نقطه اوج بازيگري،محبوبيت ميان مردم است

بانی فیلم آنلاین:ساناز قنبري-در طول بيست و پنج سال فعاليت بازيگري، بيش از هر چيز جلوه اي از تشخص و وقار زنانه را بر پرده سينما متبلور ساخته است. براي توصيف كوتاه و موجز پرسوناي سينمايي بيتا فرهي، «تشخص زنانه» كاربردي تر از هر عبارت وصفي ديگري به شمار مي آيد. بازيگري كه با يكي از بهترين هاي تاريخ سينماي ايران نامش بر سر زبان ها افتاد و برخلاف بسياري از بازيگران كه آغازي موفق را با گام هايي اشتباه به مسيري پر از ناكامي و شكست پيوند زدند، قدر موقعيت و جايگاه خود را دانست. با پايان دوران حضور زن فيلمفارسي در اواخر دهه 50، تغيير جايگاه زن سنتي ملودرام هاي دهه 60 نيز نياز به فرازي و آغازي داشت. اتفاقي كه با مهشيد فيلم «هامون» رخ داد و بيتا فرهي زني متجدد فرسنگ ها دور از بازيگران زن آن دوران، حضورش را به ثبت رساند. طبيعي بود كه پس از «هامون» سيل پيشنهادها به سوي فرهي بيايد. آنچه در آن دوران غير طبيعي محسوب مي شد، پرهيز بيتا فرهي از پذيرش بازي در هر فيلمي و هر نقشي بود. اينگونه بود كه در گام دوم و دومين همكاري پياپي اش با داريوش مهرجويي، يكي از بهترين بازي هاي پس از انقلاب را از خود به يادگار گذاشت. هرچند فرهي بداقبال بود كه حضور درخشانش در «بانو» به دليل توقيف فيلم با 7 سال تأخير ديده شد. در اين سالها او همچنان كوشيد تا گزيده كار باشد و تن به هر پيشنهاد نازلي ندهد. ميان نقش آفريني هايش در نيمه دوم دهه 70، دو حضور موثرش در فيلم هاي «خانه اي روي آب» در نقش پرستاري كه سرطان گرفته و رابطه اي تمام شده با دكتر سپيد بخت (رضا كيانيان) داشت و «اعتراض» در نقش زني متعلق به طبقات پايين اجتماع، بيشتر در يادها مانده. بيتا فرهي در يك دهه اخير با حفظ ويژگي و خصيصه اصلي گزيده كاري كوشيده تا فرصت هاي مغتنم حضور در نقشهاي متفاوت را از دست ندهد. نقش هايي از جنس مادر نگران و دلسوز در فيلم «خون بازي» بني اعتماد و نقش متفاوتش در «خاك آشنا»ي فرمان آرا در هيبت زني مدرن و امروزي كه درك دستي از جامعه پيرامونش دارد. گفت و گويي با بيتا فرهي انجام داده ايم كه متن آن را پيش رو داريد:

|​

اگر به گذشته تان برگرديد چه تصويري از يک جوان علاقمند به هنر به خاطر مي آوريد؟ ـ من در خانواده اي با فرهنگ رشد کردم. بستگانم همگي اهل کتاب و شعر بوده و از طبع لطيفي برخوردار بودند. به همين خاطر وقتي براي تحصيل به آمريکا رفتم با علاقه شخصي خودم در رشته هنر يک مرکز معتبر تحصيل کردم تا سال 1361 که مجدداً به ايران برگشتم و با مادر و تنها دخترم زندگي کردم. |مي دانم مادرتان به تازگي فوت کردند و غم از دست دادن ايشان برايتان بسيار ناگوار بوده. هم دردي من را هم بپذيريد. گويا سفر اخيرتان به فرانسه هم براي تسکين اين درد بوده؟ ـ تابستان امسال مادرم فوت کرد و من دوست و همراهم را از دست دادم. بله، چند ماه براي ديدن مهسا دخترم و خانواده اش به فرانسه رفته بودم و به تازگي برگشتم، اما جاي خالي مادرم خيلي برايم آزار دهنده است. |از توضيحي که راجع به سبقه خانوادگي تان داديد اينطور بر مي آيد که گذشته و خاستگاهتان تاثير به سزايي در انتخاب هنر و مسير زندگي تان داشته. ـ بله، قطعاً. |شما بازيگر صاحب نامي هستيد که فيلم متوسط هم در کارنامه تان داريد. چرا انتخاب هاي شما به لحاظ کيفيت تا اين حد تفاوت چشمگيري با هم دارند؟ ـ زماني که به قول شما و بعضي ديگر من فيلم متوسط بازي کردم، زماني بوده که فاصله زيادي بين کارهايم افتاده. چه کار بايد مي کردم؟ هميشه که نمي شود در خانه منتظر پيشنهاد کارگردان هاي برجسته نشست! البته در انتخاب هايم سختگيري مي کنم و دوره هاي طولاني هم بيکار مانده ام، اما چقدر کار نکنم؟ دوست داشتم حداقل 1 يا 2 سال يکدفعه کاري داشته باشم چون هميشه شرايط براي ارائه يک نقش مطلوب مهيا نيست، اما هميشه سعي ام بر اين بوده که نقش موجه و قابل قبولي را بازي کنم. |بله. کارنامه شما نمايانگر کم کاري يا گزيده کاري تان هست. به عنوان يک بازيگر گزيده کار فکر مي کنيد يک هنرمند چه کار بايد انجام دهد تا جايگاهش متزلزل نشود؟ ـ سوال ظريف و موشکافانه اي کرديد. به نظرم زندگي خصوصي آدم ها (هنجارها يا ناهنجاري هايشان) بر رفتار و مناسبات کاري و اجتماعي شان تاثير مي گذارد. به همين دليل اگر هنرمند مي خواهد جايگاهش را در اين حيطه محکم حفظ کند بايد از شيطنت هاي روزمره کناره گيري نمايد. |حالا علت کم کاري اين سالهاي شما چيست؟ به جالب نبودن نقش ها و فيلمنامه ها بر مي گردد يا دلايل ديگري دارد؟ ـ 50 الي 60 درصد به کيفيت نامطلوب فيلمنامه ها بر مي گردد. متاسفانه انگار فيلمنامه نويسان ما انگيزه کافي براي نوشتن فيلمنامه اي محکم را ندارند و البته از آنطرف دست شان هم آنجور که بايد براي نوشتن باز نيست. |معمولاً با چه معياري پيشنهاد بازي در فيلم ها را قبول مي کنيد؟ ـ براي من تيم کار و کارگردان اهميت ويژه اي دارد. به اين خاطر که معتقدم کارگردان حرفه اي تمام اجزاي يک فيلم را به درستي کنار هم مي نشاند. در اينصورت حتي اگر نقشي به من محول شود که 20 ـ 15 سال هم از خودم بزرگتر باشد، حساسيتي روي آن به خرج نمي دهم که حالا چرا من؟! چون تيم کار، فيلمنامه و... برايم در اولويت است. |با توجه به ورود گسترده جوان ها به عرصه سينماي ايران همچنان علاقمند به همکاري با کارگردانان شاخص و به قول خودتان حرفه اي هستيد؟ به يک کارگردان فيلم اولي چقدر مي توانيد اعتماد کنيد؟ ـ صد در صد مي توانم به يک کارگردان فيلم اولي اعتماد کنم و بسيار هم علاقمندم که چنين تجربه اي داشته باشم. به اين خاطر که جوان ها ذهن هاي خلاقي دارند. در کل نسل جوان مان را دوست مي دارم و برايشان احترام زيادي قائلم. |نقطه عطف مهم کارنامه حرفه اي شما همان فيلم اول تان «هامون» است. چطور شد که يک شبه ستاره شديد؟ ـ ناصر چشم آذر از دوستان دايي ام بودند. ايشان در يک مهماني عکس هايي از من گرفتند و آن ها را به آقاي مهرجويي نشان دادند. مهرجويي هم بلافاصله از من براي نقش مهشيد دعوت کرد. |يعني عطش به دست آوردن يک موقعيت نبود که شما را جذب کرد. ـ به هيچ وجه. تا پيش از آن هيچ برنامه اي براي بازيگري نداشتم و کاملاً اتفاقي در اين مسير قرار گرفتم، بدون هيچ تجربه اي. اصلا فکر مي کنم بازيگري به نوعي غريزي است. |پس براي شما کدام جنبه از بازيگري جذاب بود؟ ـ خاطرم است که نگران بودم و به مهرجويي گفتم در بازيگري هيچ پيشينه اي ندارم، اما ايشان به من اطمينان خاطر دادند که تو از پس اين کار بر مي آيي. ضمن اينکه در «هامون» جلسه دورخواني و تمرين هم نداشتيم و مهرجويي با راهنمايي هاي دقيق و مدبرانه اش به نوعي خودم را جلوي دوربين برد. من آن زمان به خوبي قدر کار با ايشان را مي دانستم. |تقريباً همه مي دانيم که سکانس سيلي زدن هامون به مهشيد واقعي است و مهرجويي از آنجايي که مي خواسته اين صحنه تا حد امکان واقعي باشد اين قضيه را به شما نمي گويد تا موقع کشيده خوردن غافلگير شويد. مي خواهم بدانم بعد از کات آن سکانس عکس العمل شما چه بود؟ ـ در آن لحظه که شوک شدم و بعد از کات چون گوشه لب ام شکافته شده بود و خون مي آمد، همکاران يخ مي آورند که کنار لب ام بگذارم. بعد از آنهم مهرجويي عذرخواهي کرد که قبلاً به من نگفته قرار است سيلي بخورم. |پس مرحوم شکيبايي ضرب دست محکمي داشتند. ـ (مي خندد) بله، خدا رحمتش کند. |بعد از «هامون» بلافاصله «بانو» را بازي کرديد. «بانو» تا جايي که اطلاع دارم اقتباسي از «ويريديانا» لوئيس بونوئل و از طرفي هم مي گويند فيلمنامه بر اساس شخصيت واقعي خودتان نوشته شده بود؟ ـ بله. مهرجويي بارها گفته که فيلمنامه «بانو» را بر اساس شخصيت خودم طراحي کرده و در عين حال لحظاتي از «ويريديانا» هم در فيلمنامه لحاظ کرده... |که توصيفي بود از دنياي درون و خلوت غم انگيز و دلگير يک زن. ـ درست است. به خواست مهرجويي نقش اصلي را خودم بازي کردم، اما متاسفانه فيلم 7 سال توقيف شد. |قطعاً توقيف «بانو» آنهم در ابتداي فعاليت حرفه اي تان آزار دهنده بوده. فکر مي کنيد اگر اين فيلم در زمان خودش 7 سال توقيف نمي شد، در حال حاضر جايگاهتان به عنوان بازيگر تغيير مي کرد؟ ـ من 2 سال بعد از توقيف «بانو» از بازيگري کناره گيري کردم. انگار انگيزه هايم را از دست داده بودم و نمي توانستم بپذيرم که تلاش هايم ناديده گرفته شده. اگر آن زمان اين اتفاق براي «بانو» نمي افتاد الان (حتي با وجود سنجيده و گزيده کاري ام) پرکارتر بودم. |دليل مشخص و موضع رسمي مسوولان براي توقيف فيلم چه بود؟ ـ اطلاعي در اين مورد ندارم. فقط خاطرم است به دليل اکران نشدن «بانو» مدتي افسرده بودم تا توسط يکي از دوستانم خانم پروانه پرتو به پروژه «کيميا» دعوت شدم. |بعد از اين ديگر هيچ زمان با مهرجويي کار نکرديد. به نظرتان مهرجويي اين روزها چه تغييري نسبت به مهرجويي آن روزها کرده؟ ـ فيلم هاي مهرجويي تغييرات اساسي به لحاظ کيفيت فيلمنامه، ساختار فيلم و... کرده. آخرين بار دو، سه سال پيش ديدمشان و مدت هاست خبري از او ندارم. شايد برايتان جالب باشد که بدانيد من از نوجواني کتاب خوان بودم و گاهي هم زمان يکي- دوکتاب را با هم مي خواندم، اما مهرجويي نوع جديدي از کتابخواني را به من آموخت و سبب شد تا دايره مطالعاتم را گسترده تر کنم. |البته خيلي ها اعتقاد دارند سينماي ما نسبت به اواخر دهه شصت و دهه هفتاد افت کرده. يکي از جلوه هاي اين مسئله هم در بازيگري نمود دارد. فکر مي کنيد علت اين مسئله چيست؟ ـ سينماي ما در حال حاضر بيشتر از محتوا به گيشه بها مي دهد. يعني هم به لحاظ فيلمنامه و هم به لحاظ بازيگري بيشتر رونق در گيشه را در نظر مي گيرد و اين به اعتقاد من مهمترين عامل در تنزل فيلم هاست. البته دغدغه و رويه زندگي مردم هم تغيير کرده. مردم ديگر تمرکز و حوصله کافي براي ديدن يک فيلم هنري ندارند و بيشتر ترجيح مي دهند به تماشاي فيلمي مفرح بنشينند که از دغدغه هاي زندگي روزمره فاصله بگيرند. |چطور مي شود ذائقه، نگرش و دغدغه فرهنگي جامعه (يا لااقل بخشي وسيعي از جامعه) را تغيير داد؟ ـ مردم ما در حال حاضر بيشتر دغدغه معيشت دارند تا فرهنگ. البته بايد فضايي مناسبي هم فراهم آورد تا جوان ها راغب به نوشتن و خوب نوشتن شوند. بايد دست شان را باز گذاشت و مميزي هاي بي دليل را حذف کرد. در اينصورت قطعاً مي توان به رشد فکري و فرهنگي جامعه اميدوار بود. |گفتيد بعد از توقيف «بانو» 2 سال از بازيگري کناره گيري کرديد تا احمدرضا درويش فيلمنامه «کيميا» را به شما پيشنهاد داد. براي آغازي دوباره بازي در آن پلان سکانس هاي طولاني مربوط به جبهه دشوار نبود؟ ـ بسيار دشوار بود. خاطرم است در سکانس مرداب، من براي خودم گوشه اي نشسته بودم و ديدم کانال را از دو طرف مسدود کردند. اصلاً فکر نمي کردم بايد داخل آن کانال شوم و آب مرداب تا زير گلويم بالا بيايد. از آقاي درويش پرسيدم که من بايد داخل اين مرداب شوم؟ خنديدند و گفتند چيزي نيست. بالاخره با لباس ضد آب وارد مرداب شدم و آن سکانس گرفته شد. در کل «کيميا» سکانس هاي سخت زياد داشت. |پس چه عاملي باعث شد بازي در آن را بپذيريد؟ ـ آقاي درويش، فيلمنامه و تيم کار. در نتيجه هم «کيميا» فيلم فوق العاده اي شد و خوشحالم که نقش دکتر شکوه را پذيرفتم. |نقش ماندگاري هم شد. شما تا قبل از «اعتراض» در نقش زنان روشنفکر و متکي به خودي ظاهر مي شديد که با اعتماد به نفس سعي در ساخت زندگي مطلوب شان داشتند، اما در «اعتراض» چرخش بزرگي کرديد و در نقش مجديه زني جنوب شهري ظاهر شديد که از نظر لحن صحبت، راه رفتن و... تفاوت هاي اساسي با کاراکترهاي قبلي تان داشت. چطور شد که چنين ريسکي را پذيرفتيد؟ ـ کار با کيميايي برايم جذابيت داشت و هميشه دلم مي خواست در يکي از آثارشان بازي کنم. اصولا کيميايي براي هر بازيگري بستر مناسبي را فراهم مي آورد تا استعدادها و توانايي هايش را بروز دهد. مجديه کاملاً با نقش هايي که قبل از آن بازي کرده بودم متفاوت بود و من نمي خواستم در قالب زنان متمول و روشنفکر فرو بروم. اين نقش را بسيار دوست دارم و تجربه بسيار خوشايندي در کارنامه ام محسوب مي شود. |از آن جهت گفتم که ظاهر شما بيشتر تداعي کننده زناني سانتي مانتاليزم با دغدغه هاي فلسفي است و شما از آن دست بازيگراني هستيد که بيشتر به خصوصيات ذاتي خودتان متکي هستيد. قطعاً مجديه با آن شمايل بسيار دور از فيزيک و نوع رفتار خود شما بود. ـ اتفاقا کيميايي همان اول هم به من گفتند مي خواهم شمايل «بانو» را در تو بشکنم. البته مجديه هم زني متکي به خود بود و با تمام ظاهر و کلام زمخت اش وقتي عاشق امير شد لحظات زيبايي را بوجود آورد. ما صلابت و زني ات يک زن واقعي را کاملاً مي توانيم در مجديه ببينيم. |به نظر من هم پذيرش اين نقش هوشمندي شما را مي رساند چون اجازه نداديد در يک پرسوناي خاص تثبيت شويد و سينماي ما شما را مثل خيلي هاي ديگر با تکرار و کليشه در خود حل کند. ـ متاسفانه اغلب نقش هاي خاص به من پيشنهاد مي شود و اين مسئله هميشه ناراحتم مي کند. من دوست دارم در نقش هاي متفاوت و مشکل توانايي هايم را به چالش بکشم. يک بازيگر بايد بتواند که هر نقش را هر چقدر هم که دور از خود باشد به درستي بازي کند. مسلماً از معدود فرصت هاي متفاوت بودن با کمال ميل استقبال مي کنم. دلم نمي خواهد در يک قالب کليشه شوم. |نقش مجديه کوتاه و البته موثر بود، درست مثل 2 سکانسي که در نقش سر پرستار «خانه اي روي آب» بازي کرديد. کلاً حجم نقش خيلي برايتان مهم نبود يا اعتبار کيميايي و فرمان آرا دليل کافي بود براي همکاري؟ ـ قطعاً اعتبار فيلمسازاني مانند کيميايي و فرمان آرا برايم کافي بود چون معتقدم کارگردان شاخص در نهايت مي تواند تمام اجزاي فيلم را جمع کند و به سرانجام برساند. ضمن اينکه به نظرم اين خود بازيگر است که با توانمندي هايش نقش را بزرگ مي کند و به آن جهت مي دهد. براي من ذات نقش مهم است. بعضي ها 90 دقيقه در فيلمي بازي مي کنند، اما خيلي زود از ذهن مردم پاک مي شوند چون بدون اينکه نقش را حس کنند فقط آن را با فيزيک شان بازي مي کنند. مهم نوع بازي است نه متراژ نقش. در خارج از ايران هم بازيگران سرشناس بسياري در نقش هاي کوتاه بازي مي کنند و حتي به خاطر آنها برنده جوايزي از فستيوال هاي مختلف مي شوند. |در بازي نظر کارگردان بيشتر برايتان مهم است يا نگاه خودتان؟ ـ تلفيقي از هر دو برايم مهم است. برداشت خودم از نقش همراه با راهنمايي هاي کارگردان. مسلماً راهنمايي کارگردان نقش موثري در به ثمر رسيدن فرم و ترکيب دلخواه دارد. |در ابتداي گفت و گو به من گفتيد که علاقمنديد با يک کارگردان فيلم اولي کار کنيد. وقتي پيشينه اي از چگونگي هدايت يک کارگردان نداريد چطور مي توانيد به او اعتماد کنيد و در اولين فيلمش حضور يابيد. ـ ببينيد من تجربه همکاري با يک کارگردان جوان را در تله فيلمي به نام «خراش» دارم و از اعتمادي که به محمد حمزه اي کردم راضي ام. به هر حال گاهي هم ريسک لازم است.

