مهرناز منتظري - زندگي خوب که در جشنواره امسال فيلم ونيز ايتاليا پخش شده ، داستاني از يک زندگي فرانسوي واقعي است که در آن پدري پس از اينکه در دادگاه حضانت کودکانش ، شکست مي خورد ، آنها را مي دزدد و يک دهه آنها را در خفا بزرگ مي کند . اين درامي درباره چگونگي به بلوغ فکري رسيدن آدم ها است که بيشتر يادآور فيلم فرار با دست خالي اثر سيدني لومت بدون مضامين سياسي آن است . اما متاسفانه زندگي خوب ژان دنيزو با وجود زيبايي هاي ظاهري و بازي هاي خوب آن ، فاقد تاثيرات دراماتيک و شرح و بيان کاراکترها است. اين به آن معنا است که اين اثر به لحاظ بصري به اندازه کافي جذاب هست اما به لحاظ احساسي چيز زيادي به دست مخاطب نمي دهد. مکان فيلمبرداري اين فيلم در مناطق دورافتاده پرينه و دره لوير است . فيلم اين خانواده را که در تبعيدي خود خواسته هستند نشان مي دهد. اين تبعيد تا زماني ادامه مي يابد که سيلويان (زاخاري شاسريو) 16 ساله و پي ير (ژول پليسيه) 18 ساله مي شوند و براي يازده سال با پدرشان يوس (نيکولاس بوشاو) زندگي مي کنند.اين پدر و دو پسرش در انزواي کامل در يک ماشين يدک کش در کوهستان زندگي مي کنند و هر بار احساس مي کنند پليس و ماموران متوجه حضور آنها شده اند و يا ردپاي آنها را پيدا کرده اند ،جاي خود را عوض مي کنند. از علاقه اي که بين پدر و پسرانش جاري است ، کاملاً مشخص است که بچه ها کاملاً از روي علاقه و با انتخاب خودشان کنار پدر مانده اند. البته پي ير با رسيدن به سن 18 سالگي گاهي دچار اختلاف نظرهايي با دو نفر ديگر مي شود و به نظر مي رسد بيشتر علاقه مند است که آزادي هاي خودش را داشته باشد . تغيير مکان مجدد در حالي که کودکان گمشده در اطراف بيشتر مي چرخند ، يوس به بچه ها خبر مي دهد که بايد دوباره مکان خود را تغير دهند. اما وقتي پسرها دزدکي به روستا مي روند تا سري به کلوپ مورد علاقه شان بزنند ، پي يز کتک مي خورد و شتابان به نزد پدر و برادرش مي رود.فيلم هيچ وقت شرح نمي دهد که چرا مادر خانواده را مثل يک ديو تصور مي کنند. فيلمنامه اي که دنزو و فردريک مورئو نوشته اند ، فقط تاکيد بر اين است که يوس به خاطر اينکه نمي خواهد مرکز توجه جامعه باشد ، بويژه با شرايطي که داشته اند ، تن به يک انزواي خود خواسته داده است اما سيلويان با رسيدن به سن بلوغ از اين وضعيت راضي نيست. سرپيچي از قوانين او که دوست دارد خود يک خانواده تشکيل دهد ، گاهي از قوانين پدر سرپيچي مي کند. در واقع پسرها هر چند پدر را دوست دارند و به ميل خود ، در اين ده سال با او بوده اند اما با رسيدن به بزرگسالي با او دچار مشکلاتي مي شوند. از طرفي آنها مي دانند با توجه به اينکه آنها ديگر بزرگ شده اند اگر هم پدرشان دستگير شود تنها به دوسال زندان محکوم مي شود که با دفاعيه پسرانش مي تواند کمتر هم بشود. کاملاً مشخص است که کارگردان قصد داشته از بار ملودرام اثرش کم کند که البته قابل تقدير است . اما فيلم به لحاظ احساسي از کيفيتي پايين برخوردار است . در واقع اين کمبود احساسات در فيلم در تضاد با گرما و زيبايي بصري است که الين کرشفينک به عنوان فيلمبردار خلق کرده است. منبع : Holly wood RecordeR