متن آهنگ مجید رضا به نام امید جانم امید جانم زسفر باز آمد شکر دهانم زسفر باز آمد عزیز آنکه بی خبر به ناگهان رود سفر چو ندارد دیگر دلبندی به لبش ننشیند لبخندی چو غنچه ی سپیده دم شکفته شد لبم زهم چو شنیدم یارم بازآمد زسفر غمخوارم باز آمد آه از آن گلی که دست من بود خموش و یک جهان سخن بود خموش و یک جهان سخن بود گل که شهره شد به بی وفایی ز دیدن چنین جدایی ز غصه پاره پیر و اندوه همچنان که عاقبت پس از همه شب بدمد سحر ناگهان نگار من چنان مه نو آمد از سفر من هم پس از آن دوری بعد از غم مهجوری یک شاخه ی گل بردم به برش یک شاخه ی گل بردم به برش دیدم که نگار من سرخوش ز کنار من بگذشت و ببر یار دگرش یک شاخه ی گل بردم به برش بگذشت و ببر یار دگرش
