علم الهدی: دولت دهم؛ دولت ناکاربلدها در فيلمسازي بود

اين کارشناس سينما در گفتگو با ايلنا؛ با اعلام اين مطلب افزود: حوزه فرهنگ حوزه سعه صدر است بنابراين زمان ارزيابي براي عملکرد مديريت سينمايي جديد هنوز زود است ضمن اينکه فرهنگ حوزه يک شب و يک هفتهاي نيست و نياز به زمان بيشتري دارد. وي ادامه داد: بايد برنامههاي سازمان سينمايي اعلام شود و ببينيم رويکردها به چه سمتي است و بعد درباره آن قضاوت کنيم. دولت يازدهم بايد برنامههايش مشخص شود تا در اين برنامهها نشانههاي رشد را ببينيم. 6 ماهه دوم سال اهميت زيادي دارد بايد برنامهريزيها مسير صحيحي را پيش بگيرد تا به نتايج درستي برسد.
وي با اشاره به استقبال خوب مردم از فيلمهاي اکران نوروزي گفت: امسال استقبال خوب بود و نسبت به سالهاي گذشته بخصوص اسفند دو دهه گذشته اتفاقات مثبتي افتاد. البته در سال 1384 هم که فيلم سينمايي «چهارشنبه سوري» بعد از جشنواره فيلم فجر اکران شد؛ شاهد حضور مخاطبان زيادي به سمت سينماها بوديم. اميدوارم اين استقبال نسبي ادامه داشته باشد. از طرف ديگر فيلم سينمايي «معراجيها» از فروش ملياردي برخوردار شد. مسعود ده نمکي فارغ از کيفيت فيلمها مخاطب خاص خودش را دارد ضمن اينکه فيلم اگر پتانسيل داشته باشد در هر زماني ميتواند مخاطب را به سينما بکشاند.
وي ادامه داد: امروز فضاي جامعه از نظر رواني بهتر شده است و همين موضوع تاثير زيادي روي کشاندن مخاطب به سينماها دارد. البته اين نکته را هم بايد درنظر داشت بيشتر فيلمهايي که در جشنواره فيلم فجر به نمايش درآمدند پتانسيل جذب بالايي ندارند.
علم الهدي با اشاره به لزوم اصلاح ساختار سينماي ايران گفت: ساختار سينماي ايران قابليت فروش بالايي ندارد و اگر همه فيلمها بخواهند به فروش خوبي برسند خود ساختار سينمايي ايران چنين اجازهاي نميدهد اما با اين وجود اميدوارم همه فيلمهاي نورزي از فروش خوبي برخوردار باشند.
علم الهدي نقش سياستهاي گذشته را در وضعيت امروز سينما بسيار مهم دانست و افزود: متوليان سينمايي دولت دهم مخصوصا جواد شمقدري ويرانهاي را تحويل دادند تا آنجا که نميتوان حتي در حوزه توليد، توزيع و نمايش ارزيابي درستي داشت. در بخش توليد ورود بيضابطه و بدون کارشناسي تعدادي فيلم ساز به سينماي ايران آسيب زد. در مجموع فيلمهايي که در دوره شمقدري ساخته شد؛ توسط تعداد نيروهاي انساني بدون تجربه و تخصص ساخته شد که به سينما ورود پيدا کردند و آسيب بسيار جدي به بدنه سينما زدند. وي ادامه داد: بالا رفتن بيسابقه هزينه توليد در دوره دهم عامل ديگري براي مشکلات در سينما بود. قبل از سال 89 و اجراي طرح هدفمندي يارانهها اعلام شد که اگر دولت مواظب فرهنگ نباشد سينماي ايران دچار مشکل جدي ميشود زيرا بيش از 90 درصد سينما وابسته به دولت است بنابراين دولت بايد از سطح هزينه توليدات مراقبت کند.
علم الهدي افزود: با مروري بر گذشته متوجه ميشويم که در سال 89 ساخت يک فيلم 400 ميليون هزينه داشت اما در حال حاضر اين هزينه به يک ميليارد تومان رسيده است و نکته جالبتر اين است که اين هزينه تنها براي توليدات معمولي و عادي سينما است. يعني تعداد توليدات به دليل عدم نقدينگي مناسب و حضور کمرنگ بخش خصوصي کاهش يافت و به پايينترين ميزان در 34 سال گذشته رسيد.
وي ادامه داد: افزايش بيدليل هزينههاي توليد در بخش خصوصي، راکد شدن بخش توزيع به دليل فقدان شرکتها در اواخر دولت دهم موجب شد تا دولت نتواندهيچ بسته تشويقي را ارائه دهد. قبل از سال 89 ميانگين هزينه آماده سازي براي نمايش حدود 70 ميليون تومان بود اما در حال حاضر اين رقم به 250 ميليون تومان رسيده است تا آنجا که فيلمها به کندي توزيع شدند و بيشتر به سمت فيلمهايي رفتند که فروش آنها تضمين شده باشد. در چنين شرايطي که کيفيت توليدات کاهش پيدا ميکنند فيلمهايي که بتواند به سود برسند به حداقل ميرسند تا آنجا که فيلمها ضررشان بيشتر از منفعتشان شد.
وي نقص سيسيتم اطلاع رساني را بسيار مهم دانست و ادامه داد: در بخش نمايش که خروجي سينماي ايران است به دليل عدم ورود بودجههاي صحيح بسياري از سينماها تعطيل شده است و ميزان بهرهوري سينما به حدود 5/2 درصد در کل کشور رسيد ضمن اينکه در سينماهاي شهرستانها نيز به بحران رسيديم تا آنجا که همين ميانگين اعلام شده با بهره وري يک درصد مواجه شد.
وي بازنده اصلي را سينمادار دانست و ادامه داد: در سال 89، 11 ميليون مخاطب، در سال 90، 14 ميليون مخاطب، سال 91، 5/8 ميليون و سال 92، 5/7 ميليون نفر مخاطب به سينما رفته است که در واقع سينماي ورشکسته؛ ورشکستهتر شد و اين نشان از سوء مديريت متوليان دولت دهم است زيرا آنها به سمت بحران سازي رفتند تا ناکاربلدي را در زير سايه بحرانهاي سينماي ايران پوشش دهند. در اين چهار سال سينماي ايران هيچ دستاوردي نداشت
وي بسته شدن خانه سينما را اوج عملکرد منفي دولتهاي گذشته دانست و افزود: بايد توجه داشت زماني که با جايگاه سينما اين طور برخورد ميشود و دولت پولها را به افکار ناکاربلد ميدهد که فاقد کيفيت است؛ بحرانهاي جديدي را به وجود ميآيد تا سومديريت خود را کور کند. در چنين شرايطي طبيعي است که نخبگان ترجيح ميدهند با موانعي که به وجود آمده عزلت نشين شوند و در نهايت به سمت کار ديگري رود.