دارم بتي به چهره صد ماه و آفتاب (عبيد زاکانی)

دارم بتي به چهره صد ماه و آفتاب​

نازکتر از گل تر و خوشبوتر از گلاب​

رعناتر از شمايل نسرين ميان باغ​

نازنده تر ز سروسهي بر کنار آب​

در تاب حيرت از رخ او در چمن سمن​

در خوي خجلت از تب او در قدح شراب​

شکلي و صد ملاحت و روئي وصد جمال​

چشمي وصد کرشمه و لعلي وصد عتاب​

خورشيد در نقاب خجالت نهان شود​

از روي جانفزاش اگر بر فتد نقاب​

در حلقه هاي زلفش جانهاي ما اسير​

فرياد از آن دو سنبل مشکين تابدار​

از چشمهاي مستش دلهاي ما کباب​

زنهار از آن دو نرگس جادوي نيمخواب​

هرگه که زانوئي زند و باده اي دهد​

من جان به باد بر دهم آن لحظه چون حباب​

روزيکه با منست من آنروز چون عبيد​

از عيش بهره مندم و از عمر کامياب​

منبع:nosokhan.com