بازي در درام هاي مدرن را ترجيح مي دهم

بانی فیلم - گروه سينماي ايران-عظيمه کنعاني: «برف»، نمونه اي از فيلم هاي داراي روايت مدرن است که مي کوشد به زندگي نزديک باشد. رئال بودن بازي ها در اين نوع از سينما اهميت زيادي دارد و گروه بازيگران فيلم مهدي رحماني همه تجربه قابل قبولي از خود به نمايش گذاشته اند. کاراکتر محمدرضا غفاري در «برف» مانند يک کنشگر همه شخصيت ها را به چالش مي کشاند و شايد مخاطب بيشتر از همه با او همذات پنداري کند که به تازگي به خانه برگشته و دارد با يک چشم سوم به همه چيز نگاه مي کند. با او گفت و گويي داشتيم که پيش روي شماست:

******​

*تازگي ها فيلم را با مردم تماشا کرده ايد؟
- بله. «برف» را اخيرا هم در اکران خصوصي فيلم ديده ام و هم پنجشنبه شب در سينما آزادي به اتفاق مردم. خدا را شکر صادقانه مي گويم که کسي را نديده ام که ناراضي از سالن بيرون آمده باشد. حتي در اکران خصوصي، ديدم که هنرمندان ديگر هم که داراي نگاه حرفه اي تر هستند، کار را پسنديده بودند. *«برف»، فيلم ستاره داري نيست. فکر مي کنيد مردم چرا دوستش دارند؟
- در شرايط حاضر ديگر همه مي دانيم که اين فيلم خوب است که مي فروشد. «قاعده تصادف» هم فيلم ستاره داري نبود اما فروش راضي کننده اي داشت. ما در اين فيلم هشت جوان بوديم که ماجرايي را تعريف کرديم و در اکران نوروزي هم اکران قابل قبولي را به دست آورديم. اين داستان خوب است که مخاطب را جذب مي کند و اگر ستاره اي هم در کار وجود داشته باشد، قطعا ديگر گروه بازيگران نيز از او استقبال مي‏کنند، اما وجود ستاره يک اصل تعيين کننده مطلق نيست. *اين فيلم يک روايت مدرن دارد و ما قهرماني را مشاهده نمي کنيم. چيزي که شما در «قاعده تصادف» هم تجربه کرديد. اين سبک از روايت را دوست داريد؟
- قهرمان سازي موضوع قشنگي است و حتي خود ما نيز از اينکه در زندگي مان يک قهرمان داشته باشيم خوشحال مي شويم، اما اگر به جامعه نگاه کنيم مي بينيم جامعه ما اين داستان گويي مدرن را بهتر مي پذيرد. اگر بخواهم سليقه شخصي ام را بگويم نيز بايد عنوان کنم اين نوع از فيلمسازي امروزي را بيشتر دوست دارم. فيلم هايي مثل «برف»، «قاعده تصادف» يا «زندگي مشترک آقاي محمودي و بانو» را چه براي بازي و چه براي تماشا بيشتر ترجيح مي دهم. *فکر مي کنيد سليقه مردم هم اين چنين است؟
- به هر حال من هم کسي از همين مردم هستم، اما فکر مي کنم بايد به هر نوع فيلمي اجازه رشد داد. نمي توان انکار کرد که مردم ارتباط خوبي با فيلم هاي برگرفته از جامعه برقرار مي کنند و «برف» هم در همين تعريف مي گنجد. برف قصه زندگي چند آدم شهري را که متعلق به دهه هاي مختلف هستند بيان مي کند و به همين دليل است که فکر مي کنم گروه زيادي از مردم مي توانند خودشان را در آن پيدا کنند. شخصيت دور از ذهني در آن خانه نيست. *شما در «روياي خيس» هم نقش اول مرد را بازي کرديد و حالا باز هم در «برف» نقش محوري داريد. سينما از آن زمان تا امروز براي شما به يک معني بوده؟
-نزديک به 10 سال از آن تجربه مي گذرد و من سالي يک يا دو فيلم کار کرده ام که اکثرا هم نقش هايي محوري بوده اند. سينما هميشه براي من جدي بوده چون خودم خواسته ام وارد اين حرفه شوم. هر چه سن آدم بالاتر مي رود خواسته هايش هم عوض مي شود. آن سال ها من 19 ساله بودم و مي خواستم تنها يک فيلم بازي کنم، چون ديگر به آرزويم رسيده بودم. بعد از اکران اولين فيلم هم بيشتر به دنبال تجربه کردن بودم. تا امروز که به «برف» رسيده ام همه چيز برايم جدي تر شده و ان شا ا... در آينده هم اتفاقات بهتري را تجربه کنم. *من با راوي بودن شخصيت اميد در «برف» موافقم چون با دغدغه هايي که دارد مسير قصه را پيش مي برد. خودتان هم چنين نظري داريد؟
