تمدن ایران در عهد هخامنشیان نیروى دریایى حکومت هخامنشى تعدادى کشتیهاى جنگى و تجارى داشت. سفینه- سازان کشتیهایى به سبکهاى تازه بیرون دادند که مىتوانستند از ۶۰ تا ۸۰ میل دریایى در روز حرکت کنند. در آن زمان، کشتیهایى وجود داشت که از ۲۰۰ تا سیصد تن ظرفیت داشتند، و معمولا صد تا دویست تن ظرفیت کشتیهایى بود که در شطوط بزرگ، مانند نیل، دجله، و فرات رفتوآمد مىکردند. هم در آن عصر، ساختن بنادر آغاز شد، علائم بحرى را مورد مطالعه قرار دادند، اسناد و مدارکى براى کشتیها ترتیب دادند و تخصص را در خدمات بحرى رعایت مىکردند. (۸۵) پلوتارک از قول اشیل، شاعر یونان، مىنویسد: «من مىدانم که خشایارشا هزار کشتى به دریا افکند که ۲۰۷ کشتى آن بىاندازه تندرو بود.» کشتیهاى عصر هخامنشى از سه نوع بیرون نبود: یکى سفاین جنگى که سه ردیف پاروزن داشت؛ دوم کشتیهاى درازى که مخصوص حملونقل اسبها و سوار نظام بود؛ سوم کشتیهاى کوچکتر، براى بارکشى و حمل آذوقه و وسایل اردویى. ملوانان این کشتیها اغلب از فنیقیها و یونانیان، و افسران آنها از پارسیها و مادیها بودند. ساختن گردونه و ارابههاى جنگى نیز در عهد هخامنشیان، پیشرفت شایانى حاصل کرد؛ گزنفون مىنویسد: کورش در ساختن ارابهها تغییراتى داد و براى اینکه ارابه تعادل خود را بهتر حفظ کند بر طول محور چرخها افزود تا دیرتر واژگون شود. چرخها را قویتر و محکمتر ساخت تا مقاومت بیشتر داشته باشد. براى راننده محل بهتر و مناسبترى تعبیه کرد. ارابهران کلیه سلاحهاى لازم را همراه داشت، و براى آنکه دشمن را از پاى درآورد در دو انتهاى محور چرخها دو قطعه داس آهنى برنده قرار داد … بعضى از ارابهها که براى حمل وسایل جنگى به کار مىرفت بوسیله هشت جفت گاو حرکت مىکرد و ارتفاع بعضى از این وسایل به هجده پا مىرسید و از ارابههاى قدیمى سهلتر کشیده مىشد. «۸۶ کوروش بزرگ
