بيگمان هيچكدام از ايرانياني كه در يكي از سردترين روزهاي تاريخ پايتخت، خودشان را به ورزشگاه يخزده آزادي رسانده بودند تا هفتاد و چهارمين شهرآورد تهران را تماشا كنند، تصورش را هم نميكردند كه اين مسابقه فوقالعاده ديدني، به يكي از ممتازترين برگهاي كتاب فوتبال ايران تبديل شود و خاطرهاش براي هميشه در ياد آنها باقي بماند. ديروز وقتي تماشاگران تلويزيوني داربي گيرندههايشان را روشن كردند و با سكوهاي لختتر از هميشه استاديوم آزادي مواجه شدند، احتمالا احساس ياس و نااميدي در مورد بزرگترين مسابقه باشگاهي ايران در دلشان رخنه كرد، اما شايد اگر خود آنان نيز يك دقيقه – فقط يك دقيقه – در سرماي استخوانسوز غرب تهران نفس ميكشيدند، به جاي گله از 40 هزار نفري كه به ورزشگاه نرفتند، درود ميفرستادند به 60 هزار تماشاگري كه حالا بايد به آنها لقب عاشقان واقعي فوتبال را داد؛ همانها كه برنده بيچون و چراي پنجشنبه شب بودند و يك نبرد دراماتيك و استثنايي را تماشا كردند. ضربان سرخ، روي خط انتقام از ساعاتي مانده به آغاز مسابقه، ظرفيت طبقه پايين تقريبا پر ميشود و حدود 10 هزار نفر راهي طبقه بالا ميشوند، اما سرماي شديدتر طبقه دوم، باعث ميشود بيشتر تماشاگران به هر قيمتي كه شده تلاش كنند پايين بمانند. جايي كه ما نشستهايم، درست قلب تيفوسيهاي پرسپوليس در ضلع شمالي استاديوم آزادي است؛ جايي كه هواداران تيم سرخ تهران به ورزشگاه آمدهاند تا هرطور شده از كابوس شكستهاي متوالي داربي نجات پيدا كنند. درست به همين دليل هم هست كه جنبوجوش اينجا را هيچ كجاي ديگر ندارد. ورود بازيكنان قرمزپوش به زمين، فريادهاي كر كننده هواداران را به دنبال دارد: «پرسپوليس قهرمان، انتقام، انتقام!» بازيكنان دست تكان ميدهند و به تماشاگران اطمينان ميدهند كه همه سعي خودشان را خواهند كرد. آن سوي ورزشگاه، چيزهايي عليه دنيزلي ميگويند و البته تاكتيك كليشهاي تماشاگران رقيب پرسپوليس را به كار ميگيرند: «علـــی دايــي!» بازي تحت تاثير باد سرد و شديد آغاز ميشود. تيفوسيهاي قرمز گذاشتهاند پشت كار كه هر طور شده به حسين هوشيار روحيه بدهند. با هر حركت سادهاش، موجي از تشويقها راه ميافتد؛ به ويژه از اين جهت كه او مقابل ذوبآهن هم بازي اميدواركنندهاي به نمايش گذاشته بود. پرسپوليس كمكم نبض بازي را در اختيار ميگيرد. زمزمههاي روي سكو، همه نشان از توقع پيروزي دارند. شوت خطرناك مازيار زارع خيلي زود از راه ميرسد. فرياد و فغان پرسپوليسيها از اين سمت بلند ميشود و البته پاسخ طعنهآميز و ركيك استقلاليها از آن سمت! پرسپوليسيها بهتر شروع كردهاند. محمد نوري، مهدي رحمتي را به واكنش وا ميدارد. اين يك موقعيت جدي بود، اما عكسالعمل هوشمندانه سيد باعث ميشود توپ جايي برود كه كسي نتواند از ريباندش استفاده كند. چند دقيقه بعد غلامرضا رضايي در كورس كم ميآورد تا يك تكبهتك از كف سرخها برود. عاليترين فرصت اما، توپي است كه نوروزي ميزند و به شكل نفسگيري از كنار دروازه به اوت ميرود. اين موقعيت آنقدر جدي و دلهرهآور است كه استقلاليها حتي رغبت نميكنند آن جواب هميشگي را به فرياد آه و حسرت طرف مقابل بدهند! وقتي آخرين موقعيت جدي پرسپوليس را نوروزي از دست ميدهد، ياس و احساس عجز گريبان اين تيم را ميگيرد، چه در دل ميدان، چه روي سكوها، جايي كه ما نشستهايم: «ديگه نميتونيم به اينا گل بزنيم. هر چي هم بزنيم رحمتي ميگيره. نوش جون گلر يه ميليارديشون»، «بابا اين مظلومي جادوگر داره. تيمش راه ميره، ميبره. اين همه توپ خراب كرديم، الان اينا يك توپ الكي ميارن