در آغاز تولد، نوزادان باید برای تنفس موثر و مرتب پرورش داده شوند، با تنفس اکسیژن هوا از طریق ریه ها وارد خون می شود و گازهای اضافی (دی اکسید کربن) از طریق ریه ها خارج می شوند. نوزادی که به صورت نارس به دنیا آمده است برای انجام تبادلات گازی مناسب نیاز به کمک دارد. سطح اکسیژن موجود در خون می تواند با دادن اکسیژن اضافی در هنگام تنفس بهبود یابد. کمک مکانیکی با تنفس می تواند با استفاده از یک ونتیلاتور داده شود. ونتیلاتور هوا / اکسیژن را به درون ریه های نوزاد هدایت می کند. این دستگاه می تواند به تلاش های نوزاد در هنگام تنفس کمک کند یا در صورت لزوم کاملا عمل تنفس را انجام دهد. ونتیلاتور به منبعی از هوا و اکسیژن متصل است که با هم ترکیب می شوند تا سطح اکسیژن متناسب با نیازهای نوزاد فراهم شود. انواع ونتیلاسیون انواع مختلفی از ونتیلاسیون وجود دارد که متداول ترین نوع آن، فشار آرام هوا/اکسیژن به داخل شش ها است و سپس مدت زمانی اجازه داده می شود تا هوا و دی اکسیدکربن خارج شوند. سرعت چنین پروسه ای می تواند متنوع باشد. این سرعت می تواند با نرخ تنفس خود نوزاد تطبیق پیدا کند. ( ۸۰-۶۰ تنفس در دقیقه). در بعضی موارد، تنفس از ونتیلاتور طوری تنظیم شود که با تنفس خود نوزاد، آغاز شود. یکی از انواع ونتیلاتور که می تواند مورد استفاده قرار گیرند، نوسان سازهای فرکانس بالا ” نامیده می شوند. معمولا برای نوزاد از نوسان سازهایی با نرخ بالا ۱۲۰۰ – ۶۰۰ استفاده می شود. CPAP (فشار هوایی مثبت پیوسته)، نوع دیگری از درمان است که به نوزاد در تنفس کمک می کند و احتمال آپنه شدن (توقف در تنفس) را کاهش می دهد. هنگامی که از دستگاه CPAP استفاده می شود، ریه ها، با به کار بردن مقدار کمی فشار از طریق چنگکی (Prong) که در داخل بینی یا از طریق ماسک کوچکی که روی بینی قرار می گیرد، باز می شوند. در برخی موارد، برای یک نوازد نارس از CPAP به طور گسسته در چندین هفته استفاده می کنند. ایجاد آرامش بیشتر برای نوزادان تهویه هوایی در دوره نوزادی برای ادامه حیات ضروری است. البته برخی از جنبه های تهویه هوایی (Ventilation) می تواند ایجاد ناراحتی کند. به خصوص، هنگام جاسازی تیوب نوزادان معمولا بی تابی می کنند. برای جلوگیری از این امر، به نوزادانی که از ونتیلاتور استفاده می کنند داروهایی داده می شود که احساس آرامش بیشتری داشته باشند. مقداری از داروی مسکن، می تواند خواب راحتی را برای نوزاد فراهم کند. برای برخی از نوزادان و همچنین نوزادان نارس، (نوزادانی که نمی توانند آرام باشند)، می توان از داروهایی استفاده کرد که تلاش آن ها برای تنفس کردن برای چند روز کاهش یابد یا متوقف شود. در خلال مدتی که نوزاد در زیر ونتیلاتور قرار دارد، موکوس ها (مخاط) در راه های هوایی انباشته می شوند. به همین خاطر از یک تیوب نرم کوچکی برای تمیز کردن راه های هوایی استفاده می شود. این امر آرامش بیشتری را برای نوزاد ایجاد می کند. توقف (حبس تنفس) تنفس در نوزادان نارسمعمولا در الگو تنفسی نوزادان نارس توقف های طولانی مدتی وجود دارد. این حالت apnoeic نامیده می شود. برخی از داروها می توانند، این مساله را کاهش داده یا متوقف سازند. اما در چندین مورد، استفاده از