حضرت خدیجه(س) از خاندانی اصیل و ممتاز در سال عامالفیل و یا حدود 3 سال بعد از آن به دنیا آمد. این بانوی بزرگوار به دلیل منش ارجمند و شخصیت ویژه به لقب هایی مفتخر گردیده که هر یک از القاب ترجمان بینش و منش بالایش و نشانگر بعدی از ابعاد چندگانه شخصیت ایشان است. برخی از القاب وی به استناد روایات، طاهره، مبارکه، صدیقه، زکیه، راضیه و کبری است. حضرت خدیجه(س) دارای کینه هایی نیز از جمله ام الزهرا، ام الصعالیک، ام الیتامی و ام المومنین بودند. حضرت خدیجه(س) از خانواده اشراف بود و میراثی داشت که آن را سرمایه نمود و به شرط مضاربه در کاروان بازرگانی«قریش» تجارت می کرد، ثروت وی به اندازه ای بود که در عصر جاهلیت او را «بانوی قریش» می نامیدند. حضرت خدیجه(س) بر اثر تدبیر و سعی و کوشش در تجارت و امور اقتصادی و هوشمندی توانسته بود از ثروتمندان عصر خود باشد، اما ناگفته نماند که هدف خدیجه(س) در تجارت، ثروت اندوزی نبود و هرگز تجارت را به عنوان وسیله ای برای کسب درآمدهای سرشار اما نامشروع به کار نبرد. ایشان هرگز درپی سودجویی و منفعت طلبی های شخصی و بی رویه نبود، بلکه تا سر حد امکان به درماندگان و یتیمان کمک می کرد و همانطور که ذکر شد او را به عنوان «امالصعالیک» و «ام الیتامی» می خواندند و سرانجام همه ی اموالش را در راه اسلام صرف کرد. در سال 618 م که بیست و پنج سال از عمر شریف پیامبر اکرم(ص) گذشته بود، حضرت خدیجه(س) را تزویج نمود در این ازدواج میمون و مبارک، یک سلسله جهات معنوی می باشد. ثمره ازدواج پرخیر و برکت حضرت نبی اکرم(ص) با حضرت خدیجه(س) بنابه روایات تاریخی، 6 فرزند است که 4 دختر و 2 پسر بوده اند. در تاریخ پرفراز و نشیب اسلام، کمتر کسی از جامعه ی زنان، چون حضرت خدیجه کبری درخشیده است. خدیجه(س) بانویی است که بزرگترین افتخارش همسری پیامبر اکرم(ص) است. ایشان چنان شخصیتی داشت که حتی سال ها پس از رحلت وی، پیامبر اکرم(ص) هرگاه نام او را می شنید اشک بر گونه های آن حضرت جاری می شد. آنچه از احادیث، روایات و اعترافات علماء و دانمشندان اسلامی و همچنین شواهد تاریخی بدست می آید این است که حضرت خدیجه(س) در پذیرفتن اسلام جز پیشگام ترین افراد و به اصطلاح قرآن «السابقون الاولون» هستند که در صدر اسلام ملاک مهمی برای فضیلت و برتری بوده است.
پاسخ : نگاهی به زندگی حضرت خدیجه (س) گرویدن به اسلام: حضرت خدیجه (س ) درهمان دوران دعوت پنهانی ( سه سال اول ) اسلام خود را اعلام كرد ابویحیی بن عفیف ازپدرش واو ازجدرش عفیف، كه تاجر مشهوری بودروایت كرده كه وقتی پای به مسجد الحرام نهاد با منظره ای شگفت روبه رو شد اوسه نفر را درحال نماز خواند دید از ابن عباس درباره كردار آن ها پرسید. گفت: نفر نخست مدعی نبوتاست مرد پشت سرش علی و آن زن هم همسر محمد (ص ) خدیجه است غیر ازاین ها كسی را براین آیین سراغ ندارم. حضرت علی خود خاطره آن روزها را چنین بیان می كند: كسی آن روز دراسلام جمع نشد غیر ازرسول خدا خدیجه ومن سومین آن هابودم. نوروحی و رسالت را می دیدم وبی نبوت را به مشام احساس می كردم وجود شخصیت هایی چون ابوطالب وخدیجه، بهاین د لیل كه دارای موقعیت براتر اجتماعی بودند از بر فشارهای روانی وظاهری مشركان علیه آیین نوپای محمدی تاحدود زیادی می كاست ابوطالب به خاطر ا ین كه بتواند هم چنان به یاری رسول خدا (ص ) ادامه دهد،ایمان خویش را پنهان داشت وموقعیت اجتماعی وقبیله ای خود راحفظ كرد اما خدیجه با شهامت تمام همراه علی ( ع ) دراعلام موجودیت جامعه كوچك اسلامی شركت جست و از موقعیت اجتماعی خویش چشم پوشی كرد.