ميكنن تو گل!» پيشبيني توام با نااميدي تماشاگران پرسپوليس، خيلي زود به تحقق ميرسد. هوشيار بد شروع ميكند، كريمي نميخواهد توپ به اوت برود و حملات تيمش از ريتم بيفتد، آن را با ضربه بلند برميگرداند، زندي به ميداوودي پاس ميدهد، علي عسگر مثل هميشه غايب است و آخر سر، اين ضربه استثنايي ميلاد است كه كنج دروازه جا خوش ميكند. ضلع مقابل ورزشگاه منفجر ميشود. استقلاليها روي ابرها هستند. آرام كه ميگيرند، شعار ميدهند و ابراز خشنودي ميكنند از اينكه تيمشان بعد از دايي و استيلي، دخل دنيزلي را هم آورده است. اينطرف اما، زمزمههاي گلايه آلود اوج گرفتهاند. عدهاي سراغ مهدويكيا را ميگيرند، بعضيها از ميثاق ميپرسند و البته چند نفري هم جسته و گريخته از بازي ضعيف كريمي انتقاد ميكنند كه خيلي زود با نهيب و هشدار اطرافيان مواجه ميشوند: «خب ديگه آقا، بسه!» اينجا فعلا كريمي و دنيزلي خط قرمزهاي انتقاد هستند؛ حتي در مرحله درددلهاي خودماني! نيمه اول تمام ميشود. طلسم پرسپوليسيها به پنج بازي و نيم افزايش پيدا ميكند. داربي شاعرانه، تاريكي ناگهاني! بين دو نيمه، تماشاگران منجمد شده داربي به سمت چاي فروشيها هجوم ميآورند. در اين هواي سرد چاي جوشيده بدمزه 300 توماني دستفروشها، از قهوههاي اشرافي كافيشاپهاي شانزهليزه هم بيشتر ارزش دارد. عدهاي آنجا معطل تسويه حساب با چايچيها هستند، عدهاي گرفتار صف دوزخي دستشويياند و عدهاي ديگر هم از دغدغههاي نيمه دوميشان حرف ميزنند. شوك بزرگتر اما، اتفاقي است كه براي برق ورزشگاه ميافتد. تاسيسات فرسوده استاديوم آزادي به مشكل برميخورند و ظرف يك صدم ثانيه تمام ورزشگاه غرق در تاريكي مطلق ميشود. تماشاگران به سرعت موبايلهايشان را روشن ميكنند تا نمايي زيبا و خارقالعاده در آزادي شكل بگيرد. همه چيز محشر است. يك سري شعار بامزه با محوريت «تاريكي» سر داده ميشود كه همهشان زير 18 سال هستند! چند دقيقه طول ميكشد تا پروژكتورها دوباره روشن شوند. بازيكنان كمكم به زمين ميآيند تا نيمه دوم شروع شود؛ 45 دقيقهاي كه حالا بخشي از تاريخ جاودان فوتبال ايران شده است. فريادهايي به خونخواهي بادكنك! نيمه دوم شروع ميشود. پرسپوليسيها نهايت استفاده را از حضور حنيف عمرانزاده در نزديكيشان ميبرند و به شدت عليه او شعار ميدهند و جرم حنيف اين است كه اوايل بازي وقتي با يك بادكنك بادآورده روي زمين روبهرو شده، با دو پا روي آن پريده و آن را تركانده است. مهدي رحمتي هم به خاطر اعتراضهايش به داور، از سوي تماشاگران رقيب ملامت ميشود. شوك بزرگ را باز هم استقلال ميزند. هنوز بازي جانيفتاده كه شوت زندي وارد دروازه ميشود. تماشاي انفجار دوباره سكوهاي جنوبي، ديگر براي پرسپوليسيها غيرقابل تحمل است. عدهاي تصميم ميگيرند از همين حالا و در فاصله 40 دقيقه به پايان بازي ورزشگاه را ترك كنند. غرغرها به اوج خود رسيده است. پرويز مظلومي با غرور تمام استقلاليها را به تشويق كردن ترغيب ميكند. بغض گلوي پرسپوليسيها را گرفته. آنها كه تحمل كردهاند و هنوز نشستهاند، ادامه حركات ديوانه كننده غلامرضا رضايي را تاب نميآورند و به شدت به او اعتراض ميكنند. مهدي مهدويكيا به زمين ميآيد. كريمي حتي در همين شرايط هم بازوبند را به او ميسپارد تا بار ديگر ارزشهاي شخصيتي خودش را به رخ بكشد. حضور مهدي، كمي هيجان و اميد را با خودش به قلب پرسپوليسيها برميگرداند، اما هنوز همهچيز سياه است. اخراج عجيب اولادي، اوضاع را پيچيدهتر ميكند. شريفات طوري هنرمندانه خودش را زمين انداخته كه حتي پرسپوليسيها هم كارت قرمز را حق او ميدانند، اما تصاوير تلويزيوني چيز ديگري نشان ميدهند. كمكم تماشاگران بيشتري در حال ترك ورزشگاه هستند كه دو شوت پياپي مهدويكيا آنها را در اجراي اين تصميم مردد ميكند. حاشيه مهم اين دقايق، خروج غلامرضا رضايي از زمين است؛ بازيكني كه بعد از يك روز كمفروغ ديگر، با شعارهاي شديداللحن تماشاگران بدرقه ميشود. ضدحملات زهردار استقلال، مثل باد سرد ورزشگاه در گوش پرسپوليسيها سيلي ميزند. آيا اينجا پايان داربي 74 است؟ يعني يك باخت ديگر؟ و خدایی که در این نزدیکیست 20 دقيقه تقريبا هيچكسي ايمن زايد را در زمين نديد، درست مثل 45 دقيقهاي كه برابر ذوبآهن به ميدان رفت. با اين وجود اما، وقتي قرار باشد معجزه رخ بدهد، حتي فرشتههاي نامريي هم ميتوانند رقمش بزنند. دقيقه 82، پاس عمقي نوري به زايد ميرسد و او با رحمتي تك به تك ميشود. شايد اگر يك بازيكن ايراني صاحب اين توپ ميشد، با ذهنيت مسمومي كه در مورد ناتواني در گل زدن به استقلال برايش به وجود آمده بود، اين فرصت را هم از دست ميداد، اما برگ برنده پرسپوليس اين بود كه زايد خارجي، گوشش به اين حرفها بدهكار نبود. ضربه دقيق او به زاويه مخالف، تماشاگران مجنون پرسپوليس را از خود بيخود ميكند. حالا همه برگشتهاند، سرپا، شانه به شانه هم با دلهايي نگران و صورتهايي كه حس اضطراب و اميد در آنها موج ميزند. هنوز وقت نشده تماشاگران در مورد ايمن زايد حرف بزنند كه سانتر طلايي مهدي روي سر او فرود ميآيد و گل مساوي با هد چكشي زايد به ثمر ميرسد. حالا حال تماشاگران پرسپوليس «خريدار» دارد. ماندهها به حال رفتهها افسوس ميخورند. همه چيز عالي است. پرسپوليس بعد از مدتها داربي را نميبازد و مهمتر اينكه آنها 10 نفره داربي را برگرداندهاند. مردم اما، انگار مطالبه ديگري از اين حماسه دارند. روي سكوهاي پشت دروازه استقلال، همه مردها دست دور گردن هم انداختهاند و شعاري را فرياد ميزنند كه در فضاي سالم ورزشگاه بدون بوقچي، كاملا از قلب آنها سرچشمه گرفته است: «واويلا واويلا، بزن يكي ديگه!» ضرباهنگ تند اين «بزن يكي ديگه»ها، مثل پتك روي سر رحمتي فرود ميآيد. سيد آشفته است و اين را از فاصله چند مترياش به وضوح ميتوان فهميد. تماشاگران از دنيزلي ميخواهند كاظميان سرعتي را به بازي بياورد تا تير خلاص به شقيقه دشمن شليك شود، اما افندي نقشه ديگري دارد. تابلوي تعويض بالا ميرود و حسين بادامكي به جاي محمد نوري به زمين ميآيد. آيا دنيزلي به فكر نتيجه است؟ نه؛ اين حرفها به گروه خون مربي تركيهاي نميخورد. در آخرين دقيقه بازي، بادامكي از چپ حركت ميكند، يك چرخ ميزند، پاس عرضي به زايد، كنترل خوب ايمن، چرخش 45 درجهاياش و حالا ضربهاي شكوهمندانه به قلب تاريخ. او دومين هتتريككننده تاريخ داربي است، آن هم با نيم ساعت بازي. پرسپوليسيها اين لحظهها را باور نميكنند. بعضيها ميترسند كه خواب باشند. حال چند نفري بههم خورده و يك نفر در جايگاه 26 كاملا بيهوش شده كه توسط تماشاگران هيجانزده، دست به دست بالا ميآيد. بهت و حيرت، نيمكت استقلال را فرا گرفته است. سوت پايان به صدا درميآيد. نيمكت پرسپوليس وسط زمين ميآيد. همه غرق در شادياند. مهدويكيا اشك ميريزد. بازيكنان بعد از تشكر از هواداران به رختكن ميروند، اما علي كريمي براي تشكر اختصاصي به زمين برميگردد. دور استاديوم ميچرخد و از همه قدرداني ميكند. پيراهنش را ميبوسد و وسط جماعت مياندازد. اين همه، پاداش عاشقان صبوري بود كه سرماي آهنين و سوزناك آزادي را با حرارت قلبشان گرم كردند، معجزه را باور داشتند و ايستادند تا «تاريخ» را از نزديك لمس كنند.