[TABLE] [TR] [TD] کلنجار با میرباقری برای بهتر شدن فتاح شمر پخش سریال یلدا سه شنبه 26 دي ماه از شبکه یک به پایان رسید. حمیدرضا آزرنگ، بازیگر نقش فتاح، این هفته مصاحبه مفصلی راجع به نقشش در این سریال با روزنامه هفت صبح انجام داده که مشروح آن را در زیر می خوانید [/TD] [TD="align: left"] [/TD] [/TR] [/TABLE] به گزارش خبرسينما شايد اگر پارسال آن شاه نقش اكبر عبدي در فيلم خوابم مياد نبود، حميد رضا آذرنگ اولين جايزه سينمايي اش را به عنوان بهترين بازيگر مكمل مرد از جشنواره فجر دريافت كرده بود. ولي قسمت نبود بازي خوب او در فيلم ملكه كه تحسين زياد اهالي سينما و منتقدين را به همراه داشت برايش جايزه به ارمغان بياورد. تقريبا يك سال از آن زمان گذشته و آذرنگ چند شبي است با سريال يلدا به كارگرداني حسن ميرباقري به تلويزيون آمده است. آذرنگ كه به تازگي چهل سالگي را رد كرده در اين سريال با بازي در نقش «فتاح» حسابي گل كرده است. اين سريال بعد از مدت ها كه تلويزيون خلا يك سريال آييني و اعتقادي را به شدت احساس مي كرد توانسته به خوبي مورد توجه مخاطبان قرار بگيرد. پخش يلدا بهانه خوبي بود تا به سراغ حميد رضا آذرنگ برويم. در اين مصاحبه با آذرنگ در خصوص چگونگي انتخابش براي اين نقش، مختصات شخصيتي فتاح، كار كردن با برادران ميرباقري و چگونگي رسيدن به درست ادا كردن لهجه شاهرودي حرف زديم. بخش اول مصاحبه را در ادامه بخوانيد. اسم داوود ميرباقري با توجه به سابقه كاري بسيار موفقش در تلويزيون به تنهايي مي تواند عامل حضور بازيگران سرشناس و موفقي در يك كار تلويزيوني شود. اما حسن مير باقري را بيشتر به عنوان فيلم نامه نويس مي شناسيم و يلدا اولين تجربه كارگرداني او در مينه سريال سازي به شمار مي رود. اما نكته اي كه وجود دارد اين است كه اصلا انتخاب شما در ميان اين همه بازيگر ديگري كه اطراف برادران ميرباقري وجود دارد چگونه شكل گرفت؟ در وهله اول حسن ميرباقري از دوستان بسيار خوب من است، تئاترهاي مختلفي از من ديده است، با بچه هاي تئاتر و توانايي هايشان آشناست و پيشنهاد اين سريال هم از طرف حسن ميرباقري به عنوان كارگردان كار به من شد. من با آقاي داوود ميرباقري برخورد نزديكي نداشتم، ولي كارهاي من را در جشنواره هاي مختلف تئاتر ديده بودند. دعوت را كه پذيرفتم شروع به خواندن فيلم نامه كردم تا با نقش فتاح كاملا آشنا شوم. ولي به هر حال نام داوود و حسن ميرباقري و تركيب بازيگراني كه اكثرا از بچه هاي موفق صحنه تئاتر هستند هر كس ديگري را هم وسوسه مي كند كه در اين كار حضور داشته باشد. دقيقا كي شما به كار دعوت شديد و كي تصوير برداري كار آغاز شد؟ شهريور پيشنهاد اين كار به من داده شد و اگر اشتباه نكنم از همان شهريور هم تصوير برداري كار را آغاز كرديم. پس خيلي فرصت دورخواني متن ها و تمرين لهجه نداشتيد؟ نه. وقتي ما به شاهرود سفر كرديم از ابتدا قرار بود ته لهجه اي براي شخصيت ها در نظر بگيريم. چون به هر حال اين خانواده بومي شاهرود و جزو اهالي عامه هستند و از همه مهم تر شخصيت فتاح كه در ميدان تره بار كار مي كند و با كشاورزان و بوميان حشر و نشر دارد، ولي شما بايد به اين نكته دقت كنيد كه گرفتن لهجه واقعا كار يكي دو شب نيست به همين دليل تلاش ما چند برابر بود. ضمن اينكه هر كدام از ما از زاويه متفاوتي با لهجه شاهرودي برخورد كرده بوديم بالا و پايين هايي در لهجه گرفتنمان به وجود آمده بود كه سعي كرديم در همان دو سه جلسه اول اين مسئله را به يك تعادل نسبي برسانيم. در اين بين آقاي داوود ميرباقري كه به عنوان مشاور در كنار ما حضور داشتند به همراه كارگردان ميزان استفاده از لهجه براي هر كدام از شخصيت ها را مشخص كردندو نتيجه اش چيزي شد كه الان مي بينيد. ولي با اين حال حداقل در مورد «فتاح» اين بحث لهجه بسيار خوب از كار درآمده است و شايد اگر كسي نداند كه حميد رضا اذرنگ بچه تهران است قطعا اين تصور را دارد كه شما اصالتا بچه شاهرود هستيد. اين در حالي است كه شما به قول خودتان فرصت آن چناني هم براي تمرين روي اين لهجه نداشتيد. خب خيلي از بازيگران ما زماني كه لهجه اي را بد ادا مي كنند انواع و اقسام دليل ها از جمله نبودن زمان، عدم هدايت صحيح و غيره و ذلك مي آورند. اين بحث درست ادا كردن لهجه چقدر به توانايي بازيگر برمي گردد و چقدر هم به هدايت درست كارگردان؟ چون مثلا برادران ميرباقري خودشان اصالتا شاهرودي هستند و در اين زمينه مي توانستند كمك زيادي به شما كنند. البته آقاي ميرباقري با من لهجه كار نكردند. اين وظيفه من بود كه به دنبال درست ادا كردن لهجه و يادگيري زير و بم هاي آن باشم. در اين زمينه از دوستان زيادي هم كمك گرفتم. مثلا بارها سر صحنه در مورد نوع بيان يك كلمه با اكبر سلطانعلي(بازيگر نقش مالك) صحبت مي كردم يا با حسن سرچاهي(بازيگر نقش نصرتي) دوست بسيار خوبم كه از بچه هاي قديمي تئاتر است و شاهرودي است، تا نيمه هاي شب براي درست ادا كردن كلمات كلنجار مي رفتيم. او كلماتي را به من ياد مي داد كه من مخالفت مي كردم به اين دليل كه براي مخاطب عام مفهوم نيست و از يك طرف اشكالاتي كه در بيان يك كلمه به لهجه شاهرودي داشتم را اصلاح مي كرد. براي يلدا واقعا شبانه روز تلاش كردم. آن دوستاني هم كه به قول شما نتوانستند لهجه اي را درست از كار درآورند و مي گويند وقت كم بوده، حتما همين گونه بوده است. به هر حال شرايط براي همه آدم ها يكسان تعريف نمي شود. مثلا الهام پاوه نژاد در اين كار بي نظير است ولي قطعا او موقعيت من را نداشته كه بتواند تا دو و سه نصفه شب كنار دوستي باشد كه لهجه را با او كار كند. من اين امكان را داشتم و دنبالش هم رفتم. هر چند پاوه نژاد موقعيت هاي تمريني به اندازه من نداشت ولي مي بينيد كه بسيار خوب و مسلط كارش را انجام داده است. خب چرا يلدا دختر فتاح و عاطفه برخلاف پدر و مادرش اصلا لهجه ندارد؟ ايا بازيگر اين نقش نتوانست لهجه شاهرودي بگيرد يا عامدانه اين بي لهجه بودن برايش انتخاب شد؟ به نظرم اين بي لهجه بودن «يلدا» نشان از هوش بالاي كارگردان است. يلدا دختري جوان و دانشجو است و به نوعي نماينده نسل امروز است. لهجه نداشتن او به زعم من هشدار بزرگي است در اين خصوص كه فرهنگ ها در شهرستان ها و اقوام كم كم در حال فراموش شدن است و نسل جديد بي اعتنا به ميراث قديمي ها به سرعت در حال فاصله گرفتن از سنت هاي ابا و اجدادي شان هستند. به نظرم اين يك اداي دين غير مستقيمي است از سوي آقاي داوود ميرباقري به فرهنگ كشورش كه در فيلم نامه آن را نوشته و حسن ميرباقري هم جلوي دوربين به تصويرش كشيده است. اگر دقت كنيد پسر و دختر در خانواده اي بومي كاملا لهجه پدر و مادرشان را فراموش مي كنند. مهم ترين نكته اي كه در باره شخصيت فتاح وجود دارد اين است كه ما گاهي احساس مي كنيم اين آدم به شدت خانواده دوست است، گاهي احساس مي كنيم به شدت هفت خط و نان به نرخ روز خور است و گاهي هم احساس مي كنيم كاملا آدمي منفي و سياه است. اين تناقض ها بارها و بارها در كنار هم قرار مي گيرند و نتيجه اش اين مي شود كه مخاطب نمي داند واقعا بايد با فتاح احساس همذات پنداري كند، حق را به او بدهد يا از او متنفر باشد. اين همه تناقض در فتاح چگونه به وجود آمد؟ من هر وقت كه بخواهم شخصيت بدي را بازي كنم او را براي خودم بد نمي دانم. بدترين آدم ها هم براي كارهاي خلافي كه انجام مي دهند توجيهات قابل قبولي براي خودشان دارند. من كه نمي توانم خودم را دوست نداشته باشم پس وقتي با «فتاح» رو به رو شدم و قرار شد نقش او را بازي كنم او را هم به اندازه خودم دوست داشتم. بعد به بررسي زواياي پنهاني اين آدم پرداختم. فتاح در درجه اول اين حس را دارد كه يك شكست نياكاني خورده است، پدرش در يك دوئل عشقي شكست خورده و از دنيا بريده و در قهوه خانه اي كنج عزلت گزيده و كار به كار دنيا ندارد، فتاح در وهله اول احساس مي كند كه مثل پدرش نبايد باشد، يعني شكست را نبايد تجربه كند چون نتيجه اش را ديده است. در ابتداي مسيري كه شروع كرده هم موفق بوده چون دختر ممدلي زاهدي كه معين البكا تعزيه بوده را به دست آورده است. يعني ازدواج او با عاطفه نه سر از عشق كه قسمتي از نقشه فتاح براي پيروز شدن است؟ نه. برخلاف موارد مشابه در اين مورد كاملا عشق در ميان است. تصاحب يك طرفه نبوده است. فتاح با دروغ و شارلاتان بازي عاطفه را به دست نياورده، عاطفه هم فتاح را دوست دارد و دقيقا به همين علت است كه نمي توان فتاح را در زندگي شخصي اش خطاكار دانست چون او واقعا خانواده اش را دوست دارد و خانواده اش هم به همين ترتيب. ولي در بخش بيرون از خانواده اش احساس شكست او را رها نمي كند و مي خواهد آن چه پدرش از دست داده را خودش به دست آورد. آن هم در مقابل كسي كه عباس خوان تعزيه بوده و عامل شكست پدري كه شمر خوان همان تعزيه بوده است. فتاح مي بيند «ممدلي» كه عباس خوان بوده در نهايت چنين وضعيتي از لحاظ مال و منال پيدا كرده و پدرش كه شمرخوان بوده به آن صورت گوشه اي مهجور افتاده است. من از اين زايه «فتاح» را نگاه كردم و به همين دليل او را مقصر ندانستم و اتفاقا حق را به او دادم. چون اگر قرار بود من هم كه نقش فتاح را بازي مي كنم او را مقصر بدانم نتيجه خوبي حاصل نمي شد. ولي مثلا در سكانسي از قسمت اول فتاح در ماشين كنار رفيقش نشسته و از او مي خواهد بساط دود و دمي به راه بيندازد و او را هم دعوت كند. خب اين نشان مي دهد فتاح جدا از داشتن حس شكست آدم چندان سالمي هم نيست. در خيلي از شهرستان ها شايد اين مسئله خيلي هم طبيعي باشد. اگر فتاح به خاطر دنبال