دغدغه هاي شخصي نگراني هاي جمعي

بانی فیلم - از ابتدا هم مي شد پيش بيني کرد که جابجايي مديران سينمايي در دولت يازدهم با آن که به اعتقاد بسياري يکي از فرصت هاي مغتنم بروز و ظهور اعتماد و اميد در سينماي کشور به شمار مي آمد، اما اين فضا براي تعدادي معدود که از پياده نظام هاي سياست هاي مديران ريل گذار بودند، غيرقابل تحمل خواهد بود.
بازهم قابل پيش بيني بود که با روشن شدن بيشتر فضاي اميد و اعتماد در سينماي ايران، برخي از «سفره نشينان» خوان مديريت سابق، - از «صنف دست ساز» گرفته تا «نمادهاي بارز بهره وري از بودجه هاي سينمايي»- از هر فرصتي براي ايجاد فضاي دوگانگي و تشتت استفاده خواهند کرد.
اين پيش بيني با نزديک شدن به زمان برپايي سي و دومين جشنواره فيلم فجر، شتاب بيشتري گرفت و کساني که تا ديروز خود را موظف به رفع و رجوع خرابکاري هاي ريل گذاران مي دانستند، اين بار سعي در تخريب کساني داشتند که دوران موفق مديريتي شان هنوزهم در ميان اهالي سينما مثال بارز است.
پاسخگويي به اين عوامل و کساني که صرفا عزاداراز دست دادن موقعيت ها، رانت ها و ويژه خواري هاي سيري ناپذيرشان هستند، همان اندازه بيهود و بي فايده است که «گره زدن بر باد»...!
ماجراي اين انتقادات متاسفانه از اواسط جشنواره وارد فاز تازه اي شد و ابراهيم حاتمي کيا کارگردان شاخص سينماي ايران نيز در يک فرايند تعجب آور، نوک پيکان انتقاداتش را به سوي مديريت جشنواره نشانه گرفت و در تمام موقعيت ها از نشست مطبوعاتي تازه ترين ساخته اش «چ»، تا حضور در ساير نشست هاي مطبوعاتي – نشست فيلم «شيار143»- تلاش کرد به نوعي گله گذاري هايش از مديران جشنواره را به شکلي عيان و آشکار سازد.
در اين بين شايد بالا بودن آستانه تحمل مديريت جشنواره و به ويژه دبير آن، فضا را براي کارگردان «چ» بيشتر مهيا کرد تا در هر موقعيتي بر شدت اظهارتش بيفزايد؛ نقطه اوج اين انتقادات به روز چهارشنبه گذشته و جلسه نقد و بررسي «چ» در داشنگاه تهران بازمي گردد که حاتمي کيا آشکارا از عدم پايبندي جشنواره به قول شان مبني بر اهداي سيمرغ به اين فيلمساز انتقاد کرد و حتي دامنه اين اظهاراتش به متهم کردن جشنواره به الگوبرداري جشنواره امسال فجر از فستيوال هاي «آن طرف آب» پرداخت؛ حرف هايي که تيتر صفحه اول روزنامه هايي مانند کيهان، جوان و جام جم شد و بلافاصله توسط رسانه هاي مجازي طيف اصولگرا، در صدر اخبار قرار گرفت.
اما اصل ماجرا چيست؟ آن گونه که حاتمي کيا مدعي است و از حرف هايش برمي آيد، قرار بوده به اين فيلمساز -که سيمرغ بخش بين الملل جشنواره را به خاطر فيلم «چ» به دست آورده بود-، سيمرغي نيز در بخش مسابقه سينماي ايران ( سوداي سيمرغ) اهدا کنند که نکرده اند و اين دلخوري از نگرفتن سيمرغ، براي حاتمي کيا محملي شد تا تندترين انتقادات را به مديريت سينمايي کشور وارد آورد و سينماي ايران را که پس از نزديک به دو سال آوارگي و سردرگمي به فضاي آرامي را تجربه مي کرد، دوباره به سوي جو سوءتعبير و سوء تفاهم بکشاند.
اينکه ارزش گذاري سيمرغ هاي جشنواره فيلم فجر – ولو شيشه اي هم که باشد!- تا چه اندازه است و آيا حرمت نهادن به اين جايزه معنوي براي دست اندرکاران سينماي کشور، فرض است يا نه و اينکه چرا اين فيلمساز مطرح در طول دوران هشت ساله دولت هاي نهم و دهم -که بيشترين آسيب ها به بدنه سينماي کشور وارد شد- کوچک ترين اظهارنظري در مخالفت با اوضاع آشفته نکرد، قطعا از پرسش هايي ست که ابراهيم حاتمي کيا بايد به آنها جوابي درخور بدهد.
نمي دانم آيا قول و قراري با کارگردان «چ» براي دادن سيمرغ در بخش مسابقه سينماي ايران جشنواره گذاشته شده يا نه و اينکه آيا جايزه دادن به فيلم کارگرداني مانند احمدرضا درويش که سال ها براي ساخت «رستاخيز» زحمت کشيده، از دلايل دلخوري و واکنش هاي انتقاد آميز حاتمي کياست يا خير، اما به نظر هر ناظر بي طرفي ، سينماي ايران دوران ملتهب و پرتلاطمي را پشت سر گذاشته و حيف است در اين موقعيت خاص، دغدغه هاي شخصي را جايگزين نگراني هاي جمعي کنيم...