کاریکلماتور

مغزم فکر کردن را از یاد برده و به جاهای دیگر سپرده است.

 

سرنوشتش به پول که رسید رنگ باخت. پول نگاهی به او کرد و گفت: برو کشکت را بساب.

پول که وفا نکرد زندگی هم جا خالی داد.

 

پرواز که با پرنده گپ می زند حرص قفس را درمی آورد.

 

مرحوم درخت با کمک نجار از نردبان چوبی بالا می‌رود.

 

فاصله بین دو باران را سکوت ناودان پر می‌کند.

 

مغزم فکر کردن را از یاد برده و به جاهای دیگر سپرده است.

 

آرزوهای جوانیم در متن حاصلخیز کتابم سبز می شوند.

 

پرنده خیالم بر بام واقعیت نمی نشیند ولی بام حقیقت را دوست دارد

 

زخم زندگی را آنقدر پانسمان کرد تا خوب شد.

 

مترسک به انجمن دوستداران طبیعت پیوست.