گرنه عشق او قضای آسمانستی مرا (خاقانی)

گرنه عشق او قضای آسمانستی مرا​

از بلای عشق او روزی امانستی مرا​

گر مرا روزی ز وصلش بر زمین پای آمدی​

کی همه شب دست از او بر آسمانستی مرا​

گرنه زلف پرده سوز او گشادی راز من​

زیر این پرده که هستم کس چه دانستی مرا​

بر یقینم کز فراق او به جان ایمن نیم​

وین نبودی گر به وصل او گمانستی مرا​

آفت جان است و آنگه در میان جان مقیم​

گرنه در جان اوستی کی باک جانستی مرا​

مرقد خاقانی از فرقد نهادی بخت من​

گر به کوی او محل پاسبانستی مرا​

منبع:sara39.persianblog.ir