​

|برسيم به همکاري تان با رخشان بني اعتماد. بازي در نقش مادر يک دختر معتاد تا چه اندازه نتيجه طراحي و اجراي خودتان بود؟ ـ بسيار مفتخرم که با خانم بني اعتماد کار کردم. ايشان کارگردان بسيار نکته سنجي هستند که حتي روي کوچکترين ديالوگ ها يا کوچکترين حرکات فيزيکي بدن حساس اند و آنقدر يک سکانس را تکرار مي کنند تا به نتيجه دلخواهشان برسند. خاطرم است که جلسات تمرين و دورخواني متعددي با باران و خانم بني اعتماد داشتيم و تمام آنچه که شما از سيماي «خون بازي» ديديد حاصل دقت نظر و کار خانم بني اعتماد است. |شما در نقش يک مادر دردمند به شايستگي توانستيد هم زمان حس نگراني و وحشت و در عين حال خويشتن داري و اعتماد به نفس را به مخاطب برسانيد. ـ اين فيلمنامه حاصل نگاهي بود که رخشان بني اعتماد به اعتياد داشت. او با تمام وجود مي خواست که رابطه يک فرزند معتاد و مادرش به درستي به تصوير در آيد که خوشبختانه اين اتفاق هم افتاد. |«قصه ها» و سرنوشت ساراي «خون بازي» را ديده ايد؟ ـ نه متاسفانه. ايام جشنواره ايران نبودم و فقط شنيده ام که فيلم بسيار خوبي شده. رخشان بي نظير است. |معمولاً براي بازي در نقش هاي حسي و دروني هر بازيگر روش خاص به خودش را دارد. بعضي اساس کارشان را بر شيوه هاي کلاسيک مي گذارند و بعضي ديگر روش هاي شخصي. شما از بازيگراني هستيد که طي زمان بازي در يک نقش کاملاً در حس و حال آن غرق مي شويد؟ ـ بله، کاملاً و اين ويژگي هاي تا مدتي روي من و زندگي ام تأثير مي گذارد. |خودتان «پارک وي» و «شيش و بش» را در کارنامه بيتا فرهي چطور تعريف مي کنيد؟ ـ اينها هم 2 کار در کارنامه ام بودند و نمي توانم بگويم از بازي در آنها پشيمانم چون شايد در آن زمان ايجاب مي کرده که آن نقش ها را بپذيرم. |کارنامه شما بيانگر نمودار پر فراز و نشيبي است. ـ بله، مثل کارنامه اکثر هنرمندان ديگر. من در عين گزيده کاري ام همواره تلاش کرده ام که به کيفيت و تنوع کارهايم اهميت دهم. |همکاري دوم تان با بهمن فرمان آرا در «خاک آشنا» بود که اگر چه بازي کوتاهي داشتيد، اما به خوبي توانستيد از پس نقش مادري خوشگذران بر آييد. ـ از کار با آقاي فرمان آرا هميشه استقبال کردم. نمي دانم شايد به نوعي نقش ام در اين فيلم با وجوه ظاهري کاراکترهايي که سابقاً نقش شان را بازي مي کردم هماهنگي داشت. |بازي در «بشارت به يک شهروند هزاره سوم» چطور پيش آمد؟ ـ آقاي دکتر کريمي نقش يک روانکاو را به من پيشنهاد دادند. در ابتدا کمي بابت کوتاهي نقش جا خوردم، اما در نهايت آن را پذيرفتم و الان از کاري که کردم اصلاً راضي نيستم. فيلم کمي پراکندگي داشت و مخاطبان اکثراً درک نمي کردند چه اتفاقاتي در طول فيلم مي افتد. همچنين گريم هاي فيلم هم بسيار بد بود. |با توجه به اينکه سالها در آمريکا زندگي کرديد و زندگي افراد فرقه هاي شيطان پرست در آنجا نمود بيشتري دارد، با مدل زندگي اين افراد هم آشنا بوديد؟ ـ در آمريکا در يک فضاي کاملاً فرهنگي بودم و اصلاً سبک زندگي اين افراد را نديدم. |شما تجربه هاي تلويزيوني ماندگاري مثل «ولايت عشق»، «سرزمين سبز»، «طلسم شدگان» واين اواخر هم «سرزمين کهن» را داريد. هر چند که بعضي ها انتظار بازي در سريال هاي تلويزيوني را از شما نداشتند، اما شما با نوع انتخاب هايتان فرصت ويژه ديده شدن در رسانه فراگيرتري مثل تلويزيون را از دست نداديد. ـ من عاشقانه مردم را دوست دارم و تلويزيون مخاطب وسيع تري نسبت به سينما دارد. بنابراين از دلايل اصلي که پيشنهادهاي تلويزيوني را پذيرفتم ارتباط بيشتر و گسترده تر با مردم بود. دوست داشتم تمام طبقه ها و اقشار مردم با من ارتباط داشته باشند. ضمن اينکه در اين انتخاب ها هم سعي کردم در درجه اول به کارگردان نگاه کنم و کيفيت فيلمنامه را بسنجم، اما همانطور که گفتم در اين چند سال اخير فيلمنامه ها و فيلم ها افت زيادي کرده. نمي دانم چقدر در اين مديوم موفق بودم، اين را ديگر مردم بايد بگويند. |مردم هم شما را دوست دارند خانم فرهي. از نقطه اوج در بازيگري چه تصوري داريد؟ ـ نقطه اوج بازيگري آنجاست که محبوب مردم باشي. در دل مردم جا داشته باشي و به مرور زمان از ذهن شان پاک نشوي. |تفاوت مناسبات حرفه اي سينماي امروز ايران در حوزه بازيگري را با گذشته چطور ارزيابي مي کنيد؟ ـ مناسبات حرفه اي سينماي امروز ايران در حوزه بازيگري و چه بسا حوزه هاي ديگر از هر جهت با گذشته تفاوت دارد. نمي خواهم زياد وارد جزئيات اين مباحث شوم. در تمام اين سالها رويه ام اين بوده که وارد حاشيه هايي از اين نوع نشوم و آرام زندگي خودم را بکنم. |نظرتان راجع به فعاليت بازيگران خانم سينماي امروز ايران چيست؟ ـ به نظرم جوان ترها انگيزه زيادي براي کار دارند و من دوست شان دارم. پيشکسوت هايمان هم به هر حال خصوصيات خاص به خودشان را دارند. |بيتا فرهي بعد از 25 سال فعاليت حرفه اي چقدر از کارنامه اش رضايت دارد؟ ـ در کل از کارنامه ام راضي ام. به اين دليل که پر حاشيه نبودم و هيچ وقت راضي نشدم به هر قيمتي در اين عرصه حضور داشته باشم. |به عنوان آخرين سوال اينکه ماندگارترين پلاني که بازي کرديد از نظر خودتان چه بوده؟ ـ پلان هاي ماندگار زيادي در ذهن ام دارم، اما به دليل اينکه مادرم و دخترم را عاشقانه دوست دارم هميشه يک پلان از «خون بازي» در ذهنم مي درخشد. آنهم جايي که روي کاپوت ماشين مرد رهگذر مي کوبم و فرياد مي زنم که بچه ام را پياده کند. بارها و بارها اين سکانس تکرار شد و من هر بار با درماندگي بيشتري بازي مي کردم تا در نهايت به اوج استيصال رسيدم و آن سکانس گرفته شد.