قسمتهای مختلف عود عبارتند از: کاسه طنینی و صفحه رو: این قسمت به شکل گلابی است و از طول به 2 قسمت مساوی تقسیم شده و از ترکهای چوبی متعدد به هم پیوسته تشکیل شده است. صفحه روی بربط از جنس چوب است که به منظور صدادهی بهتر از چوب کاج استفاده میشود. دو دایره کوچک و یک دایره بزرگتر مشبک از جنس استخوان برای خرج صدا از کاسه روی صفحه تعبیه شده است و خرک در پایین صفحه قرار میگیرد. پل: در 5 نقطه از صفحه به طرف داخل کاسه، پلهایی افقی متصل به صفحه وجود دارند که از تغییر شکل یافتن صفحه جلوگیری میکنند. خرک و سیمگیر: خرک آموزش بربط قطعهای چوبی به طول تقریبی 10 سانتی متر است که در قسمت پایین کاسه قرار میگیرد و روی آن شیارهای کم عمقی و ترها ایجاد شدهاند. در ساخت برخی بربط ها، وترها به سیمگیری که در انتهای بدنه کاسه است وصل میشوند و در برخی دیگر، خرک وظیفه سیمگیر را نیز به عهده دارد، به این صورت که وتر روی سوراخهایی که روی وتر قرار دارند گره میخورند و به طرف گوشیها میروند. معمولا خرک را مستقیما روی صفحه نمیچسبانند و بین خرک و صفحه، تکهای چوب یا صدف قرار میدهند. دسته: بربط دارای دسته کوتاه چوبی، تقریبا به اندازه یک سوم طول کاسه و قطر حدود 10 سانتیمتر است. در قدیم روی دسته بربط دستانبندی میشد ولی امروزه دسته این ساز فاقد دستان بندی است. سر پنچه: سرپنجه یا جعبه گوشیها محفظهای است تو خالی که در ابتدای طول دسته قرار دارد و کمی متمایل به طرف عقب ساخته میشود. سر پنجه محل قرار گرفتن گوشیهاست و در هر طرف 5 گوشی قرار دارد. شیطانک: قطعه چوب باریک و کم ارتفاعی است به عرض دسته و ار تفاع حدود یک میلیمتر بین دسته و سر پنجه قرار میگیرد و وترها از درون شیار های کم عمق آن عبور می کنند. تعداد و جنس وترها: بربط دارای 10 وتر است که 2 به 2 با هم همصدا کوک میشوند. در بعضی بربطها بمترین وتر را تکی میبندند و بیشتر برای صدای واخوان در نظر گرفته میشود. جنس وترها از زه (روده تابیده گوسفند) یا ابریشم تابیده با روکش فلزی و یا سیمهای نایلونی با ضخامتهای مختلف است. وسعت: وسعت معمول صدای بربط حدود 2 اکتاو است که به علت کوتاهی دسته ساز، حدود یک اکاو و نیم از منطقه صوتی وسط، صدادهی بهتری دارد. مضراب: جنس مضراب بربط از پر پرندگان بزرگ یا پلاستیک نرم است که با انگشتان دست راست گرفته میشود.
