عاقبت بهمن فرجام در فصل دو سريال ميلياردر چه مي شود

[TABLE]
[TR]
[TD] عاقبت بهمن فرجام در فصل دو سريال ميلياردر چه مي شود

زهير ياري بازيگر نقش بهمن در سريال ميلياردر از چگونگي انتخابش براي اين نقش و آخر و عاقبت او در فصل دو اين سريال مي گويد.
[/TD]
[TD="align: left"] [/TD]
[/TR]
[/TABLE]

فصل اول سريال ميلياردر در حالي به اتمام رسيد كه با تركيب بازيگراني غافلگير كننده به خوبي توانست گليم خودش را آب بيرون بكشد. بسياري از بازيگران اصلي اين سريال يا براي مخاطب تلويزيون شناخته شده نبودند و يا در زمينه كارهاي كمدي پيش زمينه و كارنامه آن چناني نداشتند. اما نتيجه اي كه در نهايت حاصل شد توانست مخاطبين زيادي را جذب كند. يكي از بازيگراني كه شايد حضور او در اين سريال و نقشي كه بازي مي كرد خيلي ها را غافلگير كرد زهير ياري بازيگر نقش بهمن بود. مخاطبيني كه سريال يوسف پيامبر(ع) را ديده اند احتمالا بازي او در نقش بنيامين برادر حضرت يوسف (ع) را به خاطر دارند. او در يك سري از كارهاي تاريخي چند سال اخير مثل سال هاي مشروطه، تبريز در مه و سرگشته بازي كرده، به همين دليل هم حضور او در يك نقش طنز دور از ذهن بود ياري از همان دسته بازيگراني است كه روي صحنه تئاتر رشد كرده و در تئاتر هاي خوبي مثل شب روباه به كارگرداني علي رفيعي به ايفاي نقش پرداخته است. به بهانه پايان فصل اول سريال ميلياردر به روزنامه هفت صبح گفتگويي با او انجام داده است.

با مروي گذرا به كارنامه كاري زهير ياري متوجه مي شويم كه اصولا بازي در كارهاي تاريخي بيشتر از ژانرهاي ديگر در كارنامه كاري شما ديده مي شود. از يوسف پيامبر و سال هاي مشروطه تا تبريز در مه و سرگشته. چقدر علاقه شخصي در انتخاب اين گونه كارهاي دخيل است؟
البته در اين كه من كارهاي تاريخي دوست دارم شكي نيست. مهم ترين دليلش هم اين است كه شما در چنين آثاري جنس كلاسيكي از بازيگري را به تصوير مي كشيد. اين كه از بافت آدم هاي امروزي خارج شوم و در جلدي كاملا متفاوت فرو بروم را خيلي دوست دارم، ولي از يك جايي به بعد اين انتخاب شدن براي كارهاي تاريخي ديگر دست من نبود به اين دليل كه معمولا وقتي تهيه كننده ها و كارگردان ها مي خواهند براي كاري به دنبال بازيگري بگردند اول به سراغ رزومه و كارنامه اش مي روند. خب در كارنامه كاري من هم بيشتر آثار تاريخي ديده مي شود. به نظرم اين يك بدبياري بزرگ براي بازيگران است، چون خيلي از كارگردان ها و تهيه كننده هاي ما به اين مسئله دقت نمي كنند كه اگر بازي بازيگري خوب باشد مي تواند در انواع و اقسام نقش ها بازي كند.