-به هر حال داستان با ورود اين پسر شروع مي‏شود و با خروج او هم تمام. ما در «برف» همه آدم ها را به يک اندازه مي بينيم و آنان يکديگر را تکميل مي کنند. اميد مي آيد و کنش ها و واکنش ها شروع مي شود. *چرا در فيلم هاي ما سربازها را اينقدر مظلوم نشان مي دهند؟! خود شما هم هنگام در آوردن کاراکتر به اين ويژگي توجه داشتيد؟
-هميشه گفته اند پسر بايد به سربازي برود تا مرد بشود، چون او از جاي گرم و نرمي کنده مي شود و به جايي مي رود که ابدا مثل خانه نيست. ما در ديالوگ ها هم به اين موضوع اشاره مي کنيم که اميد داشته درسش را مي خوانده و مي توانسته سربازي را به پس از اتمام آن موکول کند، بعد از ناکام ماندن در عشقي که به «خاطره» داشته تصميم مي گيرد همه چيز را رها کند و برود. خاطره هم به او مي گويد که تو دست و پايت آنقدر شل بود که با يک نه گفتن من رفتي لب مرز نگهباني بدهي. اميد هم يک دهه شصتي است با آن دغدغه هايي که همه مي شناسيم. حالا او چه مرخصي گرفته باشد و چه در کل برگشته باشد، يک روز آمده که در خانه آرامش داشته باشد، اما با شرايطي سخت تر از آن چيزي که تا امروز با آن دست و پنجه نرم مي کرده رو به رو مي شود. آنقدر عاصي مي شود که دوباره مي گذارد و مي رود. *به نظرتان بهتر نبود وجه عاشقانه شخصيت اميد کمي پررنگ تر شود؟
-هر چيز ديگري مي شد که وجود داشته باشد اما همين اندازه موجود، آن چيزي است که کارگردان مي خواسته. در «برف» هيچکس ماجراي خود را برجسته نمي کند و همه تکميل کننده يک قصه هستند. خانواده به عنوان نمادي از اجتماع به طور کامل در اين قصه جريان دارد. به نظرم اگر فيلم را دوباره نگاه کنيم متوجه مي شويم اين همه آرام بودن و مظلوميت اميد از عشق او ناشي مي شود. در سينما روايت گل درشت ديگر جواب نمي دهد و شايد همان دنبال کردن خاطره تنها با نگاه گوياي خيلي چيزها باشد. *کمي از سينما فاصله بگيريم. چرا ديگر در تلويزيون ديده نمي شويد؟
-من طرفدار کار خوب هستم و اين چيزي است که بخشي از آن تحت اختيار من است و بخشي ديگر، نه. من خودم تا جايي که مي توانم پروژه اي را که مطابق سليقه ام نيست قبول نمي کنم. از طرف ديگر براي بازي در کارهاي دلخواهم هم بايد منتظر پيشنهادها بمانم، مثل همين «برف». درباره همکاري با تلويزيون بايد بگويم در اين سال ها سريالي به من پيشنهاد نشده که آن را دوست داشته باشم وگرنه هيچ گاردي نسبت به سريال بازي کردن ندارم. «آشپزباشي» تجربه شيريني بود و دوست دارم اگر قرار بر تکرار است، به همان نسبت دلچسب باشد. *درباره فيلم کيارش اسدي زاده هم صحبت کنيد.
-«گس» مي توانست اتفاقات خوبي را براي من رقم بزند و جالب اينجاست که بدون اکران شدن آن دو اتفاق خوب مثل «قاعده تصادف» و «برف» در کارنامه من رقم خورد. اما من به عنوان يک جوان نياز دارم که کارم ديده بشود. وقتي فيلمي را که در آن بازي کرده ام سه چهار سال توقيف مي کنند ذوقم کور مي شود. «گس» يک فيلم هنري بود که مي توانست اعتبار خوبي براي من به ارمغان بياورد. اين فيلم جايزه بازيگري گروهي رم را گرفته و منتقدان نيز همه آن را دوست داشته اند. با اين حال هنوز براي آن آرزوهاي خوبي دارم چون معتقدم فيلمي است که تاريخ مصرف ندارد. *فکر مي کنيد بعد از اکران «برف» اتفاقات خوبي براي شما رقم بخورد؟
-آدم از يک دقيقه بعد خودش هم خبر ندارد. زندگي ام را مي کنم و اگر پيشنهاد خوبي داشته باشم مي پذيرم.