1. مهمان گرامی، جهت ارسال پست، دانلود و سایر امکانات ویژه کاربران عضو، ثبت نام کنید.
    بستن اطلاعیه

تاثيرگذارترين مطلب زندگي؛از «نگين» سال 51 تا «باني فيلم» سال 90

شروع موضوع توسط karbalaee mohammad ‏24/3/14 در انجمن سینمای ایران

  1. کاربر ویژه

    تاریخ عضویت:
    ‏21/7/12
    ارسال ها:
    8,510
    تشکر شده:
    4,973
    امتیاز دستاورد:
    113
    جنسیت:
    مرد
    حرفه:
    دانشجو نرم افزار
    [​IMG]
    سينمايي ها از اولين نوشته تأثيرگذاري كه درباره خودشان خواننده اند مي گويند
    تاثيرگذارترين مطلب زندگي؛از «نگين» سال 51 تا «باني فيلم» سال 90
    بانی فیلم آنلاین:ساناز قنبري: براي مطبوعاتي ها اولين باري كه نوشته شان منتشر شده خاطره اي فراموش نشدني است. اتفاقي كه در برخي نشريات دستمايه گزارش‏هايي خواندني شده و اين بار ما سراغ اهالي سينما رفته ايم تا از اولين مطلب تأثيرگذاري كه درباره خودشان نوشته شده بگويند. مطلبي كه پس از گذشت سال ها هنوز فراموش نكرده اند.

