وزگار جوانی برای همیشه نمی ماند، زمانه آن را به زور خواهد گرفت، چه بخواهیم و چه نخواهیم. هنرمندان و بازیگران نیز که روزگاری در اوج سرمستی و اشتهار بودند، مزه تند پیری را خواهند چشید. این تقدیری است که مقدر شده و باید به آن تن داد. از ابتدای تاریخ بشر، ریش سفیدان و پیشکسوتان، مورد احترام بوده اند. زیرا استفاده از تجربه آنان باعث کم شدن اشتباه و موفقیت در زندگی می شود. متاسفانه نسل امروز، قدر این گوهرهای گرانقیمت را ندانسته و آنان را خواسته و ناخواسته دور می ریزند. با کمال تاسف باید گفت، امروز اغلب هنرمندان جوان و مسوولان، ارزشی برای پیشکسوتان قائل نیستند. اکثر استخوان خردکرده های تئاتر، سینما و تلویزیون، در بدترین شرایط با غول های نداری و بیماری دست و پنجه نرم می کنند و در تنهایی می میرند، اما کسی نه مرهمی بر زخم شان می گذارد، نه حالی می پرسد و نه حتی دستی بر تابوت شان می زند! این در حالی است که امروز نابازیگران با دستمزدهای چند ده و چند صد میلیونی در عرصه سینما و تلویزیون جولان داده و خنده سرمستانه سر می دهند! مسوولان نیز چشم روی همه چیز بسته و فقط در فکر حفظ مقام و موقعیت خود هستند، اصلا برایشان مهم نیست آنها و بسیاری دیگر از هنرمندان در چه وضعیت اسفناکی به سر می برند. روزگاری که این پیشکسوتان در عرصه تئاتر و سینما با کمترین امکانات و در سخت ترین شرایط هنرنمایی می کردند، این نابازیگران و مسوولان روی مسند ریاست نشسته، هنوز تقدیرشان مقدر نشده بود! در سال های اخیر تعداد قابل توجهی از این پیشکسوتان در بدترین وضعیت سر به دامان مرگ گذاشتند، اما مسوولانی که برای درگذشت فامیل دور یک نابازیگر جوان انواع پیام تسلیت را ارسال می کنند، برای فوت پیشکسوتان غریب، حتی کلامی نیز به لب نمی آورند، چه رسد به ارسال پیام تسلیت! خانه های عریض و طویل سینما و تئاتر که پول بیت المال را هدر داده و می دهند، چرا گامی برای گرفتاران این دو عرصه برنداشته اند؟! چرا بالادست نشینان آنها، دستی به تابوت آنان نزده اند؟ آیا پیشکسوتانی که پایه گذار تئاتر و سینمای این مملکت بوده اند، سهمی از درآمدهای میلیاردی ندارند؟ افتتاح خانه سالمندان هنرمندان، یک حرکت تبلیغی و توهین آمیز بیشتر نیست، مانند همان خانه پیشکسوتان که کوچک ترین گامی برای هنرمندان سالخورده بر نداشت. مشکل پیشکسوتان، خانه سالمندان نیست، احترام است و احقاق حق، همین. چرا مسوولان برای یک شخص خاص، آنچه در توان شان هست انجام می دهند، اما برای دیگرانی که سابقه شان از فرد موردنظر بیشتر است، کاری انجام نمی دهند؟ آیا فقط یک نفر خاص باید در تمام مراسم حضور داشته و همه گرد او بچرخند؟ دیگر پیشکسوتان از نظر این مسوولان بی ارزشند؟! آسیاب به نوبت است، روزی که چندان دور نیست نوبت به آنان نیز خواهد رسید. پیشکسوتان بی پناه، مظلومانی هستند که آه شان بسیار زود تاثیر خود را خواهد گذاشت! به پیشکسوتان احترام بگذارید و آن گونه که شایسته اند با آنان رفتار کنید. آنان احترام می خواهند، نه ترحم.
