♣ . . ايا مرگ خورشید پايان زمين است . . ♣

خورشید در مرحله ابتدایی مرگ خود بزرگ خواهد شد و اندازه آن 200 برابر اندازه کنونی*اش می*شود که این بزرگ شدن باعث می*شود سیارات تیر ( عطارد ) و ناهید ( زهره ) را در خود بلعیده و تا نزدیکی زمین پیش می*آید. طی این فرایند مرکز خورشید گرمتر و سزح آن سردتر می*شود این گرما و نزدیکی به زمین باعث افزایش شدید دما و در نتیجه نابودی حیات بر روی زمین می*شود. اما آیا ممکن است که زمین قبل از این وضعیت از چنگ خورشید فرار کند؟



ستاره ها متولد می*شوند، میلیونها و یا شاید میلیاردها سال می*درخشند و سپس می*میرند. علت نور و گرمایی که ما از خورشید یا ستاره*های دیگر احساس می*کنیم فرایند همجوشی هسته*ای است. طی این فرایند هیدروژن موجود در هسته*ی خورشید به علت دما،فشار و چگالی فوق*العاده زیاد به یکدیگر جوش می*خورند و هلیم را می*سازند. طی این فرایند انرژی (Energy ) به صورت نور و گرما آزاد می*شود. این فرایند در ستارگانی مثل خورشید که در مرحله*ی رشته*ی اصلی عمر خود هستند، صورت می*گیرد. اما حدود 5 میلیارد سال دیگر تقریباً ( 90 درصد ) هیدروژن (Hydrogen ) که در هسته*ی خورشید ذخیره شده است، به مصرف رسیده و به هلیم (Helium ) تبدیل خواهد شد. در این زمان خورشید به سرعت دستخوش تغییر می*شود. به دلیل اینکه دیگر انرژی ناشی از همجوشی (Fusion ) در هسته (Atom) ستاره تولید نمی*شود، گرانش دست به کار شده و منجر به انقباض شدید ستاره می*گردد، به دلیل این انقباض سریع، دما به شدت در مرکز و مناطق اطراف آن بالا می*رود، با بالا رفتن دما، هیدروژن موجود در پوسته اطراف مرکز شروع به سوختن می*کند، انرژی حاصل شده از این گدازش حتی از انرژی که قبلا در مرکز تولید می*شد نیز بیشتر است. این انرژی مازاد، لایه*های بیرونی ستاره را به شدت به بیرون هل می*دهد در نتیجه ستاره تا حد بسیار زیادی بزرگ می*شود .
با بزرگ شدن اندازه ستاره، لایه*های بیرونی آن سرد می*شوند، در نتیجه رنگ ستاره سرخ می*گردد، از طرفی با بزرگتر شدن سطح ستاره، درخشش آن نیز بیشتر می*شود، در این مرحله به ستاره نام غول سرخ اطلاق می*گردد.


اندازه کنونی خورشید در مقایسه با زمانی که یک غول سرخ شود


بررسی*ها نشان می*دهد، بزرگتر شدن خورشید می تواند سیاره*ی تیر و ناهید را در خود فرو ببرد. در حالی که مریخ در امنیت کامل و دور از منطقه خطر باقی خواهد ماند، اما این سیاره زمین است که در منطقه*ای ناامن باقی می*ماند زیرا زمین در منطقه ای میان این سیاره*ها قرار دارد. تنها شانس ضعیفی که برای نجات طبیعی زمین باقی خواهد مانده* است؛ قبل از متورم شدن و افزایش بیش از حد ابعاد خورشید، این ستاره میزان زیادی از جرم خود را از دست بدهد که در این صورت به دلیل کاهش میزان گرانش ستاره، زمین فرصت فرار کردن به مداری دورتر را به دست خواهد آورد.

با این حال بر اساس شبیه سازی جدیدی که توسط اخترشناسان اروپایی انجام شده، کوچکترین امیدها برای نجات سیاره زمین از بین رفته است. اخترشناسان دانشگاه ساسکس ( University of Sussex ) این شبیه سازی را بر اساس کاهش کشش گرانشی (Gravity ) خورشید و حرکت رو به بیرون زمین آغاز کردند.

به گفته جستجوگران ، در صورتی که فرار زمین از مداری به مدار دیگر هیچ اثری بر روی این سیاره نداشت، (زیرا ممکن است این اختلال در مدار زمین باعث اثرات سوئی بر روی این سیاره شود) نجات زمین ممکن خواهد بود. اما اتمسفر (Atmosphere ) خارجی خورشید بسیار باریک بوده و با فاصله بسیار دوری از سطح مرئی (Visible surface ) اتمسفر قرار دارد. زمین در صورت فاصله گرفتن از خورشید در این لایه*ی باریک از اتمسفر قرار خواهد گرفت. به دلیل پایین بودن چگالی (Density ) گازها در این لایه سیاره زمین را به تدریج به سمت داخل منحرف کرده و حتی نیروهای گرانشی زمین باعث می شوند، نزدیک*ترین سطح خورشید به سیاره دچار برآمدگی، به سمت خارج متمایل شود. زمین در این شرایط به تدریج به سمت این برآمدگی کشیده شده و در حدود 7.6 میلیون سال دیگر در اثر حرارت بالا تبخیر شده و از بین خواهد رفت.

در طی چندین سال بعد، بیرون ریزی گاز و انرژی از ستاره غول سرخ (Red Giant ) باعث می*شود که پوسته و قسمت*های اطراف هسته از بین بروند و فقط هسته*ی داغ باقی می*ماند. این هسته، در این مرحله کوتوله سفید (White dwarf ) نامیده می*شود. این نام از آن جهت به این نوع ستارگان داده می*شود که دارای اندازه بسیار کوچکی هستند. اما دما و چگالی در آنها فوق*العاده زیاد است، به طوری که یک قاشق از مواد یک کوتوله سفید چندین تن وزن دارد. این هسته به تدریج سرد و سرانجام محو و تبدیل به کره*ای تاریک و مرده از مواد می*شود که کوتوله سیاه (Black dwarf ) نامیده می شود.
با تبدیل شدن خورشید به یک کوتوله سیاه پرونده حیات در منظومه خورشیدی (Solar System ) بسته خواهد شد، اما دانشمندان نظریه*هایی برای ادامه حیات نوع بشر ارائه داده*اند که به افسانه*های علمی تخیلی (Science fiction ) شبیه است. یکی از این نظریات ساخت سفینه*های بین سیاره*ای است تا گونه*های مختلف حیات را در خود جا داده و در صورت بروز خطر به راحتی مکان خود را تغییر دهد

منبع:انجمن مهندسی هوافضا