شناسایی متغیرهای ژنتیکی عامل علاقه به گشنیز! «گشنیز» سبزی بسیار عجیبی است، بعضی از افراد از طعم تند و تازه‌ی آن لذت می‌برند در حالی که برخی دیگر معتقدند مزه‌ی صابون می‌دهد! ظاهراً عوامل ژنتیکی و چگونگی پردازش بوها توسط مغز ما می‌توانند تا حدی بر نظرمان نسبت به بوی گشنیز تاثیرگذار باشند. در سال ۲۰۱۲ یک شرکت فعال در زمینه‌ی آزمایشات ژنتیکی، دی.ان.ای حدود ۳۰۰۰۰ فرد را که دارای پیشینه‌ی نژادی اروپایی بودند مورد بررسی قرار داد و نظر آن‌ها را نسبت به گشنیز جویا شد؛ ۱۱۸۵۱ نفر از این تعداد گشنیز دوست داشتند و ۱۴۶۰۴ نفر دیگر از این سبزی متنفر بودند. آن‌ها سپس موفق به کشف دو متغیر ژنتیکی شدند که با علاقه‌ی افراد به گشنیز در ارتباط است و متغیر قوی‌تر در مجموعه‌ای قرار دارد که به عنوان مجموعه ژن‌های دریافت‌کننده‌ی حس بویایی شناخته می‌شود. این یافته‌ها تایید می‌کنند که درک مزه‌ی گشنیز به عوامل ژنتیکی وابسته است و عدم علاقه به این سبزی می‌تواند از متغیرهای ژنتیکی دخیل در درک بویایی ناشی شود. بوی سبزی گشنیز از مجموعه ترکیباتی به نام آلدئید ها ناشی می‌شود؛ بوی یک دسته از آلدئیدها به عنوان «میوه‌ای» و «سبز» و دسته‌ی دیگر به صورت «تند» و «صابونی» توصیف می‌شود و این ماده را می‌توان هم در موادی که بوهای مطبوع و هم در موادی که بوهای زننده دارند مشاهده کرد؛ گشنیز می‌تواند به طور همزمان حاوی مواد شیمیایی مطبوع و زننده باشد. از سوی دیگر همین تحقیق نشان می‌دهد که عوامل محیطی در زمینه‌ی علاقه به گشنیز نقش چشمگیری دارند چرا که نظر افراد در مورد گشنیز تنها تا ۱۰ درصد به عوامل ژنتیکی وابسته است. در نتیجه افرادی که از لحاظ ژنتیکی می‌بایست این سبزی را دوست نداشته باشند ممکن است پس از سال‌ها مصرف، کم‌کم به آن عادت کرده و حتی به آن علاقه‌مند شوند و احتمال این که علاقه یا عدم علاقه به گشنیز از نسلی به نسل بعد منتقل شود بسیار پایین است.