    <ابوالفضل جليلي: «رقص خاک»، مرتضي محمديان، هفته نامه سينما دهه 70 يک سانس خارج از مسابقه جشنواره فجر براي فيلم «رقص خاک» گذاشتند فقط براي اينکه بگويند ما اين فيلم را هم نمايش داديم! روز بعد از نمايش آقاي مرتضي محمديان از هفته نامه سينما تماس گرفتند و گفتند که من ديروز فيلم «رقص خاک» تو را ديدم. ايشان به من گفتند که من از کودکي مشکلي داشتم که بنا بر آن نه مي توانستم راه بروم و نه بدوم. هميشه آرزو داشتم که يک بار بدوم و ببينم چه حسي دارد، اما ديروز که فيلم تو را ديدم احساس کردم خودم دارم مي دوم و لذت دويدن را بردم. من با مرتضي محمديان که منتقد سينما بود در هفته نامه سينما ملاقات کردم و از او تشکر کردم. به اين دليل که اولين بار بود که در يک نقد نه از فيلم من تعريف شد و نه فيلم ام را کوبيد، اما من را به عنوان سازنده نسبت به هنرم متعهد کرد. در آنجا از خدا خواستم که وقتي با فيلم‏ام مي‏توانم يک انسان را به آرزويش برسانم قدرت، توانايي و انديشه اي به من بدهد که من بعد از اين هم بتوانم اينگونه فيلم بسازم، نه براي مطرح شدن خودم يا جايزه يا... . به نظرم خداوند هم دعايم را مستجاب کرد و سال بعد هم «يک داستان واقعي» را ساختم. داستان در ابتدا کاملاً دکوپاژ شده و حساب شده بود که ما طي آن به طور اتفاقي با پسر بچه اي که روي پايش يک زخم سرطاني بود آشنا شديم. بنابراين تصميم گرفتيم فيلم را تغيير دهيم. اينگونه بود که «يک داستان واقعي» شکل گرفت و تصميم گرفتيم پولي که براي ساخت فيلم مدنظرمان بود را براي درمان پسر بچه هزينه کنيم. در نهايت همين داستان را فيلم کرديم و شد «يک داستان واقعي». اين «يک داستان واقعي» در بسياري از جشنواره هاي دنيا جوايز زيادي را گرفت و من هميشه و در همه جا مي گفتم که حسي که يک منتقد به من القا کرد چقدر در زندگي ام تاثيرگذار بود. بعد از اين اتفاق بود که سپاسگزار همه منتقدها بودم و هستم. حتي کسانيکه فيلم هايم را رد مي کنند. چون همين رد کردن هاست که به ما انرژي ايستادن مي دهد. در ادامه خودم از خبرنگاران اين حوزه اين سوال را داشتم که در سالهايي که کار مي کنند بهترين و بدترين خاطره تلفني که با سينماگران داشتند چه بوده؟ چون متاسفانه بعضي از سينماگران گاهاً و بي دليل باعث کدورت اهالي مطبوعات مي‏شوند. در صورتيکه اگر همين مطبوعات و رسانه ها نبودند کار سينماگران ديده نمي‏شد. <ابراهيم وحيدزاده: مطلبي که «نگين» منتشر کرد سال 1348 مجله اي منتشر مي شد به نام «نگين» و با مديريت آقاي محمود عنايت. من فيلم کوتاهي به نام «چشم ها» ساخته بودم. درباره اين فيلم من و آقاي آربي اوانسيان گفتگويي کرديم که آقاي بصير نصيبي اين گفتگو را به علاوه سوالاتي که در بين گفتگو خودشان مطرح مي کردند در مجله به چاپ رساندند. اين فيلم را من براي تز دانشکده ام ساخته بودم و وقتي مطلب مربوطه را خواندم خيلي لذت بردم. البته قبل از «چشم ها» چند کار کوتاه هم کرده بودم، اما «چشم ها» فيلمي 26 ـ 25 دقيقه اي بود که براي خودم بسيار جدي تلقي ميشد. کما اينکه بعداً اين فيلم در جشنواره هاي خارجي هم شرکت کرد و برنده جوايزي هم شد. <فرهاد ورهرام: نوشته نازنين مفخم سال 60 ـ 59 مطلبي را خانم نازنين مفخم در مورد من نوشته بودند که خاطرم است از خواندنش خوشحال شدم. با اينكه زمان زيادي از آن سالها مي گذرد، هنوز اين مطلب در خاطرم مانده است. <پروانه معصومي: روي جلد «خواندني ها» در سال 51 سال 51 روي جلد مجله «خواندني ها» که در زمان خودش مجله وزيني محسوب ميشد، عکسي از من و آقاي فني زاده در فيلم «رگبار» را چاپ کرده بودند و در زير آن درشت نوشته بودند «خوش درخشيدند». داخل مجله هم به شکلي از من تعريف کرده بودند که کاملاً متفاوت با باقي بازيگران مطرح آن زمان بود. احساس خوشايندي بود که از يادم نمي رود. <منوچهر مصيري: مقاله مجله «فردوسي» اولين مطلب تأثيرگذاري که در ذهن ام مانده مربوط به بعد از دوره اي است که دستياري کارگرداني مي کردم. يعني زماني که تصميم با ساخت فيلم گرفتم. حدود سال 1354 مجله «فردوسي» عکس و مطلبي درباره من به قلم عباس پهلوان چاپ شد، حاکي از اينکه جواني پاي به عرصه کارگرداني مي گذارد که اميدهاي فراواني به او داريم. با اينکه سالها از آن زمان مي گذرد، اما از آنجا که انرژي زيادي از آن مطلب گرفتم هيچگاه فراموشش نمي کنم. <سعيد ابراهيمي فر: نظرسنجي مجله فيلم به تازگي در نظرسنجي منتقدان مجله فيلم به عنوان نفر دوم بهترين بازيگر مکمل براي فيلم «ماهي و گربه» و «جينگو» انتخاب شدم. خيلي برايم جالب بود که در بخش فيلمسازي مورد توجه واقع نشدم، اما در بازيگري که اصلاً دغدغه ام نيست