خب با همين تعريف و تفاسيري كه كرديد حضور شما در سريال ميلياردر خيلي دور از ذهن و عجيب بود. با عليرضا اميني كه كار مشترك نكرده بوديد و اين سريال هم يك كار كمدي بود، كه نمونه مشابهي از آن در رزومه شما به چشم نمي خورد، چه شد كه به ميلياردر رسيديد؟
اول اين نكته را بگويم كه شايد براي مخاطب تلويزيون من در نقش هاي تاريخي ديده و شناخته شده ام ولي مخاطبين تئاتر بازي هاي مختلفي را از من روي صحنه ديده اند اما اين از شانس من بود كه عليرضا اميني جزو كارگردان هايي است كه تئاتر مي بيند. مسئله اي كه به نظرم مي تواند به كارگردان ها كمك زيادي كند، هم در زمينه پيدا كردن سوژه هاي متنوع و هم در شناسايي بازيگراني كه روي صحنه تئاتر خيلي متفاوت تر از آن چيزي هستند كه شايد جلوي دوربين ديده شوند. اميني هم پس از ديدن چند تا از تئاترهاي من پيشنهاد بازي در «ميلياردر» را مطرح كرد و خب خدا را شكر كه اميني از آن دسته كارگردان هايي است كه قدرت تخيلش كار مي كند و پازل بازيگرانش را براساس كارنامه كاري شان در يك ژانر خاص نمي چيند.

اين از عليرضا اميني و انتخابش، ولي شخصا از اين كه بعد از مدت ها بازي در كارهاي تاريخي با علم به اينكه مخاطبان تلوزيون معمولا كار كمدي را بيشتر دوست دارند و روي بازيگران اين گونه كار حساس تر هستند نمي ترسيديد در تلويزيون كار كمدي بازي كنيد. چون اگر كار با شكست مواجه مي شد قطعا تصوير شما در ذهن مخاطب كاملا خراب مي شد.
چند وقت پيش در كافه ترياي تئاتر شهر به همراه افشين هاشمي تئاتري اجرا كرديم به نام:«عشق من حامد بهداد». اجراي آن تئاتر 45 دقيقه طول مي كشيد و در اين تايم مردمي كه به تماشاي كار مي نشستند به معناي واقعي از خنده روده بر مي شدند، اين تئاتر با بليط 5 هزار توماني 45 ميليون تومان فروخت، اين تئاتر كمك زيادي به من كرد كه در كارهاي كمدي اعتماد به نفس بالايي پيدا كنم، ذائقه تماشاگر را بهتر بفهمم و حتي شوخي هايي مختص به خودم طراحي و به مخاطب ارائه دهم.



پس در ميلياردر با پشتوانه كارهاي كمدي تئاتري جلوي دوربين رفتيد؟
بله. مثلا من در همان تئاتر، يك شب يك جمله اي را مي گفتم كه كمتر كسي مي خنديد ولي شب بعد همان جمله را با پس و پيش گفتن يا عوض كردن ريتم بيان آن، از مخاطب خنده مي گرفتم. در همين كار «ميلياردر» هم با توجه به همان تجربه، ريتم ، موسيقي و آهنگ شوخي ها را خيلي جدي گرفتم.مثلا با عليرضا كمالي(منصور) (كه خب دوستي طولاني مدتي با هم دارم و اصلا همين دوستي قديمي در ميلياردر كمك زيادي به ما كرد) صحبت مي كردم كه فلان جا وقتي مي خواهي ضد حال به من بزني اول بگذار كه حرفي كه قرار است بزنم را كامل ادا كنم و مخاطب بشنود بعد ضدحالت را به من بزن. شما فرض كنيد اگر منصور و بهمن در جر و بحث هايشان هي وسط حرف هم مي پريدند مخاطب فقط با يك سري اصوات آشفته و نامفهوم مواجه مي شد كه نه تنها از آن ها لذت نمي برد بلكه آزارش هم مي داد. خب عليرضا چون خودش تئاتري است اين نكته را به خوبي درك مي كرد همان طور كه او وقتي پيشنهادي به من مي داد آن را مي پذيرفتم. وقتي شما از قبل اين تجربه ها را داشته باشيد زماني كه جلوي دوربين مي رويد و فرصتي براي آزمون و خطا نداريد با يك اطمينان نسبي بازي خودتان را ارائه مي دهيد.

