپیمای اوریون در یک سفر 10 روزه در همان مسیر قبلی به سمت زمین بازگشته و پس از گردش به دور ماه در یک اقیانوس که احتمالا اقیانوس آرام بوده، فرود خواهد آمد. ناسا که این برنامه را پس از انفجار سیارکی بر فراز شهر چلیابینسک روسیه در سال گذشته اعلام کرده بود، قصد دارد 100 میلیون دلار برای این پروژه در بودجه سال جاری اعمال کند. هنوز مشخص نیست که بقایای سیارک کجا رها خواهد شد و همچنین اطلاعاتی در مورد تاثیرات احتمالی که تغییر مدار یک یا چند جسم نزدیک زمین خواهد داشت، ارائه نشده است. اجسام نزدیک زمین به سنگهای حاضر در فاصله 4.5 میلیون کیلومتری زمین گفته می‌شوند. ناسا انتظار دارد که تا سال 2025 بتواند اولین سیارک را شکار کند. فضانوردان بر روی یک فضاپیمای نسل آینده به سیارک پرواز خواهند کر فضاپیمای اوریون با ترکیبی از نیروی خورشیدی و رانش با کمک گرانش، 10 روزه به سیارک می‌رس فضاپیمای اوریون با نزدیک شدن به سیارک، در کنار آن متصل خواهد پس از اتصال فضاپیمای اوریون به سیارک، فضانوردان بر روی آن پیاده‌روی فضایی می‌کنن انیمیشن ناسا شامل نمایش ورود فضانوردان به سطح سیارک و نمونه‌برداری از آن است فضانوردان به محض ورود بر روی سیارک از آن تصویربرداری و نمونه‌برداری می‌کنند اوریون سفر دوربرگردان خود را با استفاده از گرانش و صرفه‌جویی در مصرف سوخت انجام می‌ده پایان سفر با یک سقوط آرام در اقیانوس همراه خواهد بود
سنجش اتمسفر قمری و گردوغبار محیطی آژانس فضایی ایالات متحده امریکا(ناسا) در پی تلاش برای پاسخ گویی به سوالات رایج درباره کره ماه..ناسا در حال آماده سازی نهایی برای راه اندازی یک کاوشگر برای روز جمعه - 6 سپتامبر ساعت 11:27 صبح از جزیره والوپ میباشد. کاوشگر LADEE که اندازه یه خودرو سواریه یه ماموریت رباتیک داره که درمدار ماه قرار میگیره و اطلاعات دقیقی در مورد ساختار و ترکیبات جو نازک ماه بدست میاره و تعیین میکنه که آیا گردوغباری در آسمان ماه وجود داره یا نه.درک کامل این ویژگیها از نزدیکترین همسایه آسمانی ما (کره ماه)به محققان در درک مراجع دیگه منظومه شمسی مثل:سیارکهای بزرگ-عطارد و ماه سیارات دیگه کمک میکنه. منبع:ناسا
اکتشاف در ناهید با خودرو جدیدفشارهای خردکننده، بادهای قوی و ابرهای اسیدی به این معنی است که کاوشگرهای ارسالی به سیاره ناهید تنها چند ساعت دوام می‌آورند. به گزارش سرویس فناوری خبرگزاری دانشجویان ایران(ایسنا)، اکنون ناسا یک کاوشگر موج سوار پیشنهاد کرده که به ادعا ی آن می‌تواند در محیط شدید ناهید با استفاده از بادبان در سطح آن حرکت کند. کاوشگر Zephyr برای کار با نیروی بسیار پائین طراحی شده در حالیکه دستگاههای الکترونیکی با قابلیت کار در دمای 450 درجه سانتیگراد را حمل می‌کند. این دستگاه توسط جفری لندیس از مرکز تحقیقاتی گلن در کلیولند به عنوان بخشی از برنامه مفاهیم پیشرفته مبتکرانه ناسا طراحی شده است. اغلب از سیاره ونوس به دلیل اندازه، گرانش و ترکیب خاکی مشابه آن که بیشتر از سنگهای سیلیکات یا فلزات بوده، به عنوان دوقلوی زمین نام برده می‌شود. اما در واقعیت تصورها بر این است که این سیاره از یکی از خشن‌ترین محیط ها در منظومه شمسی برخوردار باشد. ناهید در لایه ضخیمی از ابرهای بسیار بازتابنده از اسید سولفوریک پوشیده شده است. این سیاره از متراکم‌ترین جو در میان چهار سیاره صخره‌ای منظومه شمسی برخوردار