ديده شدم. <مهشيد افشارزاده: خاطره «بايسيکل ران» وقتي بعد از بازي در اولين فيلم ام «بايسيکل ران» در سال 67 نامم را جزو ليست بهترين بازيگر زن جشنواره فجر ديدم بسيار خوشحال شدم. بعد از آنهم خاطرم است وقتي سال 78 براي فيلم «موريانه» از خانه سينماگران جوان جايزه ام را دريافت کردم احساس خوبي داشتم. اينکه در بين جمعيت نام خودم و فيلم ام را به عنوان بهترين فيلم اجتماعي خواندند برايم فراموش ناشدني است. <امير شهاب رضويان: نقد منصفانه جهانبخش نورايي اولين باري که خبر توليد يکي از فيلم هايم در مجله فيلم شماره 9 در سال 63 چاپ شد برايم خيلي خوشايند بود. بعد از آن چاپ نقد خوب، منصفانه و آموزنده اي که جهانبخش نورايي عزيز سال 78 براي فيلم «ميناي شهر خاموش» نوشت و در مجله فيلم چاپ شد از تاثيرگذارترين مطالبي است که در ذهن ام مانده. او به عنوان يک منتقد خيلي چيزها را به من ياد داد و از مسيري نشانه شناسانه وارد نقد فيلم من شد. <پوران درخشنده: نقدي درباره فيلم «هيس!» تاثيرگذارترين مطلبي که در اين سالها خواندم مطلبي بود از خانمي در خصوص موضوع فيلم«هيس دخترها فرياد نمي زنند». من اين مطلب را در اينترنت خواندم و به شدت تحت تاثير قرار گرفتم. البته براي اولين بار که موضوع آزار و اذيت جنسي در ذهن ام شکل گرفت مطلبي بود از آقايي 18 ساله از شهرستان بوکان سنندج. وقتي اين مطلب را مطالعه کردم براي نخستين بار فايلي ذهني برايم باز شد و بعد تحقيقات وسيعي را شروع کردم تا سالها بعد که منجر شد به ساخت «هيس دخترها فرياد نمي زنند». در واقع فيلم «هيس...» محصول اين تلنگر بزرگ بود. <مجيد جوانمرد: نقد ابوالحسن داوودي به «شکار» تاثيرگذارترين مطلبي که خواندم نقدي بود بر فيلم «شکار» در سال 66 از ابوالحسن داوودي که در مجله «سروش» چاپ شد. از آنجا که «شکار» اولين فيلم سينمايي حرفه اي من بود خيلي مشتاق بودم که ببينم از منتقدين چه کسي روي فيلم ام دقت مي کند. وقتي متوجه شدم چنين مطلبي چاپ شده خيلي مشتاقانه مجله را خريدم و مطالعه کردم. <چکامه چمن ماه: جز شايعه مطلب تاثيرگذاري نخواندم! طي 18 ـ 17 سال فعاليت ام به غير از شايعه هيچ مطلب تاثيرگذاري از خودم نخواندم. البته اصلاً دلخوري ندارم. نمي دانم شايد به خاطر 9 سالي بوده که با مطبوعات قهر کرده بودم و مصاحبه نمي کردم! <بهرام عظيمي: چاپ اولين کاريکاتور اولين باري که يکي از کاريکاتورهايم سال 70 چاپ شد را هيجان انگيزترين لحظه زندگي ام مي دانم. موضوع کاريکاتورم يک سکوي قهرماني بود که به نفر اولش که يک آفريقايي بود به جاي کاپ يک پرس غذا داده بودند و به نفرات دوم و سوم که تيپ اروپايي داشتند يک کاپ اهدا شده بود. البته همين کار در سال بعد از چاپ در مجله «گل آقا» جشنواره بين المللي ايتاليا مقام دوم را کسب کرد. <بهروز شعيبي: نقد «دهليز» در مجله فيلم به نظرم آنقدر حجم مطالب در سايت ها و روزنامه زياد شده و از آن دوره گذشتيم که الان بخواهم بگويم در سال 76 که «آژانس شيشه اي» را بازي کردم يا... فلان متني که نوشته شده بود تأثير زيادي بر من گذاشت. اجازه بدهيد در اين خصوص رجوع کنم به سال گذشته. من هميشه از مطالب، نقدها و نوشته هاي گوناگون استفاده خودم را بردم. هر چند معتقدم به نقدهاي معدودي مي توان به چشم نقد معتبر نگاه کرد و در اکثر موارد نقدها تبديل شده اظهار نظر شخصي که نقد نيست، اما امسال من نقدي راجع به فيلم «دهليز» از شاهين شجري کهن در مجله فيلم خواندم که تأثير زيادي روي من گذاشت. شاهين شجري کهن تنها کسي بود که ضعف و قوت هاي فيلم را درست و بجا ذکر کرد. او نگاهش را با سازندگان فيلم همسو کرد و بعد اشکالاتش را متذکر شد. <احمدرضا گرشاسبي: مطلبي که پروژه «ابوطالب» را منتفي کرد مطلب مهمي که برايم تأثيرگذار بود مربوط به پروژه ابوطالب است که از دستم خارج شد. يعني قرار بر اين شد که پروژه ديگري در همان سبک و سياق انجام شود. بنابراين من بالاجبار اين پروژه را منتفي کردم. <جمشيد محمودي: ويژه نامه نوروزي باني فيلم در سال 90 در ويژه نامه نوروزي سال 90 روزنامه «باني فيلم» از هيات تحريريه «باني فيلم» در خصوص برترين تله فيلم هاي دهه نظرسنجي شده بود که اولين تله فيلم من «مي تونه آخريش باشه» هم جزو ليست 10 تله فيلم برتر بود. اين مطلب از آنجا براي من تأثيرگذار بود که آن فيلم را به سختي ساخته بودم و تا آن زمان هيچ اتفاق مهمي برايش نيفتاده بود. هر چند که بعداً در جشنواره پليس جايزه بهترين فيلم را دريافت کرد. برايم خوشايند بود که يک هيأت تحريريه تخصصي سينما که هيچ شناختي هم از هيچکدامشان نداشتم در 10 تله فيلم برتر دهه، تله فيلم من را هم انتخاب کردند