ونتیلاتور می تواند سودمند باشد. در نوزادان بالغ این مساله (توقف های طولانی در تنفس) به طور نرمال حذف می شود و از بین می رود. التهاب ریه (Pneumonia) ریه های نوزاد ممکن است در هنگام تولد یا مدت زمان کوتاهی پس از تولد دچار عفونت شود. اگر چنین حالتی رخ دهد، ریه ها خشک شده و نمی توانند به خوبی کار کنند، در نتیجه نفس کشیدن بسیار دشوار شده و نوزاد نمی تواند تبادلات خوبی انجام دهد. در این حالت نوزاد به استفاده از ونتیلاتور برای نفس کشیدن احتیاج دارد. به طور نرمال مایعی که توسط ریه ها تولید می شود، پیش از به دنیا آمدن نوزاد و در هنگام رشد وی در داخل شکم مادر، جذب می شود. اما گاهی اوقات این مایع در داخل ریه باقی مانده و نوزاد برای تنفس نیاز به کمک دارد. این مساله معمولا هنگامی که زایمان بسیار کوتاه باشد یا نوزاد با عمل سزارین به دنیا می آید رخ می دهد. مشکلات تنفسی نوزادان شامل برخی عوامل پاتولوژیک و بیماری های خاص است. در طول ۳۰ سال اخیر تشخیص و درمان نوزادان تازه متولد شده که نیاز به حمایت تنفسی دارند مورد توجه و مطالعه بسیاری قرار گرفته است. در این بین با توجه به وضعیت نوزاد بیمار می توان از تکنیک های مختلف ونتیلاسیون در حالت های تهاجمی یا غیر تهاجمی استفاده کرد. در طی سال های گذشته برای نوزادان بیمار در حالت مراقب ویژه، معمولا از مدهای فشار راه هوایی مثبت پیوسته (CPAP)، با سیکل زمانی و تهویه اجباری متناوب، محدودیت فشاری (IMV) و سپس تهویه با فرکانس بالا (HFV) استفاده شده است. برای اتصال نوزاد به دستگاه ونتیلاتور، یک تیوب از طریق بینی یا دهان وارد می شود. انتهای این تیوب به لوله هوا متصل می شود و سپس فرد مطمئن می شود که مخلوط هوا و اکسیژن به طور مساوی وارد دو ریه می شود. تیوب باید در جای خود محکم شود و نباید هیچ گونه حرکتی داشته باشد. به چند طریق می توان تیوب را بی حرکت کرد؟ با استفاده از یک نگهدارنده که به یک کلاه وصل می شود و بر روی سر نوزاد قرار می گیرد می توان تیوب را بی حرکت کرد. گاهی نیز این نگهدارنده با یک چسب به صورت نوزاد چسبیده می شود. هنگامی که تیوب به طور مطمئن متصل شد، با توجه به مدت زمانی که نوزاد لازم دارد از آن استفاده می کند، اما گاهی ممکن است نگهدارنده توسط موکوس (مخاط) بلوکه شود یا حرکت کند، که در این صورت احتیاج به تعویض پیدا می کند. ونتیلاسیون غیر تهاجمی نوزاد فشار راه هوایی مثبت پیوسته : CPAP CPAP فشار پیوسته ای را در سیکل دم ایجاد می کند. مقداری هوا در سیکل بازدم در ریه باقی می ماند تا از کولاپس ریوی جلوگیری شود، چرا که بر طبق قانون لاپلاس انبساط یک ریه چسبیده به هم سخت تر از ریه ای دارای هوا است. CPAP می تواند از طریق بینی استفاده شود. نوزادان باید از طریق بینی تنفس کنند و در همین زمان دهان به عنوان یک شیر کاهش فشار در صورت زیاد بودن فشار، عمل می کند. استفاده از CPAP نازال نیاز به ماسک صورت، محفظه صورت را بر طرف می کند که به طور بالقوه امکان ایجاد تاثیرات مخرب غیرتنفسی را دارند. سیستم CPAP، شامل ۳ جزء است، اول سیکل ایجاد جریان پیوسته گاز تنفسی است که گرم و مرطوب شده است. دوم تماس سیکل با راه هوایی است که معمولا از طریق تیوب و از راه بینی استفاده