كردن هرگونه مواد افيوني زندگي اش را به فنا مي داد يا از امكانات زندگي زن و بچه اش براي ارضاي جسمي خودش و مصرف مواد هزينه مي كرد اين حرف شما را مي پذيرفتم و مي گفتم كه او آدم پليدي است. اما در طول سريال نمي بينيم كه خانواده اش كوچكترين آسيبي از اين لحاظ ببينند. اين صرفا يك دور هم نشيني است كه در خيلي از مناطق ايران هم مي افتد. اين دليلي بر بد بودن يك آدم نيست. بي تعارف در خيلي از مناطق ايران هم اين مسئله را در همين حد و اندازه بد نمي دانند. در اين قصه هم قرار دادن چنين مسئله اي به اين علت نيست كه تاكيدي شود بر اين كه فتاح آدم بدي است. فتاح رفقايي دارد كه اين كار را انجام مي دهند و گه گداري هم او را دعوت مي كنند. در طول قصه هم غير از همان يك بار ما ديگر چنين چيزي را نمي بينيم. خب باز جلوتر كه مي رويم در قسمتي فتاح از ديوار خانه باغ مرحوم ممدلي زاهدي بالا مي رود كه ببيند دفينه كجاست تا عتيقه هاي موجود در دفينه را بردارد و قبل از اين كه دست بچه هاي حاجي به آن ها برسد آن ها را براي خود كند. اينجا ديگر فتاح وارد مبارزه شده است. شما قبل از اين اتفاق را هم ببينيد. وقتي وصيت نامه حاجي خوانده مي شود فقط اسم بچه ها حاجي وجود دارد و خبري از اسم او نيست. حتي به ميزانسن سكانس خواندن وصيت نامه را هم دقت كرده باشيد متوجه مي شويد كه همه فرزندان و حتي نوه هاي حاجي روي صندلي نشسته اند و تنها كسي كه روي زمين نشسته فتاح است. اين اشارات بارها در اثر ديده مي شود. از طرفي اين ادم شكست خورده كه شايد اميدش به وصيت نامه حاجي بوده نه تنها از آن سمت نااميد مي شود بلكه مي بيند خانواده حاجي به طرز فجيعي براي تصرف اموالش هجوم آورده اند و در اين هجوم حتي به خودشان هم رحم نمي كنند چه برسد به او. حالا همان آدمي كه از قبل هم سعي مي كرده تا جايي كه مي تواند حاجي را به نوعي تيغ بزند خودش را در ميدان مبارزه اي نابرابر مي بيند و دست به هر كاري مي زند كه شكست نخورد و اين دقيقا همان زوايه پليد و خطاكار فتاح است. ولي قرار نيست كل شخصيت فتاح را پليد و منفي بدانيم. خب فتاح با تصادفي كه مي كند تاوان سنگيني براي آن بخش پليدش مي دهد. چرا مثلا علي(محمد رضا شريفي نيا) يا آفاق(فريبا كوثري) كه آن ها هم زوايه شخصيتي پليدي مثل فتاح دارند گرفتار اين تاوان نمي شوند؟ چرا اين اتفاق را يك هشدار نمي بينيد؟ اين آدم بارها و بارها از سوي زمين و زمان تنبيه مي شود ولي عبرت نمي گيرد ولي با يك اتفاق اين چنيني زاويه اش عوض مي شود. اگر بخواهيد به عنوان دو شخصيت مجزا به علي و فتاح كنيد فكر مي كنيد از نظر عامه مردم كدام يك بيشتر مستحق نكوهش هستند؟ چون اين دو آدم كاملا نماد دو قشر از افراد عيني و موجود در جامعه امروز ايران هستند. من اصلا ماجرا را اين گونه نمي بينم. شما تصور كنيد ديالوگي در يك جاي اين كار وجود داشت كه فتاح به يكي مي گفت:«من دارم به سمت گذشته پنجاه ساله و تاريك پدرم مي روم تا انتقامش را بگيرم» اين تاريكي، سال هاست روي زندگي فتاح سايه افكنده است، فتاح هيچ وقت سايه پدر بالاي سرش نديده است و سال‌هاست هيچ ارتباطي با او ندارد، ارتباط از كجا قطع شده؟ از جايي كه پدر تارك دنيا شده و گوشه قهوه خانه اي زندگي مي گذراند. خب فتاح در چنين شرايطي رشد كرده است. ما جامعه اي شنيداري هستيم و خيلي از منطق در قضاوت هايمان استفاده نمي كنيم. يك مثال برايتان مي آورم. يادم هست چند سال پيش قاتلي دستگير شد به نام «بيجه» كه به بيش از بيست كودك تجاوز كرده و بعد هم آن ها كشته بود. در آن زمان همه ايران فرياد زدند كه اين ادم بايد تكه تكه شود ولي علي بيجه در صحبت هايش اعلام كرد كه در كودكي اش به او تجاوز شده است. با اين حرف تمام قاعده ها بر مي گردد. ما بايد ريشه يابي و روانكاوي كنيم. اين ادم يا هر آدم ديگري با هر قوم و مليتي در هر كجاي دنيا اگر در كودكي مورد تجاوز قرار نمي گرفت آيا باز هم اين جنايت را انجام مي داد؟ يعني فتاح براي منطقي جلوه دادن تمام خطاها و اشتباهاتش متوسل مي شود به توجيهي به نام گذشته تاريك پدرش؟ نه. اين وظيفه من به عنوان بازيگر است كه چنين توجيهي براي كارهاي فتاح پيدا كنم تا بتوانم به اين شخصيت نزديك شوم و آن را بازي كنم. اگر قرار باشد نقش فتاح را تحليل شده و با قضاوت عادي بازي كنم به اشتباه تصويري از فتاح ارائه مي دهم كه شخصيت فتاح نيست بلكه تحليل حميد رضا آذرنگ از چنين شخصيتي است همان گونه كه از هر آدمي الان بپرسيد از يك زاويه شخصيتي فتاح خوششان مي آيد و از يك زاويه شخصيتي او متنفرند و اگر هر كدام ا آدم ها بخواهند تحليل خودشان از فتاح را بازي كنند ما با كلي فتاح مواجه مي شويم كه با اينكه يك شخصيت است اما به اشكال گوناگون به تصوير كشيده مي شود كه هيچ كدام واقعا آن فتاحي كه بايد باشد نيست. به همين دليل در بازيگري به شدت به اين مسئله معتقدم كه ايمان و شناخت نسبت به كسي كه قرار است نقش او را بازي كنيم حتي اگر يك جنايتكار باشد ما را به سمتي مي برد كه درست ترين تصوير ممكن از شخصيت را نشان دهيم. نکته مهمي كه وجود دارد اين است كه چرا فتاح مثل پدرش شمرخوان شد؟ او كه مي دانست نتيجه شمر خواني در نهايت همان نتيجه اي را دارد كه براي پدرش داشته است. شايد اگر عباس خوان تعزيه مي شد كه موفقيت بيشتري كسب مي كرد و شكست پدرش را با به دست آوردن احترام و منزلت بيشتري هم از جانب ممدلي و هم از جانب مردم جبران مي كرد. او قرار است در مسير رفته پدرش آدم ناكامي نباشد. فتاح مسير پدرش را قبول دارد فقط پدر شكست خورده و او نمي خواهد شكست خورده آن مسير باشد. اگر عباس خوان بود كه قصه فرق مي كرد و شايد اصلا فتاح آدم بدي نمي شد. روي پيشاني فتاح نوشته شده كه تو پسر شمري پس وارث شمر هم هست ولي مي خواهد در همين مسير شمر بودن حقش را بگيرد. چند تا ديالوگ به ممدلي مي گويد كه كاملا وضعيت او را نشان مي دهد:«مثل داغ مي مونه رو پيشوني آدم، تو بازار نيستي بشنوي پچ پچاي مردم رو» يا «هر كس مي خواد معامله اي بكنه مي گه معامله اي كه دست شمر توش باشه غلطه و حرومه»در اين شرايط فتاح پيش خودش مي گويد با اينكه من جزيي از يك اتفاق خوب به نام تعزيه هستم ولي شما من را در بيرون از تعزيه هم شمر مي دانيد پس من هم حقم را آن طور كه مي توانم از شما مي گيرم. اين ها ريزه كاري هايي است كه داوود ميرباقري به خوبي در متن به آن ها