آز این خیلِ خماران شب زنده دار تا سحرگه که گرمای پر مهر روز تیغ آید به چشم و تنِ کامکاران در پناه درجِ صبحگاهی مستتر تا به شب زنده داران ، تا معادِ بی قراران
آری میدانی که من پیوسته با یادِ توام. عاشقِ شب زنده داری ذاکرِ نامِ توام. بی تو هیچم ، یعنی یکسر برده یِ دیو وُ ددان. بی تو دردم ، طعمه یِ پر بسته یِ تیرِ بدان.