می شود. سوم وسیله ای است که فشار مثبت را ایجاد می کند که معمولا با تغییر مقاومت بازدمی ایجاد می شود. CPAP ممکن است باعث ایجاد برخی مشکلات برای نوازد شود. درد مشکلات شکمی و اختلال در عمل غذا دادن به خاطر جریان گاز در شکم، از جمله این مشکلات است . ماسک نیز برای نوزاد به خصوص در ناحیه بینی ایجاد ناراحتی می کند. High Frequency Ventilation: ونتیلاسیون فرکانس بالا: HFV HFV یک وتیلاسیون غیر جاری است. حجم گاز تحویلی کمتر از حجم مرده آناتومیک است و با سرعت بسیار بالایی تحویل می شود. اساس این عمل آن است که دمش حجم کمی گاز با سرعت بالا، باعث فشار آلوئولی کمتری می شود و احتمال آسیب را کمتر می کند. HFV انرژی لرزشی را ایجاد می کند که تبادل گاز را آسان تر کرده و به حرکت ترشح ریوی کمک می کند. اما مانند مدهای معمولی ونتیلاسیون، نمی توان پارامترهای مکانیکی یا حجم گاز تحویلی را کاملا مانیتور کرد. جراحات ریوی در نوزادان که اغلب مادرزادی است مهم ترین عاملی است که باعث نیاز آن ها به تهویه کمکی می شود. از آنجا که غشاء ریه در نوزادان بسیار ظریف و نازک است، استفاده از ونتیلاسیون های معمولی CMV با فشار مثبت بالا و حجم تنفسی زیاد ممکن است صدمات جبران ناپذیری به مویرگ های درون پوش ریه، آلوئول ها، قشر بیرونی مجرای تنفسی و غشاء زیرین آن وارد کند. از آنجا که تغییرات مداوم حجم ریه نیز باعث ایجاد یا تشدید صدمات می شود، ونتیلاتور برای کاهش این گونه صدمات باید از تغییرات زیاد در حجم ریه پرهیز کند. تحقیقات متعددی بر روی حیوانات تازه به دنیا آمده که مبتلا به RDS (سندرم دیسترس تنفسی) بودند انجام گرفت و مشاهده شد که استفاده از HFV تاثیر به سزایی در کاهش و بهبود صدمات ریوی آن ها دارد. HFV را می توان با مشخصات زیر تعریف کرد: ۱- تهویه ای با فرکانس بالا ( دست کم ۲ تا ۴ برابر فرکانس تنفس طبیعی) ۲- تهویه ای با حجم جاری کوچک ( حدود ml/kg ۵ – ۵/۰ یعنی حتی کوچک تر از فضای مرده آناتومیک) تمام ونتیلاتورهای فرکانس بالا قادرند تا نرخی در حدود ۳۰۰ تا ۱۵۰۰ نفس در دقیقه به وجود آورند ( ۵ تا ۲۵ هرتز یا سیکل بر ثانیه). همچنین فشار پیوسته ای برای باد کردن ریه و حجم جاری کوچکی برای نگهداری حجم ریه به آن اعمال می کنند. HFV درNICU نوزادان در موارد زیر به کار می رود: ۱- پی گیری درمان مشکلات ناشی از ونتیلاسیون معمولی ۲- سندرم نشتی هوا (پنوموتوراکس، آمفیزم ریوی) ۳- برای کاهش آسیب ناشی از فشار بالای وارد شده از CMV ها ۴- هنگامی که بیمار به CMV پاسخ ندهد به ویژه در مکونیوم و پنومونی ها تا کنون سه نوع ونتیلاتور فرکانس بالا برای استفاده نوزادان به ثبت رسیده است: ۱- ونتیلاتور نوسانی فرکانس بالا HFOV ۲- وقفه دهنده جریان هوا با فرکانس بالا HFFI ۳- ونتیلاتور جت فرکانس بالا HFJV در HFJV و HFFI بازدم به صورت غیرفعال (Passive) و در HFOV به صورت فعال (Active) صورت می گیرد. اکسیژن رسانی اضافی مغزی: ECMO ECMO مانند یک ریه اضافی عمل می کند. خون اکسیژن رسانی می شود و دی اکسید کربن و آب حذف می شوند. خون گرم شده و به بدن بازگردانده می شود. ECMO از طریق کاتترهایی انجام می شود که در شریان کاروتید راستی و ورید جوگولار داخلی راستی قرار داده