نقدي بر فيلم «روز روشن» ساخته حسين شهابي گاهي روزها روشن نيستند بانی فیلم آنلاین: بانی فیلم - ياسمن خليلي فرد: «روز روشن» در نگاه اول ايده اي تکراري و داستاني کليشه اي دارد. تلاش يک زن براي پيدا کردن شاهداني که بيگناهي مردي به نام پويان (که در ابتدا پيدا نيست چه رابطه اي با زن دارد) را در دادگاه ثابت کنند. شاکيان پرونده، برادراني سرشناس و بسيار بانفوذند که غلبه بر آنها از عهده زن خارج است و شاهدان اصلي واقعه نيز به سبب ترسي که از آنها دارند از حضور در دادگاه جا زده اند. تلاش هاي زن و يک راننده آژانس به نام کياني (مهران احمدي) که قرار است در اختيار زن باشد و به مرور رابطه اي دوستانه با زن پيدا مي کند، به منظور راضي کردن شاهدان براي حضور در دادگاه، داستان فيلم را شکل مي دهد. بسياري از رويدادهاي درام بسيار غيرمنتظره و به طرزي روياگونه پيش مي روند، مثلاً پيدا کردن شاهدان براي زن بسيار راحت است. زن کاملاً به موقع به خانه آنها مي رسد، لحظه اي که آنها قصد خروج از خانه را دارند. گرچه ملاقات زن با شاهدان، مرتباً تا پايان فيلم تکرار مي شود، اما تفاوت هر داستان فرعي و تفاوت هر کاراکتر با کاراکتر ديگر کار را از يکنواختي خارج مي کند، ضمن آن که اين ديدارها و صحبت هاي رد و بدل شده قرار است که پازل به هم ريخته داستان را تکميل کنند. روابط آدم ها در فيلم حائز اهميت بسيار است، به بياني فيلم بر پايه روابط شخصيت هاي داستان با يکديگر طرح ريزي شده است و برآيند اين روابط قرار است به مسائل و مشکلات اجتماعي اشاره کند، مثلاً ملاقات زن با ذاکري (اميررضا دلاوري) و مدت زمان نسبتاً طولاني که راننده در انتظار او مي ماند حامل پيامي تلخ است و نشان از شرايط بغرنجي است که جامعه براي يک زن تنها و مستأصل فراهم آورده است. واقعه اي اتفاق افتاده و بيشتر کاراکترها در رابطه با آن متفق القول اند، اما آنچه اهميت دارد برخورد هر يک از اين شخصيت ها با يک واقعيت مشترک است، اتفاقي که در بسياري از فيلم هاي مهم تاريخ سينما شاهد آن بوده ايم. به عبارتي هر کس براي فرار از قرار گرفتن در آن موقعيت، داستان را به نحوي براي خود حلاجي مي کند که از شهادت دادن در دادگاه معاف شود. به عبارتي «ترس» موضوع اصلي فيلم است که آدم ها را از بيان آنچه ديده اند بازمي دارد. نتيجه گيري پاياني فيلم از ميانه هاي آن قابل حدس است. با ورود منشي شرکت، (سودابه بيضايي) به داستان مي توان پيش بيني کرد که او نقشي فراتر از يک همکار ساده در زندگي مرد متهم داشته است و تلاش همه جانبه او براي نجات مرد و حتي اخراج شدنش از کار اهميتي بسيار زياد در داستان داشته است. بنابراين با لو رفتن کليد اصلي (نقطه اوج) روايت، بسياري از رويدادهاي مياني فيلم اهميت خود را از دست مي دهند و کمي لوث و تکراري به نظر مي آيند. در اين بين تلاقي دو زن و رسيدنشان به يک نقطه مشترک (علاقه مشترکشان به پويان) مسير تصميم گيري زن اصلي داستان را دچار چالش مي کند. او لحظه اي از تلاش هايي که کرده است مستأصل مي شود و در بحراني ترين نقطه روايت، با واقعيتي تلخ و آزاردهنده روبرو مي شود که راه حلي براي مقابله با آن نمي يابد. در اين ميان، باز هم راننده است که مانند موتور محرکي او را به جلو هدايت مي کند. «روز روشن» در راستاي رسيدن به هدفش، دچار نقصان ها و خطاهايي نيز مي شود. براي مثال، کياني، به عنوان يک راننده که نه در صحنه قتل حضور داشته و نه شناختي از شخصيت هاي قصه داشته است هرگز نمي تواند به عنوان يک شاهد در دادگاه حضور يابد، اما اين اتفاق رخ مي دهد. احتمالاً کارگردان براي فرار از موقعيت دشواري که در آن قرار گرفته، از نمايش صحبت هاي کياني در دادگاه صرف نظر مي کند که اين اشکالي بزرگ در فيلم محسوب مي شود. بازي بازيگران فيلم خوب و پذيرفتني است. بازي مهران احمدي بسيار باورپذير است و به کاراکتر مرد باايمان و بامعرفت فيلم بُعد مي بخشد. پانته آ بهرام نيز بازي قابل قبولي دارد. اکثر بازيگران فرعي فيلم نيز خوب بازي کرده اند و بخشي از اشکالات فيلم به سبب همين بازي هاي خوب از نظر مخاطب پنهان مي مانند. «روز روشن» به عنوان اولين تجربه کارگرداني حسين شهابي، فيلمي نسبتاً خوب است. اين خوبي به معناي ايده آل بودن فيلم نيست و به يقين در صورت موشکافي بيشتر بسياري از جزييات و وقايع فيلم مي توانست بهتر از اينها باشد. پايان فيلم با غزل حافظ انتخابي هوشمندانه است. در حالي که هر دو زن در پشت ديوارهاي بلند زندان در انتظار آزادي مرد به سر مي برند، غزل حافظ نيز پاياني نامشخص را با خود به ارمغان مي آورد و پيدا نيست مردي که زن برايش اين همه تقلا کرده است، در نهايت کدام يک از آنها را انتخاب خواهد کرد. بنابراين در همين نقطه پاياني است که محتواي نام فيلم اهميت خود را به مخاطب نشان مي دهد، در شرايطي که زن فکر مي کرد همه چيز برايش مثل روز روشن است و مرد پس از آزادي از زندان نزد او خواهد آمد برملا شدن واقعيتي تلخ و حضور زني ديگر در زندگي مرد نشان مي دهد که هيچ واقعيت مطلقي وجود ندارد و در هيچ اطميناني، قطعيتي وجود ندارد ...
