به، به صور مختلف كمپوت، ژله، شربت و خيسانده يا جوشانده در آب به مصارف درماني مي رسد. ضمناً به حالت خام نيز خورده مي شود. به اثری مقوي بر اعمال معده دارد و متوقف كننده اسهال هاي ساده است. در ورم حاد روده ها، اخلاط خوني، خونروي هاي رحمي و بواسيري و ترشحات مهبلي اثر مفيد ظاهر مي كند. خاصيت رفع استفراغ و كاهش دهنده ترشحات بزاق را دارد. از اختصاصات به آن است كه ضمن تقويت اعمال دستگاه هضم هيچ گونه ناراحتي ای براي آن به وجود نمي آورد. دانه به در رفع التهاب هاي داخلي مخاط ها و رفع سرفه به كار مي رود. در استعمال خارج اثر نرم كننده دارد. به طوري كه به كار بردن آن در سوختگي ها، سرمازدگي، شقاق و ترك پوست بدن مخصوصاً درمان قسمت هاي حساس پوست مانند نوك پستان و لب و در ناراحتي هاي بواسير وغيره اثر مفيد ظاهر مي کند. پوست دانه به را نبايد در مصارف داخلي به صورت له شده از مغز جدا كرد. زيرا در مجاورت آب ايجاد اسيدسيانيدريك نموده سميت فراهم مي آورد. براساس کتاب گیاهان دارویی- دکتر علی زرگری
