شعر ترنج از خواجوی کرمانی

گفتا تو از کجائی کاشفته می‌نمائی
گفتم منم غریبی از شهر آشنائی​

​

گفتا سر چه داری کز سر خبر نداری
گفتم بر آستانت دارم سر گدائی​

​

گفتا کدام مرغی کز این مقام خوانی
گفتم که خوش نوائی از باغ بینوائی​

​

گفتا ز قید هستی رو مست شو که رستی
گفتم بمی پرستی جستم ز خود رهائی​

​

گفتا جویی نیرزی گر زهد و توبه ورزی
گفتم که توبه کردم از زهد و پارسائی​

​

گفتا بدلربائی ما را چگونه دیدی
گفتم چو خرمنی گل در بزم دلربائی​

​

گفتا من آن ترنجم کاندر جهان نگنجم
گفتم به از ترنجی لیکن بدست نائی​

​

گفتا چرا چو ذره با مهر عشق بازی
گفتم از آنکه هستم سرگشته‌ئی هوائی​

​

گفتا بگو که خواجو در چشم ما چه بیند
گفتم حدیث مستان سری بود خدائی​

​

منبع:arashekamandar.blogfa.com