مرتضي اسماعيل دوست: عشق در ضمن زيبايي، روايتي غريب را هم به دنبال دارد؛ تبسمي بر لب و داغي گداخته بر روان. شاهکار ميشاييل هانکه در ضمن سادگي فرم، نشانه گذاري هايي پيچيده و تاملات نکته داني به دنبال دارد که پرداخت هر وجه از آن، گزاره هاي تعميم يافته اي را به پيچش ذهن مي کشاند. نقطه تمايز فيلم با آثاري مشابه جايي است که بدون توسل به رويه اي اشک انگيز نزد مخاطب، چشم ها را گشوده و دنيايي را مستتر مي سازد که سرنوشت محتوم مردمان بسياري است. فيلم عشق پرداختي متمايز از ديگر فيلم هاي هانکه را در پيش گرفته و به جاي عريان سازي مرزهاي خشونت، عناصري را برمي گزيند که سکون و سکوت و انتخاب ارکان اساسي اش به شمار مي رود. تفکر اگزيستانسياليستي اثر که در رهيافتي مهجور از ژرژ حاصل مي گردد، حديث نفس آدمي است که عشق را تابلوي زيبنده اي خوانده و همه تلاش از پي آن دارد که تنديس زرين روياهاي نگارين اش در ورطه هبوطي دلخراش نشکند و صلابت آهنگ غرورانگيز گذشته همچنان بي کرانه بماند. فيلم عشق همچون داستان واگويه ژرژ، سرگذشت پسري نجيب زاده و دختري بورژواست که اينک سطور دقايق نيز به فراموشي شان گرفته است. ترک برداشتن خاطره اي ناب از همزيستي نجواگرايانه نت هايي عاشق، حال چنان رقت برانگيز است که از نگاه «آن» ديگر دليلي براي ادامه آن نيست و چه دردناک است شنيدن صداي درد عشق براي «ژرژ»ي که با کابوس ترس و تنهايي و مرگ قرينه است. فرسايشي که از مواجه با نيستي و زوال بودن و از فراموشکاري نسلي نشات يافته که به جاي نواخت بر صفحه عشق، به حال پوست اندازي در دنيايي مادي روزگار مي گذراند. دراولين سکانس از درام تکان دهنده هانکه با يک فلش فوروارد به حريم منزوي شده اي وارد مي شويم که از خصايص عشاق است و سپس نام فيلم به تصوير در مي آيد، چنين فرم روايي، كالبد نگره ي مخاطب را به فرجام دلخراش داستان سوق داده و دريچه واکاوي را به جزئيات دهشتناک انجماد روحي عاشق مي کشاند. مکان در اين فيلم، عنصري متمايز در رهيافت به درون مايه هستي و نيستي شخصيت ها بوده و جان يابي هويت کاراکترها در سايه نورهاي ملايم فيلم متجلي مي شود و دوربين هوشيار و آرام داريوش خنجي به اشياي خانه، نگاهي روايت گرايانه از نمايش چيستي و منزلت سطح طبقه صاحبانش داده و گويي نظاره گر غمگساري است که اضمحلال و بن بست انسان هايي عاشق را به سکوت مي نشيند. به پيوست همين رويکرد،مضراب ريتم فيلم و برداشت هاي بلند دوربين در تصاويري لانگ شات به هويدا سازي رخوت و دامنه زندگي کشداري مي پردازد که از نگاه «آن» زيباست، اما طولاني و ديگر نمي توان بسان گذشته در کنار پل آوينيون به ترنم رقص درآوردش و حتي بيان آن خوشبختي نيز ناممکن مي نمايد. فيلم عشق، رها سازي کبوتر سرگشته اي است که ناي پرکشيدن ندارد و ميان صور خيالي دور و جانکاهي مرگي بيولوژيک معلق مانده است و هانکه به وسيله ژرژ که تاب به هم ريختگي رنگ هاي نقش معشوق را ندارد در انتخابي دهشتناک به روشي از اتانازي به اين تصوير مخدوش پايان مي دهد و با خريدن گل هاي رستگاري، ضيافتي عاشقانه و خصوصي براي دلدار فراهم ساخته و سپس به دعوت همراهش، کفش هاي مرگ را به پا کرده تا دوباره رهسپار زيبايي ها شوند.