روایات وارده در جاودانه بودن دشمنان اهل بیت علیه‌السلام در آتش دوزخ

در «تفسیر فرات بن إبراهیم » آمده: جعفر بن أحمد برای من معنعناً از حضرت صادق علیه السّلام روایت كرده است كه گفته اند پدرم فرمودند: «كُلُّ نَاصِبٍ وَ إنْ تَعَبَّدَ، مَنْسُوبٌ إلَی هَذِهِ ا لاْ یَةِ: وُجُوهٌ یَوْمَئِذٍ خَـ'شِعَةٌ؛ هر شخص سبّ كننده و دشنام دهنده به امام، و عَلَم مخالفت برافرازنده در برابر آنها، و دشمنی كننده به آنها؛ اگر چه از اهل عبادت باشد، منسوب است به آیه (غاشیه/2) صورت هائی در روز قیامت ذلیل و خوار و ترسناك و درهراسند، كارشان دشوار و سخت است، و در آتش برافروخته شده داخل می شوند» (الاْ یاتِ ص 208).

و در «كافی» از علیّ بن إبراهیم روایت است كه گفت: من از حضرت امام جعفر صادق علیه السّلام شنیدم كه می فرمود: «قَالَ أَبِی: كُلُّ نَاصِبٍ وَ إنْ تَعَبَّدَ وَاجْتَهَدَ، مَنْسُوبٌ إلَی هَذِهِ ا لاْ یَةِ: عَامِلَةٌ نَاصِبَةٌ * تَصْلَی ' نَارًا حَامِیَةً. كُلُّ نَاصِبٍ مُجْتَهِدٍ، فَعَمَلُهُ هَبَآءٌ؛ پدرم می گفت: هر شخص سبّ كننده و دشمنی كننده با امام، اگر چه اهل تعبّد و عبادت باشد و كوشش بسیار كند، به این آیه (غاشیه/3و4) بازگشت می كند: (چهره هائی در آن روز درهم شكسته و ترسناك است، و) بسیار كار و زحمت دارد، و رنج و مشقّت می برد، و در آتش گداخته داخل می گردد. هر شخص ناصب و دشمن آل محمّد، هر عملی كه انجام دهد، چون گرد و غبار پراكنده از بین می رود» (الحدیث).

و در «عیون أخبار الرّضا» با اسناد خود از مفضّل بن عمر از حضرت صادق علیه السّلام از پدرانش علیهم السّلام آورده است كه رسول الله صلّی الله علیه وآله وسلّم فرموده اند: چون مرا به معراج به آسمان بردند، خداوند تبارك و تعالی به من وحی می كرد ـ و مفصّلاً درباره محمّد و علیّ و فاطمه و حسن و حسین مطالب مهمّی را بیان می كند ـ تا آنكه فرمود: «یَا مُحَمَّدُ! لَوْ أَنَّ عَبْدًا عَبَدَنِی حَتَّی یَنْقَطِعَ وَ یَصِیرَ كَالشَّنِّ الْبَالِی ثُمَّ أَتَانِی جَاحِدًا لِوَلاَیَتِهِمْ، مَا أَسْكَنْتُهُ جَنَّتِی وَ لاَ أَطْلُبُهُ تَحْتَ عَرْشِی؛ ای محمّد! چنانچه بنده ای مرا به قدری عبادت كند كه بدنش فرسوده و شكسته گردد و مانند مَشكِ پوسیده و كهنه شود، و سپس در محضر من حضور یابد در حالی كه ولایت پنج تن آل عبا را انكار كند؛ من او را در بهشت خود مسكن نمی دهم و در تحت عرش خودم او را نمی پذیرم» (الخبر).

