[TABLE] [TR] [TD] «قاتلین بالفطره» یک هجو بود «الیور استون»، کارگردان جنجالبرانگیز آمریکا،در گفتگو با هفتهنامه انگلیسی «کالگاری هرالد» درباره موضوعات مختلفی صحبت کرده است. [/TD] [TD="align: left"] [/TD] [/TR] [/TABLE] به گزارش خبر سينما در اين گفت و گو آمده است: کالگاري هرالد: طي سالهاي گذشته روي آثار مستند و داستاني زيادي کار کردهايد، آيا رويکردتان در رابطه با اين دو متفاوت است؟ استون: من به طور پراکنده در ميان فيلمهاي سينمايي که ميساختم، مستند هم کار ميکردم مثلا مستند «جنوب مرز» را سال 2009 در فاصله زماني ميان دو فيلم «دبليو» و «وال استريت: پول هرگز نميخوابد» ساختم و سپس «تاريخچه ناگفته ايالات متحده آمريکا» را ژانويه 2008 کليد زدم و هم زمان با آن سه فيلم ساختم. مستندهايي چون «تاريخچه ناگفته» نياز به صرف زمان زيادي براي انجام تحقيقات درباره صحت و سقم يک مطلب، گفتگو با مورخان، کارشناسان و افراد آکادميک و همچنين بازنويسيهاي زيادي دارد. مستندهاي جادهاي چون ملاقات من با هفت تن از رئيسجمهورهاي آمريکاي جنوبي همه بستگي به اتفاقاتي داشت که در حين مصاحبه با آنها به وقوع ميپيوست. حتي فيلمهايي چون «انتقامجويان»، «دبليو» و «وال استريت: پول هرگز نميخوابد»، همه و همه به تحقيقات زيادي نياز داشت ولي نتايج به دست آمده به اندازهاي که در آثار مستند ما را محدود ميکرد، دست و پا گير نبودند. کالگاري هرالد: پيش از اين گفتهاي که به نظرت «تاريخچه ناگفته ايالات متحده آمريکا» بهترين کاري است که در قبال وظيفه اجتماعي که به عهده داري، انجام دادهاي. چرا؟ استون: فکر ميکنم که «تاريخچه ناگفته ايالات متحده آمريکا» يک اثر قوي و برجسته است که در خلال زمان نيز ميتوان بارها و بارها به عنوان يک منبع به آن رجوع کرد، اگر چه جنجال زيادي نيز به دنبال دارد. کالگاري هرالد: در زمينه مشارکتهاي اجتماعي، آيا تو پروژه مورد نظرت را بسته به اينکه يک مستند يا يک فيلم داستاني، انتخاب ميکني؟ استون: مشارکت اجتماعي يک عامل تعيين کننده است ولي تنها فاکتور براي انتخاب يک پروژه نيست، آنچه که در يک پروژه سينمايي مطرح است، انرژي، خواسته، زمان و حالتي که شما در آن برهه از زمان در زندگياتان داريد. هر فيلم تداعيکننده دوره خاصي از زندگي من است. کالگاري هرالد: زمانيکه فيلم «قاتلين بالفطره» به نمايش درآمد به خوبي به ياد دارم که معلمم ميگفت: مردم آمريکاي شمالي معناي هجو را نميفهمند، به نظرت کداميک از فيلمهايت در دسته فيلمهاي هجوآميز هستند؟ آيا به نظرت آنها به خوبي توسط مخاطب درک ميشوند؟ استون: به نظرم «قاتلين بالفطره» يک هجو بود، چون اين فيلم در زمينه به تصوير کشيدن عشق، خشونت زندان، جنايت، استفاده از مواد مخدر، تلويزيون، پليس، و واري همه اينها، رسانه به شدت اغراق کرده بود. فکر ميکنم اين کاملا بديهي است که در آن زمان اين فکر حتي به ذهن نرسيد که شايد اينها واقعيت داشته باشد. کالگاري: فيلم «تاريخچه ناگفته» باعث شد تا در ارتباط با برخي از ديدگاههاي پذيرفته شدهاي که درباره تاريخ کشورت وجود داشت، چالشهايي به وجود آيد، آيا اين فيلم به گونهاي ادامه همان شبهاتي بود که درباره «جان.اف.کندي» طرح کردي؟ استون: فيلمهايي چون «جيافکي»، «نيکسون»، «دبليو» و «سالوادور» مرا به سمتي برد که به شدت نسبت به ساخت مستند درباره امپراطوري که در آن بزرگ شدهام، ترغيب و تهييج کرد. کالگاري هرالد: براي ساخت فيلم «انتقامجويان»، کتاب «دان ويناسلو» را اقتباس کردي. چه چيزي در اين کتاب باعث شد تا احساس کني که ميتواني براساس آن يک فيلم خوب بسازي؟ استون: اقتباس از اين کتاب حقيقتا کار سختي بود، يک اثر ادبي بسيار توصيفي که سراسر پوشيده از ردپاي شخصيتها بود. اين هميشه کار سختي است که شما مجبور باشيد براي ساخت يک از خيلي چيزها بکاهيد.همينقدر بگويم که براي ساخت يک فيلم از روي يک اثر ادبي بايد تغييرات بسيار زيادي داد، من هميشه با «دان ويناسلو» کار کردهام و به آثارش ايمان دارم، کتاب «انتقامجويان» او يک پايان داشت ولي ما در فيلم دو پايان براي آن در نظر گرفتيم، به نظرم رسيد اينگونه بهتر است. کالگاري هرالد: آيا ميتوانيد بگوييد که چرا آثار شما به طور کلي جنجال برانگيزند؟ آيا اين به اين خاطر است که در فيلمهايت سوالات و شبهات نه چندان متدوال و جنجالي طرح ميکني؟ استون: به نکته خوبي اشاره کرديد. به نظر مشکل اصلي با رسانههاست. آنها همواره سوالات پيشپا افتاده و يا سوالاتي که انتظار ميرود طرح ميکنند ولي آنها از چيزهاي دور از انتظار نميپرسند، مصاحبهکنندگان اخبار با چنين سوالاتي راحت نيستند و همراه در ميان رسانهها در اين مورد يک وحدت رويه وجود دارد که اين کاملا اشتباه است. کالگاري هرالد: پروژه بعدياتان چيست؟ استون:هنوز يک راز است. کالگاري هرالد: گفته بودي که «هوگو چاوز»، رئيس جمهور ونزوئلا، يک قهرمان بزرگ است؟ چه چيزي از او چنين چيزي ساخت؟ چرا او تا اين اندازه در کشور تو بدنام است؟ استون: «هوگو چاوز»، بارها و بارها در کشورش طي يک انتخابات کاملا شفاف به رياستجمهوري برگزيده شد، او منابع ملي ونزوئلا را با مردمان کشورش نه با شرکتها و بنگاههاي خارجي به اشتراک گذاشته بود. او مطمئن شده بود که فقرا کشورش از آموزش و بهداشت برخوردارند و به آنها اطمينان خاطري داده بود که ميدانستند جامعهشان تحت هر شرايطي از آنها حمايت خواهد کرد. دوران رياستجمهوري او طي صدها سال گذشته در ونزوئلا، يک انقلاب بزرگ محسوب ميشود. او همچنين با مردم ديگري چون مردم هاييتي بسيار مهربان و بخشنده بود. منبع: فارس