می شوند. ECMO اجازه بای پس کامل می دهد که قلب و ریه در استراحت کامل هستند. ECMO معمولا برای نوزادانی استفاده می شود که لجوج و رام نشدنی هستند ولی دارای مشکلات تنفسی برگشت پذیر هستند و به درمانی که میزان تهاجم کمتری داشته باشد، بهتر پاسخ می دهند. این روش معمولا هنگامی استفاده می شود که بیش از ۸۰? احتمال مرگ وجود داشته باشد و بیشتر در مورد نوزادانی که بیش از kg ۲ وزن و ۳۴ هفته سن دادند به کار می رود. ونتیلاتور نوسانی فرکانس بالا (HFOV) HFOV برای مواردی طراحی شده که نوازد در استفاده از CMV با مشکل مواجه می شود. زیرا این دستگاه به دلیل سازگاری با غشاء نازک ریه نوزادان، باعث کاهش آسیب های ناشی از فشار در آن ها می شود. HFOV پیستون یا دیافراگمی برای نوسان جریان هوا به کار می گیرد تا بتواند نوسانات فشاری مثبت و منفی ایجاد کند. جریان هوا از خروجی ونتیلاتور خارج شده و از بین فیلتر پایین گذری که نقش مقاومتی داشته عبور کرده تا فشار آن تعدیل شود. HFOV ها تنها ونتلاتورهای فرکانس بالا هستند که در آن ها بازدم عملی فعال است. در این دستگاه پارامترهایی چون میانگین فشار هوا (MAD)، فرکانس و دامنه پیستون توسط کاربر قابل تنظیم هستند. اغلب فرکانس را بین ۱۰ تا ۱۵ هرتز و زمان تنفس را ۳۳? سیکل نوسان انتخاب می کنند تا نسبت دم به بازدم، ۲/۱ باشد. ونتیلاتور جت فرکانس بالا (HFJV) ونتیلاتورهای جت فرکانس بالا به یک دستگاه محدود کننده فشار متصل می شود که برای تامین فشار مثبت انتهای بازدمی (PEEP) و تولید نفس های عمیق گاه به گاه استفاده می شود. تنفس های HFJV از میان یک تیوپ سه مجرایی درون نای عبور می کنند که این تیوپ شامل پورت فشار هوایی انتهایی، پورت جت و کانکشن استانداردی برای اتصال به ونتیلاتورهای متداول است. همیشه یک مبدل پورت یکسو ویژه تیوپ درون نای برای تحویل نفس های جت وجود دارد تا از پس زدن تیوب جلوگیری کند. دفع دی اکسید کربن بستگی به PEEP و PIP (پیک فشار دمی) دارد هرچه اختلاف فشار بین این دو بیشتر باشد، تهویه راحت تر صورت می گیرد. از این رو PIP، PEEP و غلظت اکسیژن وارد شده، از جمله پارامترهایی هستند که مقدار آن ها توسط کاربر تعیین می شود. وقفه دهنده جریان هوا با فرکانس بالا (HFFI) ماشین های تهویه نوسانی فرکانس بالای جدید از Venturi (کانال یا مجرایی برای جریان هوا) جهت تولید فشار منفی استفاده می کنند که با نوسان خود در زمان بازدم، تخلیه ریوی را تسهیل می کند. هرچند راهبردهای تهویه ای استفاده شده در این دستگاه مشابه ونتیلاتورهای دیگر است اما مشخصات تکنیکی و کنترل فشار مسیر هوایی و دامنه اساسا متفاوت است. HFFI ها با ونتیلاتورهای مکانیکی متداول ترکیب شده اند که برای کاربرد دو گزینه معمولی و فرکانس بالا وجود دارد. در این دستگاه گاز از منبعی پر فشار توسط تیوب استاندارد و نای به ریه نوزاد جریان می یابد. برای تولید نفس های فرکانس بالا جریان هوا با مکانسیم دریچه ای قطع و وصل می شود که کنترل آن ممکن است مکانیکی باشد یا توسط میکروپروسسور صورت گیرد. در HFFI ها فرکانس اغلب بین ۶ تا ۲۰ هرتز تنظیم می شود. دفع دی اکسید کربن نیز مانند HFJV بستگی به اختلاف بین PIP و PEEP دارد. که این دو گزینه نیز توسط