نگاهی به آلبوم VII: Sturm Und Drang از بند Lamb of God

گفتن این مطلب که سه سال فاصله بین آلبوم جدید گروه یعنی «VII: Sturm Und Drang» و آلبوم قبلی آنها یعنی «Resolution» فاصله ای مصیبت وار و غم انگیزی برای اعضای گروه بوده است٬ کم گویی می باشد و هر چه از ناراحتی اعضای گروه بگوییم باز هم کم است. جایی که اکثر این زمان با زندانی بودن و محاکمه ی فرانتمن گروه یعنی «Randy Blythe» همراه بوده است و ۴ عضو دیگر گروه که جوانمردانه در برابر غیبت و زندانی بودن او مقاومت نمودند. هرچند که می توانستند این کار را انجام ندهند. و بالاخره با تبرئه شدن رندی شادی به آنها باز گشت.









رندی بلیث نیز از آن به بعد را به نوشتن خاطرات و تجربیات خود و بازگشتن به زندگی عادی اختصاص داد و کتابی در همین زمبنه منتشر نمود. بالاخره بعد از این دوره ی طولانی و پر حادثه «Lamb of God» برای آماده سازی باز می گردد.

هستند کسانی که می گویند با ۲ آلبوم اخیر یعنی «Wrath» و «Resolution» گروه از مسیر خود خارج شده است ولی منصفانه تر آن است که بگوییم این ۲ آلبوم جزو پرطرفدار ترین آثارشان نبوده است. آلبوم جدید تا حد زیادی به ریشه ها و اصول پایه ای و گذشته ی گروه وابسته است. و شاید بتوان گفت که بهترین اثر هنری گروه در طول دوران کاری آنها می باشد. اتفاقات زندگی و نوع زندگی کردن مسئله ای است که بند همیشه از آن در کارهای خود استفاده نموده است.

ترک آغازین یا همان «Still Echoes» اروپای شرقی را به عنوان مکانی بکر در نظر می گیرد و مسائل و مشکلات مالی و یا به عنوان مثال تجارت در آسیای شرقی و پول های کثیفی که به عنوان تجارت جابجا می شوند را به ما گوش زد می کند و هرگز مسائل و مشکلات سیاسی و احکام حکومتی باعث نمی شوند که رندی بلیث چنان به نظر بیاید که گویی از مکانی که در آن زندانی بوده است٬ شکایت کند. و به شیوه ی خود در حال اعتراض به مسائل اجتماعی می باشد.

ترک ۵۱۲ عدد سلول رندی را برای ما آشکار می کند. در این ترک نیز بلیث به جای شکایت از دولت و قوانین کشور جمهوری چک٬ جایی که او را به زندان انداخته بودند٬ در مورد مشکلات عمومی و روحی و معنوی بوجود آمده در پشت میله های زندان سخن می گوید٬ همانطور که در اشعار این ترک نیز این مسائل به وضوح دیده میشوند. ( دستانم به رنگ خون در آمده است/ آینده ام سیاه رنگ شده است/ خودم را نمی توانم بشناسم٬ من فرد دیگری گشته ام… ) و به گونه ای زیبا خویشتن داری می کند. و نشان می دهد که چرا طرفداران و موسیقی دانان و نوازندگان متال از وی طرفداری نمودند و به حبس شدن وی در زندان اعتراض نموده اند.

رندی قبل از انتشار آلبوم اظهار نمود هیچ فکری در مورد این که هنوز بخواهم در خوانندگیم فریاد بکشم٬ ندارم. و این جمله ی او باعث گردید تا خیلی از طرفداران گروه نگران تغییر روند آلبوم جدید بگردند و به بحث و مجادله بپردازند. ولی جای نگرانی وجود ندارد. جدا از حضور یک خواننده ی مهمان به نام «Chino Moreno» از بند «Deftones» که در ترک «Embers» حضور دارد که حضور او در این آلبوم سخت و نا همگون هم به نظر می رسید٬ صدای “کلین” رندی بلیث که در واقعه این صدا زیبا و کم یاب هم می باشد٬ فقط به ترک «Overlord» محدود می گردد و در ادامه این صدای کلین را نمی شنویم. در این ترک به نظر می آید فردی در حال رک گویی و بداهه گویی می باشد و در حال بکار گرفتن کلمات و جملات عامیانه می باشد٬ که این رک گویی یکی از المان های راک ده ی ۹۰ می باشد و در این ترک این تاریخ تکرار و مشاهده می گردد.

ترک «Torches» در ابتدا شاید کم وبیش به صورت نیمه آرام با کارهای «Slipknot» مقایسه شود٬ ولی خوشبختانه در ادامه از آن پیشی گرفته و شما را به حالت خوشی در می آورد و گروه را به بالاترین حد از استانداردهای «Lamb of God» می رساند. و شما از اینکه چرا کل این ترک چنین فضایی را ندارد٬ ناراحت می گردید. در این ترک شاهد حضور خواننده‌ی مهمان دیگری هستید٬ خواننده ی بند «The Dillinger Escape Plan» یعنی «Greg Puciato».



به طور کل آلبوم نقد های خوبی را دریافت کرده است و هستند منتقد هایی که آلبوم را طور دیگری جلوه می دهند. ولی در پایان باید گفت که آلبومی خوب روانه ی بازار گردیده و شاهد بهترین اثر گروه از زمان بازگشت رندی بلیث می باشیم.