کارگردان : محمدجواد کاسه ساز ژانر : اجتماعی – اکشن سال انتشار : ۱۳۷۸ | مدت نمایش : ۸۳ دقیقه خلاصه داستان فیلم : در فیلم محافظ ، دانیال صفری، مربی ورزشهای رزمی، سفری آغاز کرده که چشم هایش را به دنیای جدیدی باز می کند متفاوت با گذشته اش که تجربه های جدیدی برای او دارد بازیگران فیلم : جمشید هاشم پور، چکامه چمن ماه، سودابه بیضایی، فلور نظری، چنگیز وثوقی، مهدی کاسه ساز، حسن سلیمانی، فیروز قهرمانی
منم این سریال رو نگاه می کنم البته به هدف اموزش زبان انگلیسی......از نظر جذابیت و کمدی بد نیست ولی من چندان هم باهاش ارتباط برقرار نمی کنم....من به لحاظ فرهنگی نمی پسندم این سریال رو....تا اونجایی که من میدونم اونچیزی که به عنوان دغدغه اصلی بازیگرا توی این سریال نشون داده شده حتی فرهنگ خود غربیا هم نیست
این چند روز وقت شد دو تا از کارهای تارانتینو رو ببینم که فرصت نشده بود حرامزاده های لعنتی و پالپ فیکشن بعد از دیدن این دو فیلم نظرم در مورد هشت نفرت انگیز هم تغییر کرد. چون جهانِ تارانتینو رو تازه کشف کردم برای همینم عذاب وجدان داشتم در مورد این پست! البته که این پست ها زیاد هم اهمیت ندارن و تو صفحه های قبلی همین تاپیک گم میشن! ولی به هر حال اعتراف همیشه شیرینه :) پالپ فیکشن که به نظرم نسخه بسیار کامل تری هست از فیلم خوب 21 گرم ایناریتو که فکر میکنم ایناریتو از این فیلم، حالا چه شیوه رواییش و چه جهان بینیش تقلید کرده تو 21 گرم این فیلم یکی از شاهکارهای سینماست. به شدت توصیه میکنم دیدنش رو مشکل قدیمی من با تارانتینو که گویا مشکل اغلب منتقدین هست، خشونت اغراق شده و حتی یه پله بالاتر "خدای انتقام گیر " در فیلم هاشه... یعنی تو فیلم های ایشون هر فعلِ شر به بدترین شکل و فجیع ترین حالت ممکن پاسخ داده میشه! ولی وقتی همه فیلم های تارانتینو رو در کنار هم مثل یک پازل بچینی متوجه میشی که اتفاقا این "خدای انتقام گیر" نوعی دیدگاهِ شخصیِ تخیلی به دنیای واقعیه که با فرم سینمایی به بهترین شکل ممکن روایت میشه و اتفاقا سینما جاییه که سینماگر دنیای واقعی رو به خیال تبدیل میکنه و بعد از اینکه خیالش رو ایده پردازی کرد و سر و شکل داد، اون رو به جهان واقع میاره و همچین کاری تو جهان تارانتینو ، واقعا تکان دهنده و جذاب در میاد که این خودش واقعا نبوغ تارانتینو رو میرسونه این فیلم خیلی جذابه و نمیخوام اسپویلش کنم. تارانتینو عقیده داره فیلم هاش درام هستن ولی این فیلم موقعیت های طنزی داره که تو بهترین فیلم های کمدی هم نمیشه پیداشون کرد! و اما حــــرامزاده های لعنتی نمیخوام حرفایی که در مورد پالپ فیکشن زدم رو تکرار کنم. چون جهانِ این فیلم هم همون جهانه اینجا تارانتینو حمله المان ها به فرانسه به رهبری هیتلر رو با یک داستان "غیر واقعی " و "تخیلی" برگرفته از واقعیت ترکیب کرده و نتیجه واقعا حیرت انگیزه بازی فوق العاده برد پیت و کریستین والتس تو این فیلم ( که دو اسکار بازیگری یکی در این فیلم و دیگری در فیلم دیگر تارانتینو "جنگوی ازاد شده" گرفته) واقعا فوق العاده س. و میشه گفت بهترین بازی هر جفتشون تو همین فیلمه. هر چند از برد پیت فیلم مانیبال رو دیدم چند روز پیش و اونجا هم خیلی خوب بازی کرده بود داستان فیلم به شدت جذابه و یکی دیگه از خوبی های کارهای تارانتینو دقیقا همین قصه گویی هست. در کل اصلی ترین خصیصه سینمای کلاسیک "قصه گویی" رو با جهان خودش و در فرم کاملا سینمایی بیان میکنه