براي ايفاي نقش بهمن چقدر به متن هاي نوشته شده تكيه مي كرديد و چقدر شوخي ها از همان تجربه هاي تئاتري گذشته وام گرفته مي شود.
شوخي هاي زيادي را هم من و هم عليرضا اميني براي نقش بهمن طراحي كرديم ولي همه حواسمان به اين بود كه از چارچوب اصلي متن خارج نشويم. همان ابتدايي كه فيلم نامه را خواندم تقريبا مي دانستم تا چه اندازه بايد خودم شوخي هايي را به متن اضافه كنم فقط استرس داشتم كه آيا اميني به عنوان كارگردان اجازه اين كار را به من مي دهد كه خوشبختانه نه تنها اجازه داد بلكه كاملا همراه بود. به نظرم شخصيت كلي بهمن جاي شوخي بسيار زيادي داشت و همين براي من خيلي خوشايند بود. البته اين شوخي ها براي فربه تر و پروارتر شدن نقش اضافه مي شد وگرنه اسلوب شخصيت بهمن تا حد زيادي همان چيزي بود كه در متن به نگارش درآمده بود و نتيجه اين تلفيق هم خوشبختانه خوب از كار درآمد.

عليرضا اميني در مصاحبه اي گفته بود ميلياردر يك كار اجتماعي است نه كمدي. با توجه به خصوصيات و ويژگي هاي نقش بهمن چقدر اين حرف را قبول داريد؟
من كاملا با نظر اميني موافقم. شخصيت بهمن فقط در موقعيت هايي گير مي افتد كه ايجاد خنده مي كند. بهمن نه مي خواهد آدم بانمكي باشد و نه كارهاي بانمكي انجام مي دهد. بهمن يك آدم سواستفاده گر و منفعت طلب است ولي چيزي كه من به اين شخصيت اضافه كردم وجه كودكانه اوست تا آن دو ويژگي منفي شخصيت را تلخ و غيردوست داشتني نكنند ولي با اضافه كردن اين وجه به شخصيت بهمن دنبال ادا درآوردن نبودم تا مخاطب را بخندانم. مثلا اين آدم در واقعيت توان رويارويي با آدم ها را ندارد ولي در خيالش با آن هايي كه مشكل دارد دعوا مي كند يا مثلا اينكه بهمن يك آدم شاعر مسلك است يا حداقل خودش اين گونه فكر مي كند از پيشنهاداتي بود كه در تعامل با نويسنده و كارگردان آن را پرورش داديم. خب در حالت عادي اين كه يك نفر شلاعر مسلك باشد خنده دار نيست ولي زماني كه آن شخص شعرهاي ديگران را بنويسد و فكر كند كه خودش آن ها را گفته با اضافه كردن كمي ادويه بازيگري مي توان جذابش كرد.

تا چه اندازه به اين قضيه معتقدي كه يك كاراكتر كمدي هم احتياج به شخصيت پردازي دارد. چون خيلي ها معتقدند كاراكترهاي كمدي بيشتر از اين كه نياز به شخصيت پردازي از سوي نويسنده يا كارگردان داشته باشند نياز به يك بازيگر طناز دارند.
صد در صد نياز دارد. اگر شخصيت پردازي درستي براي يك كاراكتر كمدي به وجود نيايد مشكلات آرام آرام خودشان را نشان مي دهند. اول اينكه خود بازيگر چون تعريفي از كاراكتري كه بازي مي كند ندارد بعد از مدتي دچار به هم ريختگي و بي نظمي در بازي اش مي شود. از ابتداي ساخت «ميلياردر » من هر روز با خودم مرور مي كردم كه بهمن يك آدم رويا پرداز، شاعر مسلك، منفعت طلب، سو استفاده گر، از يك مقطعي به بعد عاشق پيشه، داراي وجهي كودكانه و بزرگ شده در خانواده اي مرفه است. در طول كار لحظه اي از اين خصوصيات بهمن غافل نمي شدم و تمام رفتار و حركاتش را برمبناي همين ويژگي ها نشان مي دادم. خب اگر شخصيت پردازي درستي وجود نداشته باشد من بعد از مدتي نمي فهمم چه چيزي دارم بازي مي كنم و كاراكتر تبديل به يك شخصيت مقوايي و تيپيك مي شود. برخلاف نظر خيلي ها مردم يك تيپ را در طولاني مدت نمي پسندند، يك تيپ در يك فيلم سينمايي آن هم در دو يا سه سكانس ديدني و جذاب است نه در يك سريال بلند مدت. وقتي شخصيت پردازي وجود داشته باشد هم مردم ارتباط بهتري با نقش مي گيرند و هم بازيگر با قاعده تر بازي مي كند.

