قرآن می فرماید: «لِكَیلا تَأسوا علی ما فاتكم و لا تفرحوا بما آتاكم» [1] آن گونه باشید كه اگر چیزی را از دست دادید، تأسّف نخورید و اگر چیزی به شما دادند، شاد نشوید. راستی آیا می شود انسان اینگونه متعادل باشد كه دادن ها و گرفتن ها در او اثری نگذارد؟ كارمند بانك، یك روز مسئول دریافت پول مردم می شود و روز دیگر مسئول پرداخت پول به مردم می شود. نه آن روزی كه پول می گیرد خوشحال است و نه آن روزی كه می پردازد، ناراحت. زیرا او می داند هر دو روز، امانتداری بیش نبوده است. مثالی دیگر: برای لاستیك تراكتور، حركت در زمین هموار و غیر هموار یكسان است، ولی برای لاستیك دوچرخه، تفاوت دارد. نشستن و برخاستن یك گنجشك، روی شاخه گل اثر می گذارد ولی روی درخت تنومند، اثر چندانی ندارد. آری، انسان های بزرگ به خاطر سعه صدری كه دارند، مسایل جزئی در روح آنان اثر چندانی ندارد. امام حسین علیه السلام ظهر عاشورا در برابر دهها تیر كه به سویش رها شد و دهها داغی كه دید، نمازِ با حال و خشوعی خواند، در حالی كه كوچك ترین حركت، ما را از نماز یا خشوع باز می دارد