بوده که بیشتر از دی‌اکسیدکربن تشکیل شده است. فشار خردکننده جوی در سطح سیاره زحل 92 برابر زمین است. لندیس در زمان معرفی طرح خود در سمپوزیوم بهار مفاهیم پیشرفته مبتکرانه 2013 گفت: در مقایسه با مریخ، سیاره ناهید یک سیاره کاملا ناشناخته است. اما همچنین کشف آن نیز مشکل است. دکتر لندیس مدعیاست که خودروی ایده‌آل برای این کار باید بتواند بر روی سطح این سیاره با استفاده از منابع محیطی آن حرکت کند. به گفته وی، یکی از رویکردها این است که با استفاده از دستگاههای دمای بالا در محیط داغ آن زندگی کرد. محیط ناهید با درون موتور جت سرعت گرفته قابل مقایسه است و فناوریهای گلن توانسته‌اند حسگرهایی تولید کنند که در این شرایط قادر به کار هستند. به گفته محققان، دستگاههای الکترونیکی آنها می‌توانند حتی در درمای سوزان سیاره ناهید نیز کار کنند. سرعت بادهای ناهید کمی بیشتر از 3.2 کیلومتر در ساعت بوده اما قدرت زیادی دارند. لندیس اظهار کرد: یک کاوشگر بادبانی برای سیاره ناهید فوق‌العاده است. بادبان آن تنها دو بخش متحرک داشته که برای تنظیم بادبان و موقعیت راهبری هستند و نیاز به قدرت زیادی ندارد. در حقیقت به هیچ نیرو برای رانش نیاز نیست. کاوشگر سه چرخ بادبانی زمینی ناهید با ارتفاع هفت متر با سرعت در سطح این سیاره حرکت نخواهد کرد. بلکه این کاوشگر بیشتر دستگاهی است که در یک محل قرار گرفته، زمین را بررسی می‌کند و هر از چند گاهی به یک منطقه جدید حرکت خواهد کرد. به گفته لندیس، بیشتر سطح سیاره ناهید مسطح بوده و شبیه یک پارکینگ است. کاوشگر جدید برای حرکت متعادل به جلو و عقب طراحی شده که به آن در کناره‌گیری از موانع کمک می‌کند. لندیس و همکارانش برای این کاوشگر یک بادبان مملو از سلول خورشید با طول 12 متر مربع در نظر دارند که برای حدود یک ماه در سطح ناهید باز شده و روزانه 15 دقیقه با بادبان حرکت می‌کند.
پرتاب ماهواره جاسوسی فوق محرمانه آمریکا با بزرگترین موشک جهان بزرگترین موشک آمریکا روز چهارشنبه (شش شهریور) یک ماهواره جاسوسی را از کالیفرنیا به فضا ارسال کرد. به گزارش سرویس فناوری خبرگزاری دانشجویان ایران(ایسنا)، موشک سنگین دلتا چهار از پایگاه نیروی هوایی واندنبرگ به فضا ارسال شد. گفته می‌شود، محموله فوق محرمانه این موشک موسوم به NROL-65 یکی از پیشرفته‌ترین ماهواره‌های جاسوسی پرتاب شده تاکنون باشد. هنوز مشخص نیست که این جدیدترین عضو شبکه جاسوسی آمریکا قرار است چه نوع اطلاعاتی را جمع آوری کند. موشک عظیم دلتا چهار توسط شرکت مشترک بین بوئینگ و لاک‌هید مارتین موسوم به اتحاد پرتاب متحده ساخته شده است. طول این موشک 71.6 متر بوده و 907 هزار کیلوگرم نیرو تولید می‌کند. این بزرگترین و قویترین موشک آمریکا ابتدا در سال 2004 ساخته شده بود. هر کدام از موتورهای عظیم سوخت هیدروژنی این موشک 17 میلیون اسب بخار نیرو تولید کرده و در کمتر از سه دقیقه نیمی از وزن خود سوخت مصرف می‌کند. موشکهای دلتا بیش از 360 پرواز انجام داده‌اند و با این پرتاب، رکورد پرتاب دلتا 4 به 24 می‌رسد. هشت مورد از این پروازها برای اداره شناسایی ملی بوده است. این اداره مسوول ساخت و اجرای ماهواره جاسوسی آمریکا است. تصور می‌شود که NROL-65 یک ماهواره یک میلیارد دلاری پر قدرت جاسوسی با قابلیت تصویر برداری دقیق برای تشخیص ساختار و مدل یک خوردو از فاصله صدها کیلومتری در مدار باشد.
