تابه حال نامه کوفیان به امام حسین (ع) راخوانده اید؟

تابه حال نامه کوفیان به امام حسین (ع) راخوانده اید؟

مردم کوفه در همان خانه سلیمان بن صرو نامه ای با نام سلیمان بن صرد و مسیب بن نجبه و رفاعة بن شداد بجلی و حبیب بن مظاهر و سایر شیعیان به سوی امام نوشتند و در آن نامه بعد از حمد و ثنا بیان هلاکت معاویه درج کردند که:


یابن رسول الله! ما در این وقت امام و پیشوایی نداریم، به سوی ما توجه کن و به شهر ما قدم رنجه فرما تا آنکه شاید حق تعالی حق را بر ما ظاهر گرداند. و نعمان بن بشیر، حاکم کوفه در قصدالاماره در نهایت ذلت نشسته و خود را امیر جماعت دانسته لکن ما او را امیر نمی دانیم و به امارت نمی خوانیم و در نماز جمعه ی او حاضر نمی شویم و عید با او به جهت نماز بیرون نمی رویم و اگر خبر به ما رسد که حضرت تو متوجه این صوب گردیده او را از کوفه بیرون می کنیم تا به اهل شمام ملحق گردد والسلام.


پس آن نامه را با عبدالله بن مسمع همدانی و عبدالله بن وال به خدمت امام فرستادند و ایشان با شتاب را ه را طی کردند تا دهم ماه رمضان به مکه معظمه رسیدند و نامه کوفیان را به خدمت امام رساندند.


منبع: منتهی الامال ج1 ص 414


مردم کوفه بعد از دو روز از فرستادن آن قاصدان ، قیس بن مسهر صیداوی و عبدالله بن شداد و عمارة بن عبدالله را به سوی آن حضرت فرستادند با نامه های بسیار که هر نامه ای از آن را عظمای اهل کوفه از یک نفر و دو نفر و سه و چهار نفر نوشته بودند و دیگربار صنادید کوفه بعد از دو روز هانی بن هانی سبیعی و سعید بن عبدالله حنفی را به خدمت آن حضرت روان داشتند با نامه ای در این مضمون:


بسم الله الرحمن الرحیم. این عریضه ایست به خدمت حسین بن علی علیه السلام از شیعیان و فدویان آن حضرت.

اما بعد به زودی خود را به دوستان و هواخواهان خود برسان که همه مردم این ولایت منتظر قدوم مسرت لزوم تواند و غیر تو را نظر ندارند، البته البته شتاب فرموده و به تعجیل تمام خود را به این مشتاقان مستهام برسان و السلام.

منبع: منتهی الامال ج1 ص 414


شبث بن ربعی و حجار بن ابجر و یزید بن حارث بن رویم و عروة بن قیس و عمرو بن حجاج زبیدی و محمد بن عمرو تیمی نامه ای نوشتند با این مضمون:


اما بعد، صحراها سبز شده و میوه ها رسیده ، پس اگر مشیت حضرت تو تعلق گیرد به سوی ما بیا که لشکر بسیاری از برای یاری تو حاضرتد و شب و روز در انتظار مقدم شریف تو به سر می برند والسلام.

منبع: منتهی الامال ج1 ص 415