چرا انقدر تاپیک خلوت شده؟ من اکثر فیلم هایی که معرفی کرده بودید رو این چند هفته دیدم دیگه جدیدا فیلم هایی که برام تکان دهنده و تاثیرگذار باشن خیلی کم هستن اینکه با شخصیتی همذات پنداری کنم که ، اصلا ! ولی بازی متیو مک کانهی تو سریال کاراگاه حقیقی یا true detective عمیقا تکونم داد به نظرم بازی خوب ربطی به سریال خوب نداره. سریال میتونه مثل این سریال ریتم کند و داستان ساده ای داشته باشه (علی رغم چیزی که ادعا میکنه، معمای درگیر کننده ای نداره فیلم) ولی بازی یک بازیگر شاهکار باشه! من فقط فصل یک سریال رو که 8 قسمته بهتون پیشنهاد میکنم سبک سریال انتولوژی هست و داستان و بازیگر ها متفاوت هستن در هر فصل. فصل دو رو دانلود کردم ولی دلم نمیخواد ببینمش! در حال حاضر هم ، خاطرات یک خون اشام رو شروع کردم که نزدیک 150 قسمته! ولی تا اینجا که به قسمت 8 رسیدم، هیچ دلیلی واسه دیدنش پیدا نکردم نمیدونم چرا همیشه سریال های خوبی مثل همین فصل اول ترو دیتکتیو سریع تموم میشن و ادامه پیدا نمیکنن. ولی هر چی سریال مزخرف و فیلم بدردنخوره تا فصل 10 پیش میرن یه وقتا هم به خودم میگم شاید همین سریالای خوبی که زود تموم میشن اگه ادامه پیدا کنن، همون خاطره خوب رو هم از بین میبرن!
Colonia خلاصه داستان : هنگامی که لِنا ناامیدانه به دنبال نامزد ربوده شده اش می گردد ، در مسیر خود به منطقه ای مخفی و مرموز به نام کولونیا دیگنیداد می رسد که در اصل یک شکنجه گاه است و…
سلام، باید بگم به یکی از بهترین ها اشاره کردی .. اصن یادم نمیره وقتی سریال داشت پخش میشد، با چه اشتیاقی منتظر اومدن اپیزودهای جدیدش بودم .. از تیتراژ خوبش بگیر تا بازی معرکه متیو و وودی هریلسون .. من معمولا تیتراژهای سریال ها رو میزنم جلو اما درباره ترو دیتکتیو، من حتی عاشق تیتراژ ابتداییش بودم! و صد البته تیتراژ پایانی آخرین اپیزود فصل اولش .. شاهکار به تمام معنا از HBO بود اون تراک .. هم معماهای سریال رو دوست داشتم، دیالوگ های فوق العاده ای داشت، خیلی از سکانس ها ادما میبرد به عمق تاریکی، کندی سریال اگرچه کمی اذیتم میکرد اما بازی قوی شخصیت های اصلی و مرموز بودن همه چیز، این ایراد رو کمی می پوشوند. درباره فصل دوم سریال باید بگم اصلا به پای فصل اولش نمیرسه. داستانش به طور کلی متفاوته. شخصیت های خوبی داره. هرچند من بلاخره نفهمیدم بیان مشکلات شخصی اون پلیس موتورسوار (اسمش الان خاطرم نیست) چه ربطی به کل سریال داشت؟ یه سری چیزای (خیلی کم، اما داشت!) بی ربط و پرت از خط اصلی سریال که فقط بنظرم برای پر کردن و شلوغ کردنش بود. یا شایدم من ارتباطش رو با مفهوم اصلی درک نکردم! بازی کالین فارل عالی بود لعنتی .. و همینطور vince vaughn .. شخصیت ها خوب بودن. داستان هم خوب بود به نسبت. بُعد تاریکش به تاریکی جامعه الان ما بشدت نزدیک بود و باعث میشد به راحتی بتونی عمق فاجعه رو بفهمی و یه ترسی که همیش با قدم گذاشتن توی دنیای بیرون داشتی رو با دیدن سریال دوباره و از نزدیک و به شدت بیشتر احساسش کنی. اما راسیتش توقعم خیلی بالاتر بود .. با توجه به فصل اول فوق العاده ای که دیدم .. اما یه چیز فوق العاده ای که داشت، تراک های بی نظیر سریال بود .. تیتراژ ابتدایی عالی بود مثل فصل اول. با صدای لئونارد کوهن، این پیرمرد هشتاد سالشه ها! (! I have a name, But NEVERMIND) جفت فصلا رو دوست دارم. اما فصل یک رو هزار بار بیشتر دوست دارم. فصل دومش رو هم در حدی هست که دلم نخواد از آرشیوم پاکش کنم ^_^ با این حال پیشنهاد میکنم ببینیش. خوش ساخت هست و تفکر برانگیز گاهاً و صد البته سرگرم کننده
