پيامبر مهربان صلّى اللَّه عليه و آله كه همواره جوياى احوال مسلمين مى شد، شنيد كه يكى از يارانش بيمار شده است. به عيادت او رفت و كنار بستر او نشست و احوالپرسى كرد. بيمار گفت: در نماز مغرب كه با شما (به جماعت) خواندم، شما سوره (قارعه) را خواندى، تحت تاثير قرار گرفتم و عرض كردم: خدايا اگر من در پيشگاه تو گنهكار هستم و مى خواهى مرا عذاب كنى در همين دنيا مرا عذاب كن، اينك مى بينى كه گرفتار بيمارى هستم. پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله فرمود: درست نگفتى مى بايست بگويى وَ مِنْهُمْ مَنْ يَقُولُ رَبَّنا آتِنا فِى الدُّنْيا حَسَنَةً وَ فِى اْلآخِرَةِ حَسَنَةً وَ قِنا عَذابَ النّارِ (2بقره/201) و از ايشان كسانى هستند كه مى گويند پروردگارا به ما در دنيا بهره نيك و در آخرت هم بهره نيك عطا فرما و ما را از عذاب دوزخ در امان بدار. پروردگارا هم در دنيا و هم در آخرت به من پاداش بده و مرا از عذاب دوزخ حفظ كن. آنگاه پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله براى او دعا كرد و او خوب شد.