کاربر قابل تنظیم هستند. نوزادان نارس برای درمان نوزادان نارسی که مبتلا به آمفیزم ریوی یا دیگر سندرم های نشتی هوا هستند از HFV استفاده می کنند. همچنین این نوع ونتیلاسیون به عنوان درمان مکمل نوزادانی که با مایع سورفاکتانت درمان شده اند کاربرد دارد. تست های متعددی برای استفاده HFV به عنوان پیگیری درمان نوزادان نارس که مشکلات حاد ریوی یا نشتی هوا دارند انجام شده است در یکی از این آزمایشات از بین نوزادانی که به CMV وصل بودند و ۴۸ ساعت بیشتر از عمرشان نگذشته بود، تعدادی به صورت تصادفی انتخاب شده و از HFV با حجم ریوی زیاد برای آنها استفاده شده است. در ۲۴ ساعت اول آزمایش مشاهده شد که میزان اکسیژن دمی و در نتیجه دی اکسید کربن بازدمی نسبت به قبل کاهش یافته است. در نوزادان مبتلا به آمفیزم ریوی، استفاده از HFV بهتر از CMV است و با بهبود بیشتر، نرخ مرگ و میر را به صورت چشمگیری کاهش می یابد. نوزادان کامل مشکلات تنفسی مختلفی از جمله دیسترس تنفسی، پنومونی مادرزادی، هیپوپلازی ریوی و فتخ دیافراگمی مادرزادی در نوزادان کامل دیده می شود که برای درمان یا درمان مکمل آن ها از HFV استفاده می شود. برای HFV در نوزادان کامل مبتلا به ناراحتی های تنفسی، تنها یک آزمایش تصادفی صورت گرفته است. در این پژوهش ۷۹ نوزاد که زیر ۳۴ هفته سن داشتند انتخاب شدند و تحت درمان با HFOV واکنش های خوبی نشان دادند، بیش از ۲۳ درصد از این نوزادان با HFOV دچار مشکل شده و به CMV پاسخ بهتری دادند. بین این دو گروه تفاوت محسوسی در آمار مرگ و میر مشاهده نشد. همچنین نتایج این مطالعات مبنی بر این است که HFV تبادل هوا در نوزادانی که مشکلات سخت تنفسی دارند بهبود می دهد. تنظیمات • در تهویه فرکانس بالا، پارامتری به نام Amplitude وجود دارد که متناسب با حجم تنفسی جاری در ونتیلاتورهای معمولی است. • فرکانس در HFV مشابه نرخ تنفسی در CMV است که به وزن نوزاد بستگی دارد و با بالاترین وزن نوزاد، فرکانس کاهش می یابد. لازم به ذکر است هر تغییری در فرکانس باید زیر نظر متخصص اطفال باشد. • میانگین فشار هوا (MAP) در هر دو نوع ونتیلاتور معمولی و فرکانس بالا تقریبا برابر است. البته در بیماری های آلوئولی باید ۴-۲ سانتی متر آب بیشتر از مقداری است که درونتیلاتور معمولی تعیین می شود. • همچنین مقدار FIO2 (غلظت اکسیژن تنفسی) باید روی ۱۰۰ درصد تنظیم شود. • مقادیر گازهای خونی نرمال برای نوزادان عبارت است از : PH : 7/35-7/45 PACO2 : 35 – 45 PACO2 : 80 – 100 HCO3 : 22 – 26 از آنجا که ونتیلاتورهای فرکانس بالا، تغییراتی در گردش خون نوزاد ایجاد می کنند، باید همواره فشار خون و دیگر پارامترهای آن بررسی شوند. همچنین HFV با فشاری که تولید می کند، ممکن است باعث افزایش فشار در قفسه سینه شود که پیرو آن خروجی قلب دچار مشکل می شود و با اثر روی فشار خون، حلقه معیوبی را به وجود آورد. برای اجتناب از این مشکلات نیز باید پارامترهایی چون ریتم و تعداد ضربان قلب را همراه مانیتور کرد تا از عوارض احتمالی جلوگیری به عمل آید. روش درمانی INO در انسان های سالم، اکسید نیتریک، مقاومت عروقی ریه (PVR) را تنظیم می کند و کمک می کند که PVR در مقایسه با مقاومت عروقی سیستمیک در حد