خواندنی هایی از فضا

تنها پس از گذشت یك سال از فرود دو مریخ‌پیمای "اسپیریت" و "آپورچونیتی" در ژانویة سال 2004 روی سطح مریخ، "آپورچونیتی" سه برابر و "اسپیریت" بیش از پنچ برابر مسافتی كه برای این دو مریخ‌نورد جهت كاوش مریخ در نظر گرفته شده بود، پیمودند.

در 11 مارس 2001، دو فضانورد به نام‌های "جیمز اس‌ واس" و "سوزان جی هولمز" به مدت 8 ساعت و 56 دقیقه در فضا به نصب تجهیزات ایستگاه فضایی پرداختند. این طولانی‌ترین حضور فضانوردان در بیرون از فضاپیما در تاریخ مأموریت‌های شاتل محسوب می‌شود.
یك سال مریخی حدود دو برابر یك سال زمینی و معادل 687 روز زمینی است.

گروهی از فضانوردان، عنكبوتی را به فضا بردند تا تار تنیدن آن را در حالت بی‌وزنی مطالعه كنند. اولین تار عنكبوت خیلی مطلوب نبود، اما تارهای بعدی به شكل طبیعی تنیده شد.

"جان گلن" نخستین فضانورد آمریكایی بود كه توسط یك فضاپیمای تك‌سرنشین موسوم به "مركوری" به مدار زمین فرستاده شد. همچنین این فرد، مسن ترین فردی است که به عنوان فضانورد در فضا حضور داشته است.

"لونا 1" اولین کاوشگر فضایی بود که سرعت گریز از زمین را به دست آورد. این کاوشگر در دوم مارس 1959 پرتاب شد.

باد خورشیدی (ستاره‌ای)، جریانی از ذرات یونیزه است كه با سرعت زیادی از هالة خورشید یا سایر ستاره‌ها خارج می‌شود.

نخستین موجود زنده‌ای كه به مدار زمین پرتاب شد، سگی به نام "لایكا" بود كه در سوم نوامبر 1957 در "اسپوتنیك 2" شوروی در مدار زمین قرار گرفت.

فضاپیماهای شاتل تقریباً در مدارهای پایین (حدود 400 كیلومتری) در گردش هستند، اما بسیاری از ماهواره‌ها در مدارهای دورتر قرار می‌گیرند. بیشترین فاصلة مداری یك ماهواره از 35880 كیلومتر تجاوز نمی‌كند.

با وجودی كه سیارة زهره (ونوس) دومین سیاره منظومة شمسی است، اما با رسیدن دمای آن به 900 درجة فارنهایت، گرم‌ترین سیارة منظومة شمسی محسوب می‌شود. دلیل این امر، وجود ابرهایی در اطراف زهره است كه گرما را در سطح آن حفظ می‌كند.

دو قمر سیارة مریخ ("مارس")، "فوبوس" و "دیموس" نام دارند. در زبان یونانی این دو نام به معنای "ترس" و "وحشت" هستند. مطابق اساطیر یونانی، "فوبوس" و "دیموس" فرزندان "مارس"، خدای جنگ، می‌باشند.

هنگامی كه آرایه‌های خورشیدی عظیم ایستگاه فضایی بین‌المللی باز شوند، سطحی حدود 2508 متر مربع را اشغال می كنند.

در ژوئن 1963، اولین زن فضانورد به نام "والنتینا ترشكوا" با فضاپیمای "واستوك 6" روسی به فضا پرتاب شد.

میدان مغناطیسی زمین ما را در برابر هجوم ذرات خورشیدی محافظت می‌كند. در صورت عدم وجود چنین میدانی، طوفان‌های خورشیدی جوّ زمین را از بین خواهند برد؛ مانند آنچه در مریخ روی داده است.

لكه‌های خورشیدی مناطقی با نیروی مغناطیسی بسیار نیرومند روی سطح خورشید هستند. تیره‌تر دیده شدن آنها به این دلیل است كه این نواحی نسبت به محدودة اطرافشان سردتر می‌‌باشند.

مارینر 10" تنها فضاپیمایی است كه در سال 1974 به سیارة عطارد سفر كرده است. این فضاپیما اولین تصاویر گرفته شده از سیارات عطارد و زهره را در اختیار دانشمندان قرار داد.

در 20 ژوئیة 1969 و پس از سفرهای موفقیت‌آمیز "آپولو" 8، 9 و 10 به ماه، سرانجام "آپولو 11" توانست بر سطح ماه و در محلی به نام "دریای آرامش" فرود آید تا "نیل آرمسترانگ" آمریكایی اولین انسانی باشد كه روی ماه گام بگذارد. بیش از 600 میلیون نفر از مردم سراسر جهان پخش تلویزیونی این رویداد را مشاهده كردند.



نور یك ستاره در یك گوشة كهكشان راه شیری حدود 100000 سال طول می‌كشد تا به گوشة دیگر كهكشان برسد.

در سال 1970، ناسا برنامة ساخت شاتل فضایی را آغاز كرد. پیش از این، كپسول‌های فضایی پس از بازگشت به زمین قابل استفادة مجدد نبودند.

در سال 1984، اولین عملیات امداد ماهواره‌ای در فضا انجام شد. دو ماهواره به نام‌های "پالاپا-بی 2" و "ویستار 6" توسط شاتل فضایی به زمین بازگردانده شدند تا پس از تعمیر برای استفادة مجدد آماده شوند.

ایستگاه فضایی "میر" روسیه در سال 1986 به فضا پرتاب شد. اگرچه این ایستگاه برای مأموریتی 5 ساله طراحی شده بود، اما به مدت 15 سال در خدمت باقی ماند و عاقبت در سال 2001 به زمین بازگردانده شد.

در سال 1993 تكه‌ای از بدنة موشك‌های پیشین كه در فضا رها شده بود، به شیشة كابین شاتل برخورد كرد. سرعت برخوردی معادل 60 كیلومتر در ثانیه برای در هم شكستن شیشة بیرونی فضاپیما كافی بود.

در سال 1996، یك فضانورد زن آمریكایی به نام شانون لوسید با سپری كردن 188 روز در ایستگاه فضایی میر، طولانی‌ترین اقامت در فضا را تجربه كرد.

منبع:انجمن مهندسی هوافضا