اغلب فيلم هاي به نمايش درآمده در جشنواره فيلم فجر فاقد توانايي جذب تماشاگر هستند افزايش بحران در اكران 93 بانی فیلم آنلاین: بانی فیلم - گروه سينماي ايران- از مجموع بيش از 60 فيلمي كه در جشنواره امسال به نمايش درآمد تعداد فيلم هايي كه بتوانند چشم انداز روشني از گيشه سال 93 را نويد ببخشد كم تعدادتر از آن بود كه بشودبه سرنوشت اكران سال آينده خيلي اميدوار بود. به نظر مي رسد گيشه سال 93 بايد بيشتر چشم انتظار فيلم هايي باشد كه در جشنواره امسال حاضر نبودند و البته از ميان اين فيلم ها هم تعداد آثاري كه بشود به گيشان اميد بست، متأسفانه زياد نيست. تأثير بحران هايي كه برخي از نهادها با تهديد و تحريم سينماي ايران به وجود آوردند و مديريت منفعل پيشين، اقدامي دربرابرش نكرد رامي شود در آيينه توليداتي ديد كه كه اغلب آنها فاقد جذابيت براي اكران عمومي هستند. سال سينمايي خوبي پيش رو نداريم عليرضا رييسيان تصريح کرد با توجه به اينکه فيلم هاي چندان خوبي در جشنواره امسال به نمايش در نيامده است، سال سينمايي اميدوار کننده اي پيش رو نخواهيم داشت. رييسيان به «باني فيلم» گفت: من از طرف چند سازمان در بخش هاي جنبي جشنواره داور بودم و تنها فيلم هاي بخش مسابقه را تماشا کردم. در مورد اين آثار اين جمله به ذهنم مي رسد که : «سالي که نکوست از بهارش پيداست». يعني آنچه ما در جشنواره ديديم سال حتي نسبتا موفقي را هم نويد نمي دهد. حجم فيلم هاي دولتي به معناي عام اين کلمه خيلي زياد بود و در بخش خصوصي هم فيلم هايي رنجور و کم رمق حضور داشت و دليلش هم واضح است: عدم امنيت سرمايه. چيزي که سال گذشته حوزه هنري مسبب آن بود و باعث شد بخش خصوصي به شدت محتاطانه گام بردارد. سينماي دولتي در هيچ جاي دنيا امکان جذب مخاطب بالا را نه دارد و نه خواهد داشت. بنابراين من فکر مي کنم تازه از اين مجموعه اي که ديديم هيچکدام به فروش هاي بالا دست پيدا نمي کنند. من اشکال اساسي را مربوط به رويکرد سينماي دولتي و عدم امنيت سرمايه مي بينم چون اين فيلم ها دغدغه اي براي ارتباط با مخاطب ندارند و صرفا فضايي از بخش نمايش را درگير مي کنند. امسال 70 فيلم در بخش هاي مختلف جشنواره داشتيم در حاليکه ظرفيت نمايش ما بيشتر از 40 فيلم نيست. تعادل بين حوزه ها وجود ندارد. فيلم هايي مثل «شهر موش ها» به عنوان آثار در حال توليد از الان وضعيت نمايش شان روشن است و به بار نمايشي فعلي اضافه مي شوند. وي افزود: عدم وجود ساختار و مناسبات درست در بافت مديريتي و سينما نيز از ديگر مواردي است که باعث مي شود فروش خوبي نداشته باشيم. قاعدتا بايد فيلم هايي که در جشنواره مورد توجه قرار گرفته اند، يک موفقيت نسبي نيز در فضاي نمايش عمومي به دست بياورند، اما عملا مي بينيم که اينگونه نمي شود. پس تعارض رويکرد مديريتي در بخش هاي مختلف مثل جشنواره، اکران و توزيع ساليانه فيلم ها که باعث مي شود استقبال از سينما آنطور که بايد محقق نشود. رييسيان در پايان گفت: من فروش غافلگير کننده اي براي هيچ کدام از آثار نمي بينم، اما يک فروش متوسط را براي فيلمي مثل «آذر شهدخت پرويز و ديگران» پيش بيني مي کنم. همچنين «خط ويژه» نيز چنين قابليتي دارد. «چ» هم با تبليغات مناسب مي تواند موفق باشد. بعد از اين ها «طبقه حساس» مي تواند موفقيتي به دست بياورد، هر چند که از نظر ساختار فيلم ضعيفي بود و جذابيت خود را صرفا به خاطر ديالوگ هايش دارد. «شيار 143» هم در نوع خودش مي تواند مخاطب را جذب کند. در سينماي ايران همه فيلم ها مخاطب خاص است عليرضا فريد تأکيد کرد در ايران فيلم ها در خوشبينانه ترين حالت يک درصد از جامعه را هم تحت تاثير قرار نمي دهند، پس تمام سينماي ما مخاطب خاص است. فريد درباره پيش بيني سينماي 93به «باني فيلم» گفت: قبل از اينکه بخواهم به مقوله فروش فيلم ها بپردازم بايد تاکيد کنم که آثار امسال از تنوع مضموني خوبي برخوردار هستند. اين يک قدم مثبت است. حالا همه دارند درباره گيشه حرف مي زنند و سوال من اين است که مگر در ساليان گذشته فيلم ها چقدر فروش کردند که حالا اين نگراني ها در مورد سال 93 وجود دارد. به اعتقاد من تمام فيلم هاي سينماي ايران آثار مخاطب خاص هستند. ما در سينما چيزي به نام مخاطب عام نداريم. يعني فيلم هاي ما حتي 10 درصد جامعه را هم تحت تاثير قرار نمي دهند. سازوکار پخش و اکران ما به اين گونه اي است که اين امکان وجود نداشته باشد. اگر يک درصد جامعه مخاطب سينما باشند، اين يک درصد مي شود 700 هزار نفر. اين ميزان از مخاطب نيز يک فروش سه و نيم ميلياردي را باعث مي شود. وي افزود: در يک شرايط نرمال فرهنگي بايد ده درصد جامعه از يک فيلم سينمايي استقبال کنند. براي ما مي شود هفت ميليون نفر و برابر با 35 ميليارد تومان! کدام فيلم سينماي ما به چنين فروشي دست پيدا مي کند؟ ما اساسا فيلمي نداريم که چنين قابليتي داشته باشد. تمام آثار زير يک درصد جامعه را تحت پوشش قرار مي دهند و در مواردي حتي به يک درصد هم نمي رسد. فريد بيان داشت: شايد سينما تاثير عميق و همه جانبه خود را از دست داده است. ساز و کار مربوط به عمل سينماگران هم بي اشکال نيست و براي مثال مضامين فيلم ها نياز به کالبدشکافي گسترده دارد. من در زمينه اقتصاد سينما پژوهش هايي داشته ام و اين گفته ها بر اساس همان يافته هاست. گاهي به فيلم هاي خودم انگ خاص بودن مي زنند و من به آنها تأکيد مي کنم که مگر چه فيلمي خاص نيست؟ همه فيلم ها براي جمعيتي زير يک درصد جامعه تاثيرگذار بوده اند. عليرضا فريد در خاتمه تاکيد داشت: مقوله مخاطب عام و خاص که مد شده از اساس اشتباه است. آيا فيلمي با فروش يک ميلياردي، يک فيلم داراي مخاطب عام است؟ اين ميزان از فروش يعني تماشاي تنها دويست هزار نفر از مردم. آيا اين موضوع ذوق زدگي دارد؟ يعني سه دهم درصد جامعه ايران فيلم را ديده اند ، پس مخاطب عام ندارد.
