.::/" تــَــ نامه ـــــرانــِـــ ها ـــِــــه "/::.

از اين برکه بايد يه دريا بسازيم
يه دريا به عمقِ
يه عشقِ قديمي ..

 

حرفات همیشه بویِ غم میده
تو آینه هم تصویره دیگه گندیده
هنو بالا سرت گرماشو داری
راستی دلخوشیاشو سیری چند میده؟!..

 

دلم دریاست, ساحل ها کجایید

دلم رهجوست, منزل ها کجایید

رسومِ دلبری آموختم من

شمارا جویم ای دل ها, کجایید

...

مرا بر روی دنیا منزلی هست

مرا از کِشتِ دنیا حاصلی هست

به دریا میزنم دل, تا بداند

که اندر ساحلش دریا دلی هست



بانو مهدیه محمدخانی​

 

یدفه از چه فصلی سبز شدی ..
که تو احساسِ من قدم بزنی ..
#S

 

چشماتو ببند
دستمو بگیر
با تو بودنو از دلم
نگیر ..

 

دوباره منو غمِ پاييز ..
دوباره مردي که سرحال نيست ..
دوباره من ..
دوباره غم ..
دوباره کم ميارم
از عشقي که ديگه سرِ پا نيست ..

 

بازم ..
بازم دلم ..
گرفته از خودم ..
اسيرِ غم شدم ..
بازم ..
بازم دلم ..
گرفته از چشات ..
فدايِ اون نگات ..

 

بازخوانی اثر «کاروان» توسط محمد رضا شجریان.

ترانه سرا: رهی معیری

همنوازان: پرویز مشکاتیان(تار) و محمد موسوی (نی) .

(این اثر اولین بار در برنامه ی گلهای رنگارنگ؛ توسط استاد؛ غلامحسین بنان و با همراهی مرتضی محجوبی و جواد معروفی اجرا شد )


همـه شب نالم چون نی که غمی دارم
دل و جـــان بـردی اما نشدی یارم
با ما بـــودی.. بی مــا رفتی..
چون بوی گل به کجا رفتی
تنهــــا مانــدم..
تنهـــا رفتی..
چو کاروان رود، فغانم از زمین بر آسمان رود
دور از یــــارم خــــــون مـــی بارم
فتـادم از پــا ز ناتوانی، اسیــر عشقــم، چنان که دانی
رهایی از غــم نمی توانم، تو چاره ای کن، که می توانی
گـــر ز دل بـر آرم آهـــی آتش از دلم ریزد
چون ستـاره از مژگانـم اشک آتشین ریزد
نه حریفـی تـا بـا او غـم دل گویم
نه امیدی در خاطر که تو را جویم
ای شـادی جان، سرو روان، کز بر ما رفتی
از محفل مـا چون دل مـا سـوی کجا رفتی
تنهـا ماندم..
تنها رفتی..
به کجایی غمگسار من، فغان زار من بشنو باز آ
از صبـــا حـکایتــی ز روزگــــار مـن بشنـــو بازآ
بازآ سوی رهی چون روشنی از دیده ما رفتی
با قافلـه باد صبـا رفتی ..
تنهـا مانـــــدم ..
تنهـا رفتی..

 

يه وقتايي همه چي هست
ولي اوني که بايد نيست
دوبار ترکم کن
مُردن به اين آسونيا هم نيست ..

 

اطرافم بمون تو که دلخواهی ..
حرفاتو بگو
بگو بگو با دلم
گآهـی ..