روایات وارده در بر عهده گرفتن حساب شیعیان از سوی ائمه علیهم السلام

در «کنز جامع الفوائد» با إسناد متصل از محمد بن جعفر بن محمد، از پدرش، از جدش علیهم السلام، در تفسیر آیه 25 و 26 سوره غاشیه («إِن إِلَیْنَا إِیَابَهُمْ * ثُم إِن عَلَیْنَا حِسَابَهُمْ؛ همانا بازگشتشان به سوی ماست و آن گاه حسابشان با ماست) روایت میکند که امام باقر علیه السلام فرمودند: «چون روز قیامت شود خداوند حساب شیعیان ما را به ما موکول مینماید؛ پس آن حقوقی که از خدا بر عهده شیعیان است، ما از خداوند میخواهیم که آنرا به ما ببخشد، پس آن حقوق برای شیعیان است، و آن حقوقی که از مخالفان بر عهده شیعیان است آن هم برای شیعیان است، و آن حقوقی که از ما بر عهده شیعیان است آن هم برای شیعیان است. سپس حضرت فرمودند: شیعیان با ما هستند هر کجا که ما بوده باشیم».

در «کنز جامع الفوآئد» از امام صادق علیه السلام آورده است که چون از تفسیر همین آیه کریمه از ایشان سؤال شد، فرمودند: «چون روز قیامت شود خداوند تمام خلائق را در زمین همواری محشور میکند، و در این صورت برای آنکه در حساب پیروانمان مناقشه کند و به جزئیات رسیدگی فرماید حساب را میخواهد بطول اندازد. ما میگوئیم: بار خداوندگارا! اینان پیروان ما هستند! خداوند تبارک و تعالی میگوید: من امر آنها را به شما واگذار کردم و شما را شفیع آنها نمودم و گنهکاران آنها را آمرزیدم! همة آنها را بدون حساب داخل بهشت کنید!»

و نیز در همین کتاب با سند متصل خود از جمیل آورده است که: من به امام کاظم علیه السلام عرض کردم: آیا من تفسیر جابر را برای مردم بگویم؟! حضرت فرمودند: برای مردم پست و کوته نظر مگو! زیرا میروند، و جابر را بدین حدیث سرزنش میکنند. مگر این آیه را نخواندهای که: «إِن إِلَیْنَا إِیَابَهُمْ * ثُم إِن عَلَیْنَا حِسَابَهُمْ؟!» گفتم: آری! حضرت فرمودند: چون روز قیامت شود و خداوند اولین و آخرین را در محشر جمع کند، حساب شیعیان ما را به ما میسپارد و ما را حسابگر میکند؛ و علیهذا در آن چیزهائی که فیما بَیْنَهم و بَیْنالله بوده است ما بر عهده خدا تحکیماً میگذاریم که از آنها بگذرد و خداوند حکومت ما را اجازه میکند؛ و در آن چیزهائی که فیما بینهم و سائر مردم بوده است ما از مردم میخواهیم از آن بگذرند و آن را ببخشند و مردم هم آنها را بما میبخشند؛ و در آن چیزهائی که فیما بینهم و بین ما بوده است پس ما أحقیم که از آنها بگذریم و نادیده بگیریم (بحارالانوار ج8 ص50).

و نیز در دو کتاب حسین بن سعید از ابن أبی عمیر از عبدالرحمن ابن حَجاج از أحْوَل از حمران روایت کرده است که «حُمران بن أعْیَن گوید: من از حضرت باقر علیه السلام شنیدم که میفرمود: چون مشرکان و کافران، أهل توحید و مؤمنان را روز قیامت در آتش ببینند، میگویند: ما نمی بینیم که این ایمان و توحید دستی از شما گرفته باشد و شما را بی نیاز کرده باشد! و ما و شما هر دو مساوی هستیم! حضرت رب عز وجل این سخن را درباره مؤمنان نمیپسندد و به فرشتگان میگوید: شفاعت کنید! آنقدر شفاعت میکنند که خدا بخواهد و به مؤمنان میگوید: شفاعت کنید! و آنقدر شفاعت میکنند که خدا بخواهد و چون به سرحدی برسد که باقی نماند یکنفر که از اهل شفاعت باشد، خداوند تبارک و تعالی میفرماید: من أرحَم الراحمین هستم! همه شما شفاعت شدگان، از آتش به رحمت من بیرون آئید! و آنان همچون دسته های انبوه پروانه بیرون میریزند. راوی گفت: سپس حضرت أبوجعفر علیه السلام فرمودند: و پس از این بر روی دوزخیان ستونها و پایه های حجاب و پرده را میکشند و آنان مغضوب خدا قرار میگیرند و دیگر حجاب از بین نمیرود، و سوگند به خداوند که در آتش به طور خلود و جاودان میمانند».