هر لحظه منتظرم پلک هایم بپرد و شقایقی در قلبم بشکفد شقایقی که شبیه قطرات قلب تواست. هر لحظه منتظرم ماه می بی مقدمه در دست هایم بیافتد و من روی یکایک سخره ها و سنگ ریزه هایش تاریخ شکفتن تو را بنویسم. هر لحظه منتظرم فرشته ای بر زمین قدم بگذارد تا از او بپرسم صدای ابری تو را در آسمان چندم میتوانم بشنوم. یادش بخیر , روزهایی که با هم از سپیده و عشق حرف میزدیم و تو می گفتی خداوند آدم ها را آفرید که عاشق بشوند. و تو در 22روز زمستان آنقدر عاشق شدی که از جبرئیل هم سبفت گرفتی وناگهان کنار خدا نشستی. یک شب خواب دیدم تو از بهشت قشنگ تر و خوش بو تر شده ای و نام همه ی عاشقان را میدانی. آن روز چنان شتابان از دنیا گذشتی و فرشته ی مرگ را با دست های جوانت در آغوش کشیدی که انگار پیر شده بودی , نه دیر شده بود . فرشته ای بازیگوش در روزهای نایاب ازل به تو گفته بود که قرار است به زودی شقایق بشوی , حال زمان بی اعتنا به من جلو می رود درختان همچنان میوه می دهند و شاپرک ها پرواز می کنند , کاش کسی مرگ را به من تعارف می کرد , کاش سیب های کال فریبم نمی دادند , کاش پیراهن تورا می پوشیدم , کاش نشانی ملکوت را از رهگذری که شبیه توست می پرسیدم.
