BMEcenter.ir گزارش مشکلات الکتروشوک عدم موفقیت در تخلیه شوک روی بیمار ممکن است به علل گوناگونی مانند خرابی دستگاه شوک، استفاده از الکترود نامناسب، انتخاب انرژی نامناسب و یا عملکرد فیزیولوژیک قلب باشد. بیشتر ایراد دستگاه مربوط به باتریهای قابل شارژ میباشد. در نتیجه آنها نیاز به مراقبت و نگهداری ویژه ای دارند. جهت جلوگیری از خرابی زودرس باتریهای نیکل – کادمیوم (Ni-Cd)، باید به صورت دوره ای کاملا تخلیه و دوباره شارژ شوند. با اینحال اینگونه باتریها عمر محدودی دارند که باید به صورت سالانه و یا هر دو سال تعویض شوند. بعضی از تولیدکنندگان از باتریهای سیلد لید اسید (SLA)، نیکل متال هیدراد (Ni-MH)، لیتیوم آیون (Li-ion)، لیتیوم منگنز (Li-Mn) یا نیکل کادمیوم استفاده میکنند. باتریهای SLA باید به صورت پیوسته و در دمای اتاق کاملا شارژ شوند که معمولا ۴ الی ۶ ساعت طول میکشد. توصیه اغلب تولیدکنندگان، تعویض باتریها در ۲ سال یکبار میباشد. اگرچه عمر باتریها به شدت به مقدار استفاده و نحوه نگهداری وابسته است اما تعویض آنها این اطمینان را میدهد که در مواقع نیاز عملکرد خوبی داشته باشند. کاربران دستگاه باید مطمئن باشند که دستگاهها در تمام مواقع آماده به کار باشند. چک کردن روزانه دستگاه و در ابتدای هر شیفت از طریق حالت خود آزمایی Self-test باید مد نظر قرار گیرد. یکی از مشکلات مربوط به دستگاههای شوک و پیس میکر، سوختگی پوست در ناحیه پدلها و یا الکترودها میباشد. ممکن است در مواقعی که نیاز به تکرار عملیات شوک با انرژیهای بالاتر میباشد سوختگیهای درجه ۱ و یا ۲ بروز کند. سوختگیهای معمولا در زمانی ایجاد میشود که یک جریان بالا از یک قسمت کوچک عبور کند (مثلا لبه پدلها) و یا مقاومت افزایش یابد ( ژل خشک شده). پدلها باید بر روی پوست بیمار با نیروی حدود ۱۲ کیلوگرم فشار داده شوند. در مواقع نیاز به تکرار شوک کاربر باید از وجود ژل کافی روی پدلها قبل از اعمال شوک اطمینان حاصل نماید. در زمان استفاده از الکترودهای مصرفی، کاربر باید تاریخ انقضا و بسته بندی را چک کرده در صورت معیوب بودن از استفاده خودداری کند. وقوع آتش سوزی هنگام دفیبریلاسیون به ندرت اتفاق می افتد اما در صورت عدم رعایت احتیاط لازم ممکن است حادث شود. در تمام گزارشات آتش سوزی که مورد رسیدگی قرار گرفته اند، عملیات دفیبریلاسیون در زمانی انجام شده است که از تجهیزاتی که با اکسیژن کار میکنند نیز استفاده میشده است. به عقیده ECRI توجه به خطر احتراق در زمان دفیبریلاسیون بویژه در محیطهای که از اکسیژن استفاده میشود میتواند وقوع چنین حوادثی را کاهش دهد. با توجه به اینکه در عملیات احیای بیمار ممکن است از تجهیزاتی استفاده شود که از اکسیژن استفاده میکنند و دستگاه شوک نیز در چنین مواردی کاربرد دارد، ممکن است محیطی با اکسیژن بالا در اطراف سر، گردن و سینه بیمار ایجاد شود. این اکسیژن اضافه اجازه میدهد که موهای ظریف بدن و رشته های نازک مشتعل شده و سریعا بسوزند. یک آرک الکتریکی که گاهی اوقات در حین اعمال شوک بوجود می آید میتواند این موها را مشتعل کند. آتش بوجود آموده میتواند سریعا در محیط پر از اکسیژن منتشر شده و مواد قابل اشتعال را مشتعل کند. اگرچه به صورت معمول، دفیبریلاسیون باعث ایجاد آرک الکتریکی نمیشود اما اگر واسط مناسبی بین پدلها و پوست بیمار وجود نداشته باشد ممکن است این آرک ایجاد شود. واسط نامناسب ممکن است به علت عدم وارد کردن نیروی کافی روی پدلها، مقدار ژل هادی ناکافی و یا زیاده از حد، استفاده از ژل اشتباه، کاربرد پدلها روی سطوح نامنظم (مانند برآمدگی های استخوانی) بوجود آید. قرار دادن پدلها نزدیک الکترودهای ECG نیز میتواند باعث ایجاد آرک شود. اگرچه آرک ممکن است باعث ایجاد خسارت جزیی به سطح پدلها و یا تحویل انرژی ناکافی به قلب شود اما به تنهایی باعث ایجاد آتش سوزی نمیشود. پیشنهاد موسسه ECRI برای کاهش و یا ممانعت از خطر ایجاد آتش سوزی این است که فضای غنی شده از اکسیژن اطراف سر، گردن، سینه و قسمت بالای بدن بیمار را به حداقل رسانده و شانس آرک را بوسیله ایجاد محیط واسط خوب بین پدلها و پوست کم کنیم. برای پیشگیری از وقوع حوادث ناگوار میتوان اقدامات زیر را انجام داد. – قبل از اعمال شوک جهت کاهش مناطق اشباع شده با اکسیژن در اطراف پدلها، کلیه منابع اکسیژن از اطراف بیمار برداشته شود. این منابع شامل تمام دستگاههای احیا که با اکسیژن کار میکنند، لوله های تنفسی، ماسکها و … که اکسیژن اشباع شده بیش از ۲۱% فراهم میکنند میباشد. اینگونه تجهیزات در زمان اعمال شوک نباید نزدیک و یا روی تخت بیمار باشد. – با اعمال نیروی حدود ۱۲ کیلوگرم مطابق استاندارد AHA بر روی پدلها خطر بوجود آمدن آرک را کاهش دهیم و تا حد ممکن الکترودهای ECG را از محل پدلها دور کنیم. (پدلهای دستگاه شوک را روی الکترودها و یا سیمها نگذارید.( – مطالعه و بازبینی پروتکلهای دفیبریلاسیون موجود جهت آگاه شدن از آخرین تکنیکهای اعمال شوک ضروری میباشد. کاربران باید بدانند که انرژی تحویلی با تغییر امپدانس بین ۲ الکترود تغییر میکند. اگرچه مقاومت ۵۰ اهم، بار مقاومتی استانداردی است که برای تست استفاده میشود اما مقاومت واقعی در حالت بالینی متغییر و بین ۲۵ تا ۱۰۰ اهم میباشد. امپدانس مقاومتی تحت تاثیر کیفیت الکترودها، محل نصب و اندازه آنها میباشد. تغییر مسیر جریان از طریق مایع و یا ژل هادی جاری شده بین ۲ الکترود میتواند باعث کاهش انرژی تحویلی و افزایش خطر سوختگی بیمار شود منبع:انجمن مهندسی پزشکی
