عوامل عفونی مختلف اعم از باكتریها ، ویروس ها و انگل ها ، می توانند باعث درگیری دستگاه گوارش انسان و مشكلات متعدد ناشی از آن شوند . این مشكلات می توانند از یك خارش ساده شبانه بر اثر ابتلا به نوعی انگل ، تا اسهال های وحشتناك تظاهر كنند . اما یكی از برجسته ترین مواردی كه در آن شعار معروف علم طب كه می گوید پیشگیری همیشه موثرتر از درمان است صدق می كند ، همین مورد عفونتهای گوارشی است . دانش پزشكی ، امروزه عامل انتقال بسیاری از عوامل عفونی را اصطلاحا Fecal - Oral ( مدفوعی ـ دهانی ) شناسایی كرده است كه یك گروه عمده از این عوامل عفونی دارای این ویژگی هستند كه پس از اجابت مزاج بر روی دست باقی می مانند و بعدا در موقع غذا خوردن و از طریق دهان وارد بدن می شوند و ایجاد بیماری می نمایند . از این جهت امروزه در همه ممالك پیشرفته اولین اصل بهداشتی كه برای مقابله با عفونتهایی گوارشی به همگان ( به خصوص اطفال ) آموزش داده می شود ، شستشوی دستها قبل از غذا خوردن و پس از اجابت مزاج است و به این ترتیب تاثیر نظافت دس تها در پیشگیری از گروه زیادی از بیمارهای عفونی باور نكردنی است . اما فرمان وضو كه در آیه شریفه 9 از سوره مباركه مائده در قرآن مجید ، صادر شده است ، به سادگی و صراحت امر به شستشوی دستان ( تا آرنج ) می كند و 14 قرن پیش با بیان دستوری پیرامون نماز ، پیام آور نكته ای می شود كه علم بشری در آستانه قرن بیست و یكم به اهمیت بیش از پیش آن ، دست یافته است . مقارنت اوقات نماز با سه وعده معمول غذایی ( صبحانه و نهار و شام ) یا حتی وعده های غذا هنگام روزه داری ( سحر و افطار ) سبب می شود كه شخص نمازگزار ، موقع انجام وضو ( كه معمولا متعاقب اجابت مزاج نیز هست ) خود به خود به شستشوی دستها بپردازد و هر گونه عامل بیماریزای عفونی را از دستهای خویش بزداید و در نتیجه موقع صرف غذا ، هیچ عامل عفونی ناشی از دست آلوده موفق به ایجاد بیماری در بدن او نشود .
