قوم كُرد

كردان همان مادها يا شاخه ي بزرگي از مادها هستند كه از نژاد آريا مي باشند ، ولي بعضي نويسندگان درباره ي معني آريا دچار اشتباه شده و آن را سرچشمه از يافث پسر نوح دانسته اند و روي همين لغزش است كه كردها را به يافث و اين تيره ي بزرگ ايراني را از نژاد تازي دانسته اند .
اما در پاسخ به اين نوع طرز نگرش بايد به طور علمي گفت كه : برابر نوشته هاي مربوط به كردوكردشناسي ، پيشينه ي اين گروه از مردم ايران زمين ، به ويژه دسته هايي كه در كرانه هاي كمربندي كوه هاي آرارات زندگي مي كردند ، برابر سنگ نبشته هاي باستاني ، از3100 سال پيش از ميلاد، جلوتر مي رود كه اين گروه از مادها ، از گذشته هاي بسيار دور در آن سامان بوده اند و در آن جا زندگي مي كردند . بنابراين مي توان گفت كه پيشينه ي كردان ازجمله مردم استان كرمانشاه، حداقل1000 سال جلوتر از زمان فرزندان نوح است و نمي توانند با آنان بستگي داشته باشند(1) كردان بزرگترين قوم آريايي ايران زمين مي باشند كه از ديرباز در نواحي كوهستاني و محصور غرب فلات ايران ساكن هستند و به حفظ آداب واخلاق ايراني موفق گرديده اند . چنان چه مختصات نژادي كردان را با آن چه كه درباره ي كيفيات نژادي آرين هاي ايراني گفته شده مقايسه كنيم جز تغييرات مختصري كه بر حسب هوا و مقتضيات طبيعي و طي زمان در رنگ مو و رنگ چشم كردان حاصل شده هيچ گونه اختلافي بين كردان و قبايل آريايي دوره ي مادها و هخامنشيان وجود ندارد . بنابراين اگر از آن چه گفته شد عقيده يا نظريه ي ديگري درباره قوم كرد ابراز شده باشد داراي ارزش علمي و پژوهشي نيست.(2)

گويش كردي:

گويش كردي از شاخه ي ايراني فارسي است كه مردم كردستان با آن سخن مي گويند .گويش كردي به دو لهجه ي جدا از هم تقسيم مي شود مانند:1- كرمانجي و كردي، كه كردهاي شمالي وجنوبي با اين لهجه سخن مي گويند.
2- لهجه ي ديگري نيز وجود داردكه كردان به آن ماچوماچو وتركان زازا وايرني ها به آن گوراني گويند(3) امروزه پس از سال ها ، واژه هايي را كه در ساير نقاط ايران فراموش گرديده در ميان كردان بر زبان ها جاريست.
در ميان كردان همانند لران واژه هايي از زبا ن باستاني به صورت دست نخورده باقيست . به مانند واژه ي ايواره به معناي غروب كه در سنگ نبشته هاي هخامنشي به همين معنا بدان اشاره شده است وواژه ايي است كه مردم بروجرد ( بروگرد ) هم اكنون نيز به همين معنا از آن استفاده مي كنند . در اورامان هزاران واژه از زبان پهلوي و پيش از آن مي توان پيدا كرد . چرا كه در اين ناحيه هنوز بهار را وهار و تابستان راهاوين و بيشتر نام هاي كوه ها ، رودها و روستاها تغيير نيافته ، مانند آتش گاه (نام كوهي است) و گاورود كه اصل آن گوارا رود بوده است و آريان كه نام روستايي است . بنابراين مي توان گفت كه يك دسته از قوم آرين و ايراني نژاد يعني كردان ، با وجود تحمل سيل هاي بنيان كن حوادث و وقايع تاريخي و آتش هاي جان گداز تاخت و تاز اقوام مهاجم، در نهايت دلاوري و پايداري ، بيش از ديگر اقوام ايراني درحفظ زبان نياكان خود ،وفادار مانده اند.(4)
كردان را مردمي پاك انديش، ميهمان نواز، مقاوم ، صادق ، و باهوش و وطن دوست دانسته اند . كردان به مراسم ملي و باستاني خود بسيار وفادار هستند چنان كه آقاي جنيدي مي گويند كه : كردان هنوز جشني به نام » جيژنه كوردي « دارند كه در كردستان برگزار مي شود و معتقدند كه اين روز نجات كردان از دست ضحاك بوده است و اما نكته ي بسيار مهمي كه فرار كردان راعقلاً تأييد مي كند اين است كه بافتن پارچه به ترتيبي كه بتواند به صورت چادر براي زندگي كردن درآيد، در دوراني است پس از خانه هاي اوليه. بنابراين در صورتي كه كردان از ابتداي پيدايش خود كوه نشين مي بوده اند نمي توانسته اند پارچه ببافند(5) بنابر گفته ي كذب وبي اساس پانترك ها كه در ادامه ي تحريفات تاريخي خود، و يك سري خيال بافي ها ،كردان را ترك كوهي!! معرفي مي كنند.