جمینی 7 فضاپیمای جمینی : جمینی دومین فضاپیمای امریکایی بود که در حقیقت در مراحل اول برنامه اپولو به منظور توسعه توانایی پروازهای فضایی توسط ناسا سفارش داده شد . جمینی در مقایسه با مرکوری فضاپیمایی به شکل قابل توجهی بزرگتر بود ( تا 50% ) که در حقیقت از طرح پایه مرکوری استفاده می کرد . با این حال جمینی از خیلی جهات بر مرکوری برتری داشت . این فضاپیما برای اولین بار امکان درست کردن وضعیت و مدار خود را با استفاده از تراسترهای 8 گانه خود اماده می کرد . این موضوع برای توسعه فضاپیماها اهمیت ویژه ای داشت ؛ به خصوص که فضاپیمای مرکوری تنها خارج از جو توان درست کردن موقعیت خود را داشت . جمینی در عین حال اولین فضاپیمایی بود که از اولین نسل باتری های هیدروژنی نیرو می گرفت و همچنین اولین فضاپیمای امریکایی هم بود که پهلوگیری در فضا را با استفاده از مرحله دوم موشک تایتان به عنوان فضاپیمای تمرینی ازمایش می کرد . All Gemini launches from GT-1 through GT-12 همانند مرکوری ، جمینی نیز در اب فرود می امد . اما مداومت پروازی بیشتری داشت . 2 پرواز از 12 پرواز جمینی ، ازمایشی بدون سرنشین ، و 10 پرواز دیگر ، بین سال های 1965 و 1966 ، سرنشین دار بودند . اولین پرواز سرنشین دار این کپسول 23 مارس 1965 انجام شد که نزدیک به 5 ساعت طول کشید . اگچه برنامه جمینی نشان داد که انسان می تواند تا 2 هفته ، بدون مشکل خاصی در فضا اقامت داشته باشد ؛ اما در نهایت می شود این طور فرض کرد که جمینی تلاش ناسا برای ماندن روی پرده نمایش تا زمان اغاز برنامه اپولو نیز به شمار می امد . منبع : مجله دانستنیها
