شاید برای همه سوال باشد که کودکان را از چه سنی به بعد می توان در خانه تنها گذاشت بعضی از کارشناسان معتقدند که در سنین 8 تا 10 سال ودر واقع دوران آخر دبستان می توان کودکان را در خانه تنها گذاشت دکتر زاهد می گوید که نمی توان به این محدوده سنی بسنده کرد میزان بالیدگی و رشد شناختی و عقلی و اجتماعی و شرایط محیطی و تجارب قبلی کودک و وجود یا عدم وجود مشکلات جسمی با روانشناختی قبلی یا فعلی در فرزندمان در این تصمیم گیری نقش دارد. کودکی که در زمینه مقابله با اتفاقات آموزش ندیده کودکی که هنوز خطر را نمی شناسد و دست به کارهای خطرناک می زند کودکی که از تاریکی تنها ماندن یا حبس شدن می ترسد کودکی که مسائل ایمنی را یاد نگرفته یا کودکانی که ناتوانی جسمی خاصی دارند را نمی توان در خانه تنها گذاشت حتی اگر 8تا10 سال به بالا باشند زاهد در مورد تنها ماندن بچه ها در خانه هنگام شب هشدار داد که در موارد ترس از تاریکی و تنهایی در کودکان و عدم امکان تماس با والدین و نبود جایی که کودک بتواند کمک بطلبد و نیز ناامنی خانه و در معرض دزدی بودن باید در مورد تنها گذاشتن کودک هنگام شب تجدید نظر جدی کرد همچنین وقتی کودکان خوابند خانه را به امید این که تا برگردید بیدار نمی شوند ترک نکنید چرا که ممکن است فرزندتان به محض این که شما را از خانه بیرون می روید بیدار شود و معلوم نیست چه اتفاقی بیفتد در ضمن تنها گذاشتن خواهر و برادرها باهم بسته به سن کودک و توانایی های شناختی فرزندان بزرگ تر و قدرت حفاظت از فرزندان کوچک تر و داشتن مهارت های لازم هنگام بروز مشکل و همچنین وجود روابط دوستانه بین خواهر و برادرها اشکالی ندارد . دکتر زاهد می گوید کودکی که می توانیم در خانه تنها بگذاریم باید مشکلات جسمی یا روان شناختی قابل توجه نداشته باشد این مشکلات هم می تواند مقطعی باشد و هم دائمی ،مقطعی مثل مریضی هایی نظیر سرماخوردگی و تب و .. یا دائمی مانند مشکلاتی مثل دیابت و.... ممکن است فرزند شما از یک افسردگی یا اضطراب مقطعی در رنج باشد یا کلا یک بیماری روانشناختی ژنتیکی و دائمی داشته باشد مثل بیش فعالی این بچه ها نیاز به مراقب دارند و اگر تنها باشند ممکن است برایشان پیش بیاید مثلا بچه ای که تب دارد ممکن است براثر بالا رفتن تبش دچار تنشج شود حتی اگر این تب در اثر یک سرماخوردگی ساده باشد. کودکی که تنها می ماند باید در حد قابل قبولی مهارتهای زندگی و اجتماعی را کسب کرده باشد.