پایینی باقی بماند. NO در بدن به مقدار کمی تولید می شود. INO به عنوان یک رگ گشای ریوی قوی، روش درمانی جدیدی است که برای نوزادان و خردسالان مبتلا به ریه پرفشار یا دارای مشکلات تنفسی به کار می رود. اکسید نیتریک گازی بی رنگ با چگالی شبیه هوا است. این گاز در نتیجه احتراق سوخت های فسیلی نیز ایجاد می شود و برای برخی اعمال بیولوژیک لازم است. آهنگ عروق ریوی و سیستمیک با NO تنظیم می شود. هنگامی که NO تنفس می شود از فضای آلوئولی به مجاورت ماهیچه های صاف عروقی انتشار می یابد. خاصیت فعال سازی NO به عروق ریه محدود می شود، زیرا NO به وسیله هموگلوبین محصور شده و به سرعت غیرفعال می شود. پس از اتساع عروق سییستمیک جلوگیری می شود در حالی که اتساع عروق ریه انتخابی انجام شده است. تکنیک اتساع ریوی با INO به طور موثر در نوزادان و خردسالان بیمار در حالت تشخیصی و درمانی استفاده می شود. به عنوان یک رگ گشای ریوی، INO ممکن است تغییر خط داخل ریوی را معکوس کند و گردش نرمال را حفظ کند. معادلات کلینیکی نشان می دهد که INO، اکسیژن رسانی سیستمیک را به دون تاثیر بر همودینامیک سیستمی انجام می دهد. INO باعث جدا شدن زودتر بیمار از ونتیلاتور می شود. سندروم ADRS باعث نرخ ۷۰ درصدی مرگ در کودکان است. ADRS به دلیل سطح ناکافی مویرگ های آلوئولار ایجاد می شود که باعث افزایش نفوذ و تورم می شود. گردش ریوی به چند درجه محدود می شود که باعث افزایش فشار ریوی و ضایعه قلب راستی می شود. استفاده از فشار انتهای بازدمی مثبت، ونتیلاسیون نوسانی فرکانس بالا و INO با دز پایین برای بهبود تبادل گازی، کاهش PaO2 (اکسیژن رسانی شریانی)، کاهش PVR و بهبود فشار شریان ریوی برای بیماران ADRS خردسال انجام می شود. INO در طول جراحی پیوند برای پایداری همودنیامیک و پس از آن برای حفظ پیوند استفاده می شود. در طول جراحی قلب، PVR با استفاده از بای پس قلبی – ریوی افزایش می یابد: INO اجازه پایداری همودنیامیک را در هنگام بای پس می دهد. سیستم ایده آل باید مقدار پایدار و دقیقی از NO را ایجاد کند، تولید NO2 را حداقل کند، آلودگی محیط را کمینه کند، غلظت NO2 ,O2 و NO را به طور پیوسته نمایش دهد و عملکرد ونتیلاتور را حفظ کند. ونتیلاسیون INO شامل سیستم نمایشی و تحویل کلی است که مقداری گاز NO را به وسیله ماژول تزریق طراحی شده خاصی تحویل می دهد. سیستم تحویل INO شکل موج های ونتیلاتور را تعقیب کرده و به طور هم زمان و متناسب جریانی از NO را تزریق می کند. این روش غلظت ثابتی از NO را به بیمار می رساند و می تواند به وسیله بیشتر ونتیلاتورها در تمامی مدها استفاده شود. برای بیماران نوزاد، خردسال و بزرگسال، ماژول تزریق باید در ورودی همودیفایر قرار گیرد. بیماری که INO تراپی استفاده می کند، ممکن است در بعضی از حالت ها مانند ساکشن یا انتقال، NO را دریافت نکند، در این حالت بهتر است از سیستم تنفس دستی استفاده شود که غلظت ثابتی از NO را ایجاد کند. INO می تواند در حالت سیکل تنفسی خود به خودی نیز به کار گرفته شود. البته INO ممکن است باعث افزایش سطح متا هموگلوبین یا تولید دی اکسید نیتروژن در هنگام ترکیب NO با O2 شود، که این مسئله از مضرات INO است. منبع:انجمن مهندسی پزشکی