ميلياردر همان گونه كه براي شما اولين تجربه طنز در تلويزيون محسوب مي شود براي عليرضا اميني هم اولين تجربه كمدي در كارنامه كاري اش است، كارنامه اي كه نه در سينما و نه در تلويزيون كمتري اثري از طنز و شوخي در آن ديده نمي شود. خب كارگرداني كه كمدي كار كرده باشد به خوبي مي تواند بازيگراني كه حتي در طنز كم تجربه اند را هم هدايت كند و با شناختي كه از ذائقه مخاطب دارد بازي درست از آن ها بگيرد. اما تجربه نداشتن كارگردان در كار طنز مي تواند روي هدايت بازيگر هم تاثير منفي بگذارد. در «ميليادر» اين مسئله چگونه حل شد؟
سوال جالبي است.ممكن است كارگرداني مثل اميني كار كمدي در كارنامه كاري اش ديده نشود ولي مسئله هدايت بازيگر يك كار طنز توسط چنين كارگرداني مستقيما بر مي گردد به كاراكتر خودش. شايد اميني كاراكتر و شخصيت بامزه اي نداشته باشد اما به شدت شوخي را مي فهمد شما در مواجهه با اميني به سرعت متوجه اين ويژگي شخصيتي اش مي شويد. گاهي مثلا من يكي دو تا شوخي خيلي ريز و به اصطلاح زير پوستي به او مي دادم و او به خوبي شوخي ها را درك مي كرد، مي خنديد و قبول مي كرد كه در كار استفاده شود. اين يعني اميني شوخي هاي مختلف را ميفهمد حتي شوخي هايي كه شايد خيلي هم رو نباشد به همين دليل هم در بيان و ارائه شوخي هاي مختلف نه ما و نه خودش به مشكلي نخورديم.

يكي از نقاط مثبت فصل اول ميلياردر اين بود كه بازي ها جز در مواردي معدود كاملا يكدست جلو مي رفت و ارتباط بين شخصيت ها به خوبي درآمده بود و اصطلاحا خيلي خوب با هم «مَچ» شدند. يعني ما خانواده «ولي» و «فرجام» را به عنوان خانواده قبول مي كنيم. اين ارتباط ها به چه شكل درآمد؟ آيا همان صميمت و همراهي بازيگران با هم جلوي دوربين پشت دوربين هم وجود داشت؟
شخصا هم براي اين كار هم براي كارهاي ديگري كه انجام دادم به يك مسئله بسيار معتقدم و آن مسئله اين است كه آدم ها در يك سريال يا فيلم سينمايي يا بايد شناخت بسيار خوبي از هم داشته باشند(مثلا دوستان قديمي باشند) يا در زمان كار همديگر را دوست داشته باشند. مثلا بهترين كارهاي آقاي كيميايي مثل گوزن ها يا قيصر حاصل شناخت و رفقاتي بوده كه عوامل اصلي كار از جمله كارگردان و بازيگر و فيلمبردار و ديگر عوامل با هم داشته اند. داشتن شناخت كامل عوامل از هم هميشه خروجي خوبي داشته و اين مسئله مختص به سينما يا تلويزيون ايران هم نيست. بسياري از موفق ترين كارهاي دنيا هم از همين قانون پيروي مي كنند. شخصا در هر پروژه اي در بدو ورود سعي مي كنم جايي در دل همكارانم در آن پروژه باز كنم و حتي اگر دوستي مان بعد از آن كار ادامه دار نبود اما در همان كار ارتباط خوبي با آدم ها برقرار كنم. اگر در هر كاري آدم ها همديگر را دوست نداشته باشند به هيچ وجه كار خوبي شكل نمي گيرد. مثلا اگر كارگردان ارتباط خوبي با بازيگر نداشته باشد هيچ وقت ايده هاي بازيگر شكل نمي گيرد و خلاقيت هاي بازيگر سوخت مي شود و بالعكس.

