جایزه بزرگ جشنواره سینمای واقعگرا به "ایرانی" رسید

جشنواره جهانی فیلمهای واقعگرا که از 29 اسفند کار خودرا در پاریس ( درمرکز فرهنگی ژرژ پمپیدو) آغاز کرده بود ، شنبه شب 9 فروردین (29 مارس) به کار خود پایان داد و طی مراسمی جوایز خود را اعلام کرد. جایزه بزرگ جشنواره به فیلمی که محصول مشترک ایران وفرانسه است به مهران تمدن برای فیلم "ایرانی" تعلق گرفت. این دومین اثر این فیلمساز بعد از " بسیجی" است که چند سال پیش هم در فرانسه بنمایش عمومی در آمده بود.
داورن این جشنواره عبارت بودند از ژرم باروم، مدیرجشنواره سه قاره نانت فرانسه، نیکولا فیلیپر، کارگردان سرشنا س مستندساز فرانسوی، چیالو گو (کارگردان چینی) و الیزابت کاپنیست (کارگردان فرانسوی) که 11 فیلم بخش بین اللملی را قضاوت می کردند . این فیلمها از کشورهای آرژانتین – مکزیک – کنگو – ترکیه – آلمان – سوئیس – فرنسه – بلژیک – کانادا – ژاپن – ایتالیا و ایران بودند توانسته بودند به بخش مسابقه راه یابند . امسال بیش از سه هزار فیلم از سراسر جهان به این جشنواره پیشنهاد شده بود. این جشنواره که سی وشش سال پیش بنا به همت ژان روش، مستند ساز بزرگ فرانسوی و ژان میشل آرنولد، پایه گذاری شده، امروزه دراروپا بسیار مطرح هستند.
در سال 1999، به همت خانم سوزان گلانادل، مدیران وقت جشنوار، مرور برآثار فیلمهای مهم تاریخ سینمای مستند ایران برگذارشد و در همان هنگام، مرکز فرهنگی ژرژ پمپیدو، کتاب " صد سال تاریخ سینمای ایران " نوشته محمد حقیقت را به زبان فرانسه به چاپ رسانید. در طی سال های گذشته فیلمهای گوناگونی از سینمای ایران به بخش مسابقه هم راه یافته بود از جمله فیلمها ئی از ابراهیم مختاری ووو " فی فی از خوشحالی زوزه می کشد" از میترا فراهانی که سال گذشته جایزه مهمی هم برد. در بخش داوری آن ، پرویز کیمیاوی، عباس کیارستمی و دیگران هم شرکت کرده بودند.
امسال جشنواره از محبوبیت زیادی برخوردار بود و بسیاری از سئانس ها تماشاگران پشت درهای بسته سالن ها ماندند. بخش های گوناگون این جشنواره که 16 قسمت را شامل می شد، علاقمندان سینمای مستند و خریدان این نوع سینما را درمرکز فرهنگی ژرژ پمپیدو که در مرکز پاریس قرار دارد، به گرد خود آورده بود.
در فیلم " ایرانی" از مهران تمدن، که طی چندین جلسه به نمایش در آمد، همواره سالن مملو از جمعیت بود، فیلمساز ابتدا دوربین خود را به یکی از مساجد در تهران می برد وسپس از چند فرد روحانی دعوت می کند که برای چندروزی به یک خانه بیرون شهر بروند ومهمان او باشند. سپس دراین خانه بزرگ که اتاق های زیادی هم دارد هرکدام از این روحانیان سکنی می گزینند، اما یک سالن بزرگ این خانه که حالت پذیرائی دارد، تبدیل به محلی برای بحث و گفتگو بین خود کارگردان – بعنوان مردی لائیک – با چهار روحانی دعوت شده می شود که میخواهند راجع به ایجاد فضای " همزیستی مسالمت آمیز" با افکار مختلف گفتگو بکنند. بحث های آنان دو سه شبانه روزی طول میکشد، اما مجاب کردن هرکدام از این دو طرف از سوی دیگری چندان کارآسانی به نظر نمی آید و ... درپایان، با خوش اخلاقی از هم خداحافظی می کنند. کارگردان فیلم تلاش دارد جای خودش را در چنین جامعه ای بیاید. بحث اصلی فیلم راهیابی و به نقطه مشترک رسیدن هر دوگروه به یک همزیستی مسالمت آمیز است، که بنظر همچنان راه درازی در پیش روی این فرد قرار دارد. ظرافت های طنز فیلم، با هوشیاری از سوی کارگردان پرداخت شده. تلاش سازنده برای نشان دادن جامعه ایران امروز و چالش های آن، قابل توجه است و فیلمی خوب و هوشیارانه ساخته بویژه اینکه به طرف مقابلش، با احترام نگاه می کند.

​