حمید سمندریان معتقد است: نمی توان سبك های بازیگری را با نوشتن توضیح داد بلكه سبك باید به مرحله عمل برسد و دیده شود. حمید سمندریان معتقد است: نمی توان سبك های بازیگری را با نوشتن توضیح داد بلكه سبك باید به مرحله عمل برسد و دیده شود. این كارگردان و مدرس تئاتر كه عصر روز گذشته (۲۱ خرداد ماه)در خانه سینما سخن می گفت با بیان این مطلب ادامه داد: نمایش یك امر دیدنی است و با توضیح نمی توان آن را در ذهن تماشاگر تجسم بخشید چراكه نمایش برای دیده شدن باید از حیطه ادبیات بیرون بیاید و به كنش نمایشی تبدیل شود. كارگردان «ملاقات بانوی سالخورده» نیاز انسان ها را مهم ترین دلیل پیدایش سبك های هنری برشمرد و یادآور شد: سبك های هنری براساس نیاز انسان ها در دوره های متفاوت پدید آمده اند و از آن جا كه فطرت انسان محدودیتی ندارد، رشد و پیشرفت و تغییر این سبك ها نیز همواره تداوم دارد. او در توضیح چگونگی پیدایش هنر و سبك های هنری تشریح كرد: بشر اولیه برای مصون شدن از بلاهای طبیعی، سخن گفتن به زبان طبیعت را كه همان حركت است، آموخت و به این ترتیب هنر رقص پدید آمد ، هرچند سازندگان این هنر هرگز از اختراع آن آگاه نبودند. به مرور و با تغییر ابزار و پیشرفت زندگی، سبك های دیگر پدید آمدند كه پیدایش آن ها هرگز به بن بست نمی رسد. این مدرس تئاتر سپس در توضیح «سبك» گفت: سبك نوع تلفیق و امتزاجی است كه انسان آن را به كار می گیرد و با درآمیختن با خودش آن را كامل می كند كه البته این سبك همیشه هم كامل یا نو نیست چراكه گاهی شناخت درست و كاملی از خود نداریم. سمندریان در ادامه این نشست با اشاره به وجود برخی از ناآگاهی های نسل جوان نسبت به سبك های هنری گذشته، اظهارتأسف كرد: درحال حاضر بسیاری از جوانان ما تصور می كنند سبك نوینی را كشف كرده اند و این تصور از آن جا ناشی می شود كه این افراد نسبت به یافته های نسل های گذشته آگاهی كاملی ندارند. كارگردان «بازی استریندبرگ» از غریزه و دانش به عنوان دو عنصر ضروری برای آفرینش اثر هنری نام برد و اضافه كرد: دانش و آگاهی، پیش نیاز خلاقیت است و نوآوری بدون وجود این عنصر راه به جایی نمی برد، ضمن این كه بدون استعداد و غریزه كه می تواند ذاتی یا اكتسابی باشد نیز آفرینش اثر هنری امكان پذیر نیست ،البته فراموش نكنیم كه خلاقیت حتما باید با معنا باشد. حمید سمندریان در ادامه این نشست به بیان ویژگی های سبك های گوناگون هنری اعم از ناتورئالیستی، رئالیستی، اكسپرسیونیستی و سمبولیستی پرداخت. به اعتقاد كارگردان «ازدواج آقای می سی سی پی» در سبك ناتورئالیستی وقایع یك زندگی عینا نشان داده می شوند بنابراین این سبك به معنای بازتاب یك طبیعت بدون دخالت هرگونه عنصر اضافه است درحالی كه سبك رئالیسم لایه زیرینی از حقیقت را در خود دارد. به این معنا كه دلایل وقوع اتفاقات در این سبك موردتوجه قرار می گیرد. سمندریان افزود: علی رغم حضور سبك های جدید ، دو سبك رئالیسم و ناتورئالیسم به دلیل نزدیكی شان به طبیعت بشر هم چنان وجود دارند. او در توضیح سبك اكسپرسیونیستی هم گفت: در این سبك طبیعت به صورت فشرده نشان داده می شود بنابراین تمام زواید آن حذف می شود و در این میان هنرمندی موفق است كه اضافات را به خوبی كشف و حذف كند. این مدرس تئاتر اظهار داشت: سبك اكسپرسیونیستی تخیل تماشاگر را به كار می اندازد و برخلاف دو سبك قبلی دلایل رویدادها را نشان نمی دهد بلكه تحلیل بعد از اتفاقات را از زوایای گوناگون مورد بررسی قرار می دهد به همین دلیل هم زمان رویدادها به عقب می رود و هم تماشاگر در ماجراهای صحنه شركت می كند. او سپس به بیان ویژگی های سبك سمبولیسم پرداخت و یادآور شد: در این سبك ،از یك عنصر معنای عنصر دیگری گرفته می شود بنابراین باید چیزی را به نمایش بگذاریم كه بخش دیگری از آن در ذهن مخاطب وجود داشته باشد و اگر این تداعی صورت نگیرد هنرمند در بیان منظور خود دچار مشكل می شود. او در ادامه سخنان خود به تشریح ویژگی های بازیگری در دو سبك بزرگ «استانیسلاوسكی» و «برتولت برشت» پرداخت و گفت: در شیوه استانیسلاوسكی وقایع به صورت كاملا رئال روایت می شود، بنابراین تماشاگر كاملا درگیر احساسات روی صحنه می شود، اما برشت برای تكمیل این شیوه به بازیگران گفت كنار نقش خود بایستند و معرف آن باشند نه این كه حس نقش را به صورت كاملا واقعی به تماشاگر منتقل كنند و او را آن چنان تحت تأثیر قرار بدهند كه از واقعیت خود جدا شود. بنابراین در تئاتر برشت تماشاگر قاضی نقش است. به گفته او سبك بازیگری به معنای پیاده شدن یك ایدئولوژی در جسم بازیگر است و راه فهم آن تعریف آن نیست، بلكه عملكرد آن است. او سپس درباره تفاوت بازیگری در تئاتر و سینما عنوان كرد: تماشاگر تئاتر صحنه را با چشم خود می بیند اما تماشاگر سینما وقایع را با واسطه چشم دوربین – لنز – می بیند، ضمن این كه در سالن تئاتر تماشاگر ساكن است و هریك از تماشاگران بسته به فاصله ای كه از صحنه دارند، نمایش را از زاویه خاصی می بینند اما در سینما با عوض شدن موقعیت بازیگر، تماشاگر همراه او می شود. سمندریان كه اغلب متون خارجی را اجرا كرده است در پاسخ به پرسش یكی از حاضران درباره عدم اجرای نمایشنامه های ایرانی تصریح كرد: به اجرای نمایشنامه های «مرگ یزدگرد» و «فتح نامه كلات» بسیار علاقه مند بودم اما چون بهرام بیضایی نمایشنامه «مرگ یزدگرد» را به بهترین شكل اجرا كرده بود از اجرای آن منصرف شدم و «فتح نامه كلات» هم مجوز اجرا نگرفت. او اضافه كرد: همیشه نمایشنامه هایی را برای اجرا انتخاب می كنم كه ذهن مرا به هم بریزند و آثاری را كه به آسانی مطلب را عنوان می كنند، دوست ندارم بلكه اثری را دوست دارم كه مرا رنج بدهد. در پایان این نشست «علی رامز» لوح تقدیر و هدیه ای را به نمایندگی از انجمن بازیگران خانه سینما به سمندریان اهدا كرد گزارش : خبرگزارى ايسنا [/quote]