شلیک آزمایشی موشک انژکتور چاپ سه‌بعدی ناسا ناسا به تازگی آخرین انژکتور سه‌بعدی چاپی خود را آزمایش کرد. به گزارش سرویس فناوری خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، ناسا اخیرا با انجام آزمایشات پرتاب، علاقه فراوانی به اجزای سه بعدی چاپ‌شده موشک از خود نشان داده است. در آخرین شلیک آزمایشی که در 22 اگوست صورت گرفت، بزرگترین اجزای موتور چاپی سه‌بعدی که تاکنون توسط این سازمان آزمایش شده، 10 برابر فشار بیشتری در مقایسه با فشاری که پیش‌تر موتور چاپ‌شده تولید کرده بود را متحمل شد. ناسا امیدوار است با فرایند چاپ سه‌بعدی تولید بخش‌هایی از تجهیزات فضایی را آسان کرده و طراحی و ساخت موتورهای موشک را بر روی زمین از لحاظ هزینه مقرون‌به‌صرفه کند. این سازمان نشان داده چنین اجزایی می‌توانند نه تنها ساخته شوند، بلکه تحت شرایط آزمایشی عمل کنند و ناسا هم‌اکنون در تلاش برای ساخت اجزای بزرگ‌تر و قدرتمندتر لست. انژکتور مورد استفاده در جدیدترین آزمایش ناسا توسط شرکت Directed Manufacturing واقع در تگزاس ساخته شد، اما این سازمان فضایی خود مالکیت طرح را در اختیار دارد. انژکتور ابداعی با استفاده از لیزر و ذوب‌کردن گزینشی لایه‌های پودر آلیاژ نیکل-کرومیم ساخته شد. این امر به مهندسان امکان ساخت انژکتور با 28 عنصر با هدف کانال‌بندی و ترکیب پیشرانه‌ها در درون موتور موشکی را فراهم کرد. انژکتورهای چاپ‌شده سه‌بعدی پیشین کوچک بودند اما انژکتور جدید مشابه انژکتورهای طراحی‌شده موتورهای RS-25 است که بوستر موشک «سیستم پرتاب فضایی عظیم» (SLS) را نیرودهی می‌کند. این موشک به منظور پرتاب سفینه‌فضایی سرنشین‌دار «اوریون» و ماموریت‌های اعماق فضا ساخته شده است. یکی از نکات مهم در خصوص انژکتور جدید این است که فرایند چاپ به آن امکان بازطراحی‌شدن در دو بخش را می‌دهد که این امر هزینه‌های چاپ را تا حد قابل‌توجهی کاهش داده است. در شلیک آزمایشی، انژکتور اکسیژن و گاز هیدروژن را سوزاند. شلیک این موشک رکورد 20 هزار پوندی فشار را تولید کرد که 10 برابر بیش از آن چیزی است که توسط یک انژکتور چاپ‌شده سه‌بعدی ایجاد شده بود. این سیستم همچنین دماهای شش هزار درجه فارنهایت (سه هزار و 300 درجه سانتیگراد) و فشار هزار و 400 پاسکال را تحمل کرد. داده‌های اولیه نشان می‌دهد که انژکتور عملکرد مناسبی داشته است و این که این فناوری را می‌توان به هر موتور SLS یا اجزای موشکی که در صنعت خصوصی ساخته می‌شوند، اعمال کرد. ناسا هم‌اکنون در حال بررسی بیشتر داده‌ها و اجزا با هدف آگاهی بیشتر از آن چه حین شلیک رخ می‌دهد، است.