عدم دخول شیعیان امام علی (ع) در دوزخ
در «كافی» از مَیسَر روایت كرده است كه او گفت: من بر حضرت صادق علیه السّلام وارد شدم، حضرت فرمود: حال دوستان و اصحاب تو از شیعیان چطور است؟! من عرض كردم حال ما در نزد ایشان (دستگاه حكومتی و مخالفان ما) سوگند به خدا كه از حال یهود و نصاری و مجوس و مشركین بدتر و سخت تر است. در این حال حضرت كه تكیه داده بودند، جلو آمده و مستویاً نشستند و گفتند: چه گفتی؟! عرض كردم: قسم به خدا كه احوال ما در نزد ایشان از احوال یهود و نصاری و مجوس و مشركین بدتر است! حضرت فرمود: قسم به خداوند كه از شما دو نفر داخل آتش نمی شود! بلكه سوگند به خدا كه یك نفر هم داخل نمی شود! سوگند به خدا كه درباره شما وارد شده است این آیات خداوند تعالی: «وَ قَالُوا مَا لَنَا لاَ نَرَی ' رِجَالاً كُنَّا نَعُدُّهُم مِنَ الاْشْرَارِ * أَتَّخَذْنَـ'هُمْ سِخْرِیًّا أَمْ زَاغَتْ عَنْهُمُ الاْبْصَـ'رُ * إِنَّ ذَ ' لِكَ لَحَقٌّ تَخَاصُمُ أَهْلِ النَّارِ؛ و دوزخیان در میان آتش با یكدیگر گویند كه: چه شده است كه ما مردمانی را كه (به جرم ایمان به خدا و پیروی از رسول او) از اشرار و بَدان می شمردیم اینك در جهنّم نمی بینیم؟! آنان كسانی بودند كه ما آنها را مسخره می كردیم و استهزاء می نمودیم؛ آیا آنها از اهل جهنّم نیستند؟ و یا هستند لیكن چشمان ما بر آنها نمی افتد؟! و این قضیّه گفتگوی جهنّمیان با یكدیگر، یك مطلب حقّ است كه آنان با هم منازعه و مجادله می كنند» (آیات 62 تا 64 سوره ص).

و سپس حضرت صادق علیه السّلام گفتند: «طَلَبُوكُمْ وَاللَهِ فِی النَّارِ، وَاللَهِ فَمَا وَجَدُوا مِنْكُمْ أَحَدًا؛ سوگند به خداوند كه شما را در میان آتش می جویند، و سوگند به خداوند كه یك نفر از شما را در آنجا نمی یابند».

و در «كافی» از أبوحمزه، از حضرت باقر و یا حضرت صادق علیهما السّلام در گفتار خداوند تعالی: «بَلَی ' مَن كَسَبَ سَیِّـَةً وَ أَحَـ'طَتْ بِهِ خَطِیئـَتُه»ُ آورده است كه فرموده اند: مراد از اكتساب زشتیها و احاطه قبائح و وقائح و خطایا، إنكار امامت أمیرالمؤمنین است كه: «فأُولَـ'´نءِكَ أَصْحَـ'بُ النَّارِ هُمْ فِیهَا خَـ'لِدُونَ» (بحارالانوار ج8 ص 358).

و در «تفسیر فرات بن إبراهیم» از حضرت باقر علیه السّلام روایت كرده است كه گفته اند: أمیرالمؤمنین علیه السّلام فرموده اند: چون روز قیامت شود، منادی ای از آسمان ندا می كند: علیّ بن أبی طالب كجاست؟! من می ایستم و پس از آن گفته می شود: تو علیّ هستی؟! من میگویم: من پسر عموی پیامبر مصطفی و وصیّ او و وارث او هستم! به من گفته می شود: آری راست گفتی! اینك در بهشت داخل شو، خداوند تو و شیعه ات همه را مورد غفران خود قرار داد، و تو را از دهشت و وحشت فزع اكبر ایمن كرد، و شیعیان تو را نیز با تو از دهشت و وحشت فزع اكبر در ایمنی قرار داد. اینك همه داخل بهشت گردید؛ همه در امن و امان خداوندی هستید! و هیچ گونه خوف و ترسی، و هیچ گونه غصّه و اندوهی برای شما نخواهد بود»!