علت*هاي گوناگوني سبب نق*زدن افراد مي*شود. يكي از اين علت*ها، ناكامي است. وقتي فرد به هدفي كه دارد نمي*رسد، نق مي*زند. علت ديگر مربوط به ارتباطات فرد است. به*عنوان نمونه وقتي مخاطب فردي به او توجه نكرده و براي حرف*هايش اهميتي قائل نباشد، فرد سعي مي*كند با نق زدن و تكرار، مخاطبش را وادار به گوش كردن كند. سوم اينكه فرد نمي*تواند مسايل*اش را به خوبي مطرح كند و مشكل مربوط به خود اوست. در نتيجه سعي مي*كند از راه تكرار و نق زدن، منظورش را بيان كند. علت ديگر مربوط به اعتماد به نفس ضعيف افراد است كه خودشان را باور ندارند. در اين صورت فكر نمي*كنند كه اگر با لحن آرام و مناسب با شان و شخصيت بالا با طرف مقابل*شان صحبت کنند، بتوانند منظورشان را برسانند به همين دليل سعي مي*كنند از طريق نق زدن، پيامشان را منتقل كنند. گاهي اوقات نق زدن خودش را به شكل يك رفتار نشان مي*دهد و در واقع جزو يكي از ويژگي*هاي شخصيتي فرد شده است. نق زدن مي*تواند به شكل يادگيري نيز باشد. به اين معني كه افراد ياد مي*گيرند نق بزنند تا به هدف مورد نظرشان برسند. گاهي نيز نق زدن روشي براي تخليه تنش*ها و هيجان**هاي منفي است كه فرد با نق زدن، عصبانيت و ناراحتي خود را تخليه مي*كند. ابراز وجود، يكي ديگر از علل نق زدن است كه معمولا در خانم*ها و بيشتر در روابط زناشويي* ديده مي*شود. جالب اينکه اين دسته از خانم*ها خودشان به نق زدنشان واقفند و معتقدند گاهي كه آقايان حرف*هايشان را نمي*شوند و نق مي*زنند. حال بايد ديد نق زدن*هاي والدين چه تاثيري بر فرزندان*شان دارد؟ متاسفانه نق زدن والدين، كودكان را از داشتن تفكر خلاق و ارتباط سالم دور مي*كند و باعث مي*شود كودكان محدود فكر کنند و زاويه شناختي خود را بسته نگه دارند بنابراين از انديشه و تفكرات*شان استفاده نمي*كنند و فكر مي*كنند براي به دست آوردن اهداف و آرزوهاي*شان فقط مي*توانند حرف بزنند و به دنبال پيدا كردن راه*هاي مختلف براي رسيدن به هدفشان نيستند. همه اين عوامل باعث مي*شود كودكان به نوعي وابسته و درمانده شوند زيرا فكر مي*كنند كه چون مادرشان نق مي*زند و به نتيجه مي*رسد پس من هم از طريق نق زدن به اهدافم مي*رسم در حالي كه هميشه اين*طور نيست. اين كودكان از تكامل و پيشرفت باز مي*مانند. راهكارها به جاي نق*زدن از راه*هاي ديگري براي ابراز وجود و ديگر مسايل استفاده كنيد تا منظورتان را به طرف مقابل بفهمانيد. به عنوان نمونه 1. كلام*تان را مناسب كنيد. 2. اين احساس را در خود ايجاد كنيد كه اگر نق بزنيد خودتان را خراب كرده*ايد و مخاطب*تان كمتر به شما گوش خواهد داد. 3. سعي كنيد اعتمادبه*نفس*تان را افزايش دهيد و به اين مساله فكر كنيد كه شما توانمندي*ها و مهارت*هاي زيادي داريد و با استفاده از آنها مي*توانيد نظرات*تان را به ديگران ارائه دهيد. 4. سعي كنيد با لحن مناسب و در مكان مناسب حرف*هايتان را بزنيد. به*عنوان نمونه بگوييد: «تو فكر نمي*كني اين*طور بهتر است؟ صلاح مي*داني فلان كار را انجام دهيم؟...» استفاده از اين عبارات مي*تواند افراد را وادار كند تا به جاي تكرار پيام كلامي، از انديشه*شان استفاده كنتد. 5. مهارت*هاي ارتباطي خود را ارتقا دهيد و به جاي نق زدن از آنها استفاده كنيد. 6. از فيدبك*هاي كلامي استفاده كنيد و از طرف مقابل*تان سوال كنيد كه آيا متوجه صحبت*هاي من هستي. در اين صورت احتمال اينكه طرف مقابل حرف*تان را بيشتر گوش بدهد زياد است تا وقتي كه بدون بازخورد گرفتن از او صحبت کنيد. 7. براي صحبت كردن به خصوص با همسر و فرزندان*تان زمان مشخصي را تعيين كنيد و به صحبت*هاي*تان رسميت دهيد تا آنها را وادار به شنيدن صحبت*هاي*تان كنيد. پي نوشت ها : * روان*شناس و عضو هيات علمي دانشگاه آزاد اسلامي