در ميلياردر هم اين اتفاق افتاد؟
بله. مثلا من با آقاي شريفي نيا قبلا كار كرده بودم، آدمي است كه كاملا با ديگر بازيگران همراهي مي كند، هم ايده مي دهد و هم از آن ها ايده مي گيرد. خانم رضوي قبلا كارهاي من را ديده بودند و از دور همديگر را مي شناختيم، ولي در اين كار يك همكار بسيار خوب بودند كه خيلي چيزها را از ايشان ياد گرفتم. عليرضا كمالي هم كه بعد از ده دوازده سال دوستي شبيه برادرم است. فقط در اين بين نيما شاهرخ شاهي بود كه من سابقه دوستي و همكاري با او نداشتم كه همان روزهاي اول تلاش كردم جايي در دلش باز كنم و ارتباط خوبي با او برقرار كنم كه خدا را شكر نيما خيلي هم پذيرا بود و نتيجه اين همراهي او اين شد كه سكانس هاي بهمن و تيرداد به نظرم خيلي شسته رفته و خوب از كار درآمد. در كل من نمي توانم با آدمي دشمن باشم و در مقابل او خوب بازي كنم چون در آن لحظه حال خوبي ندارم كه بخواهم جلوي دوربين آن را بيننده منتقل كنم پس اگر فضاي دوستي بين ادم هاي كار ايجاد شود خروجي آن هم براي مخاطب جذاب و ديدني خواهد بود.

فصل اول ميلياردر به پايان رسيد و آن گونه كه قول داده اند از اواخر بهار 92 پخش فصل دوم سريال آغاز خواهد شد. الان شما بازخوردهاي مردم را ديده ايد و قطعا به نكات ضعف و قوت نقش بهمن بهتر پي برده ايد. اگر نقش بهمن در فصل دوم «ميلياردر» هم حفظ شود آن وقت شما با توجه به همين بازخوردها تا چه اندازه بهمن را تغيير خواهيد داد؟
اگر كسي براي نقشي كه بازي مي كند يك شخصيت درست ايجاد كرده باشد اگر هر زماني هم بخواهد آن نقش را بازي كند با توجه به مولفه هاي ثابتي كه آن نقش دارد از چارچوب اصلي شخصيتش خارج نخواهد شد، نقش بهمن هم با توجه به همين تعريف هيچ تغييري در كليات شخصيتي اش ايجاد نخواهد شد. چون نبايد براي مردم غريبه شوم. آن ها انتظار ندارند بهمني كه در فصل دو مي بينند خيلي متفاوت تر از آن چيزي باشد كه در فصل يك ديدند. فقط در اين فرصتي كه تا ما تا شروع فصل دوم داريم سعي مي كنم مولفه هاي شخصيت بهمن را با حفظ كليات شان جذاب تر كنم. يعني بهمن را در همين قالب خواهيد ولي شايد با دكوراسيوني متفاوت تر.

بهمن قطعا در فصل دو هم خواهد بود؟
بله. ما قرار است يك ماه ديگر دوباره كار را شروع كنيم.