اشاره كرده ولي در آن لحظات براي اين كه شخصيت را تحليل نمي كنيم زياد هم وارد اين جزئيات نمي شويم. كارنامه كاري داوود و حسن ميرباقري از بيش از يك دهه پيش تا الان كارهايي بوده كه رنگ و بويي تاريخي داشته و در اين سال ها هيچ وقت كاري را ننوشته يا نساخته اند كه متعلق به جامعه امروز و آدم هاي امروزي باشد. خب جنس بازي بازيگران آثارشان هم با توجه به شخصيت هايي كه كارهايشان دارند نسبت به جنس آدم هاي امروزي بسيار متفاوت است. اين مسئله در هدايت بازيگران يلدا تاثير داشت؟ من براي هدايت و كمك كارگردان تعريف ديگري دارم. وقتي به بازيگري براي نشان دادن شخصيتي كه قرار است بازي كند اعتماد مي شود بخش بزرگي از آن هدايت و كمك خود به خود انجام شده است. بازيگران در كارهاي برادران ميرباقري كاملا امنيت دارند و مي دانند كه به كارگردان به بازي آن ها ايمان دارد اين مسئله بسيار مهمي است. ما در كنار اين دو برادر آنقدر آرامش كاري داشتيم كه هر بازيگر ديگري هم با هر درصد توانايي بازيگري بسيار بيشتر از حد خودش ظاهر مي شد. به نظرم اين اعتماد و امنيت بزرگترين كمك و هدايت برادران ميرباقري به بازيگران اثارشان است. البته به دليل اشراف بالايي هم كه به كار داشتند يك جاهايي تلنگرهايي از سوي آن ها به بازيگر زده مي شد تا موقعيت را اشتباه ترسيم نكند. ولي بگذاريد در مورد اهميت امنيت دادن يك كارگردان به بازيگرش براي نتيجه گرفتن بهتر خاطره اي بگويم. چند سال پيش در كاري بازي كردم كه هيچ وقت دوست ندارم يادش بيفتم و به دليل شرايط خاصي و در نقش بسيار كوتاهي در آن حضور پيدا كردم. آن جا كارگرداني بود كه در طول چند سكانسي كه من در آن كار بازي كردم دائما من را آقاي «چيز!» خطاب مي كرد، اين امنيت دادن آن آدم به من است كه من را از حضور در آن كار متنفر كرد و نتيجه اش هم مشخص است كه چه از آب درآمده و يكي هم مثل برادران ميرباقري كه اين چنين عزت و احترام براي بازيگرشان قائل مي شوند و خب نتيجه آن هم مشخص است. كمي كه به ديالوگ هاي كار دقت مي كنيم مي بينيم يك جاهايي ديالوگ ها بسيار درشت و در حد جملات قصار است اما زماني كه بازيگران آن ديالوگ ها را بيان مي كنند خيلي گل درشت يا شعاري نمي شود. در حالي كه خيلي از مواقع در بسياري از كارهاي ديگر مي بينيم كه ديالوگ هايي از اين سطح پايين تر وقتي به زبان بازيگر مي آيد خيلي شكل شعاري به خود مي گيرد.اين تفاوت چگونه به وجود مي آيد؟ بايد با نقش يكي شد تا آن چه گفته مي شود طبيعي باشد. اين ديالوگ هايي كه مد نظر شماست را من نگفتم فتاح گفته، اگر قرار بود حميد رضا آذرنگ بگويد حتما تاكيداتي روي هر كدام از ديالوگ ها مي گذاشتم. اگر بازيگر واقعا در نقش حل نشده باشد شما كاملا مي فهميد و شايد به همين دليل هم باشد كه وقتي حرفي را مي زند برايتان نامانوس است. چون بازيگر آنقدر در نقش فرو نرفته كه حرفي كه مي زند حرف او نباشد حرف نقشش باشد. يك بحثي كه در رسانه ها بسيار زياد مطرح شد اين بود كه كارگرداني اين سريال مشترك بوده و يا داوود ميرباقري در اصل كار را كارگرداني كرده است. چقدر اين شايعات درست است؟ نه. اصلا قرار نبود آقاي داوود ميرباقري كارگرداني كنند و ان اتفاق هم نيفتاد. من نمي دانم چرا اكثر رسانه ها اين اشتباه را مي كنند. وقتي نام آقاي داوود ميرباقري به عنوان مشاور كنار پروژه قرار مي گيرد رسالتي بر روي دوششان قرار مي گيرد. ايشان مشاور برادرشان در اين كار بودند، خب علاوه بر مشاورحتما رسالت بزرگ تري هم دارند كه به برادرشان كه كارگردان كار هستند كمك كنند. من اين بحث ها را نمي فهمم. وقتي ساخت يك سريال كاري گروهي است به نظرم اين بحث ها بيهوده و اشتباه است. ولي تيم توليد از يك جايي دو گروهه كار را ادامه دادند بله. خب به دليل شرايط زماني و فرصت كم مجبور شديم اين كار را انجام دهيم. دو تصوير بردار، دو صدا بردار. همه چيز دو قسمتي شد ولي همان گروه تبديل به دو تيم مجزا شدند. اين مسئله خيلي پيچيده و عجيب نيست. بارها و بارها در خيلي از كارهاي ديگر هم چنين اتفاقي رخ داده است. شما هم از ان دسته بازيگراني هستيد كه بازيگري را سال ها روي صحنه تجربه كرديد و بعد جلوي دوربين آمديد. چرا اين قاعده معمولا درست در آب در مي آيد كه بازيگران موفق تئاتر تا حد زيادي جلوي دوربين هم خيلي خوب نقش افريني مي كنند و چرا معمولا كارگردان هاي بزرگ براي نقش هاي سخت كارهايشان به دنبال بازيگران تئاتري مي روند؟ من ايمان دارم به تك تك بچه هاي تئاتر. بچه هايي كه الفباي بازيگري را از «الف» تا «ي» درست هجي مي كنند. قرار تئاتر هم همين است كه بازيگر را به چنين موقعيتي برساند كه بداند چگونه بازي كند و شايد علت موفقيت بچه هاي تئاتر جلوي دوربين هم همين مسئله باشد. در مورد اينكه چرا كارگردان هاي بزرگ معمولا به سراغ تئاتري ها مي آيند را از خودشان بپرسيد ولي داوود و حسن ميرباقري كاملا آشنا به تئاتر هستند و به همين علت هم هست كه مي دانند بچه هاي تئاتر تا چه اندازه توانايي دارند. شما با بازي در نقش فتاح خيلي خوب به مردم معرفي شده ايد و اين يعني در آينده پيشنهادهاي زيادي به شما براي حضور در كارهاي مختلف تلويزيوني خواهد شد. تجربه ثابت كرده جز معدود بچه هاي تئاتري كه در انتخاب هاي تلويزيوني شان هم آدم هاي موفقي بوده اند بسياري از بازيگران تئاتر بعد از موفقيتي مقطعي به خاطر حضور در يك سريال دست به انتخاب هاي اشتباهي در ادامه راه زده اند كه كارنامه كاري آن ها را تحت الشعاع خود قرار داده است. برنامه حميد رضا آذرنگ براي دور ماندن از اين معضل چيست؟ هر چه الان بگويم دروغ گفتم. بعد از اين بايد ديد چه اتفاقي مي افتد. واقعا نمي شود آينده را پيش بيني يا برايش برنامه ريزي كرد. بايد دي پيشنهادات چه خواهد بود يا فشارهاي زندگي چقدر به من وارد مي شود. درست است كه آخرين اثر هر هنرمند آخرين قضاوت را در مخاطبين و عوام شكل مي دهد و اين رسالت هنرمند است كه انتخاب هاي درستي براي حفظ حرمت آن مخاطب داشته باشد. من هم مثل همه بازيگران به اين رسالت و وظيفه مقيد و مومنم ولي بايد قبول كرد كه تفاوت هاي فردي ميان آدم ها وجود دارد. تحمل و صبر همه ادم ها به يك اندازه نيست، شايد من فشارهاي زندگي را بتوانم تحمل كنم و ديگري كمتر تحمل داشته باشد و مجبور شود كاري كه نمي خواهد را انجام دهد. بنابراين از الان در مورد آينده هيچي نمي گويم.
