پس از معرفی هواپیمای اف-۱۶ فایتینگ فالکون، نوبت به مدل جدید و نوین هواپیمای اف-۱۶ می رسد که با طراحی متفاوت و رادیکال خود، توانایی های منحصر به فرد خود را نمایان ساخته و البته تا حدود زیادی، کاستی های نمونه اصلی هواپیمای اف-۱۶ را با طراحی جدید برطرف نموده است. این هواپیما، بر پایه بدنه اصلی هواپیماهای اف-۱۶ معمولی بنا نهاده شده است که مشخص ترین اختلاف این هواپیما با نمونه های معمولی اف-۱۶، بال های دلتایی شکل آن می باشد. این بال ها، به شکل یک مثلث هستند که گوشه های آن به سمت بیرون کشیده شده اند. استفاده از چنین طرح بالی، به دلیل فراهم آمد فضای بیشتر برای نگهداری سوخت، برد بیشتری به این هواپیما می دهد. همچنین، این شکل دلتایی بال، امکان حمل تسلیحات بسیار بیشتری نسبت به نمونه معمولی اف-۱۶ را به هواپیمای اف-۱۶ ایکس ال اعطا می نماید. به مدد استفاده از بال های دلتا یا مثلثی شکل، مساحت بال بیشتری برای این هواپیما فراهم آمده است که در نتیجه، هواپیما قادر به نشست و برخاست در سرعت های بسیار کمتر از نمونه معمولی هواپیماست. این هواپیما، در حقیقت برای پاسخگویی به نیاز نیروی هوایی آمریکا برای هواپیمایی که قادر به کروز یا گشت زنی در سرعت های مافوق صوت، بدون از دست دادن قابیلت مانوردهی و توانایی های دیگر باشد، طراحی گشت. به همین منظور، می بایست در طرح اف-۱۶ های معمولی آن دوران، تغییراتی به وجود می آمد که علاوه بر ایجاد توانایی سوپرکروز دیگر قابلیت های هواپیما نیز مانند برد و توانایی حمل تسلیحات افزایش می یافت. به منظور به کارگیری بال های دلتا شکل، لازم بود که طول بدنه نیز افزایش یابد. در راستای همین هدف، طول کلی بدنه هواپیما، به میزان ۱۴۶ سانتیمتر، افزایش یافت تا ریشه گسترده بال، بتواند روی بدنه نصب شود. بال های دلتا شکل این هواپیما، بر خلاف هواپیماهایی مانند خانواده میراژ که تنها از مثلثی ساده تشکیل می شوند، این گونه نبود. بلکه انتهای بال های این هواپیما، تا حدودی به بیرون امتداد داده شده بود تا برخی از توانایی های آیرودینامیکی هواپیما برای پرواز در سرعت های مافوق صوت افزایش یابد. در اف-۱۶ های مدل های قدیمیتر، در صورت حمل سیستم ناوبری شبانه برای عملیات کور یا سیستم لانتیرن، دو مقر حمل تسلیحات اشغال می شد که از توانایی حمل تسلیحات بیشتر هواپیما می کاست. اما در هواپیمای اف-۱۶ ایکس ال، به لطف وجود مقرهای فراوان برای حمل تسلیحات، دیگر این ضعف چندان محسوس نیست. این هواپیما برای تامین نیروی پیشرانش خود، از دو مدل موتور ساخت شرکت های مشهور پرات اند ویتنی و جنرال الکتریک استفاده می نماید، مدل جنرال الکتریک f-۱۱۰، توانایی ایجاد نیروی رانشی معادل ۲۸.۰۰۰ پوند تولید می نماید که به راستی نیروی بسیار عظیمی برای پیشرانش یک جنگنده نسبتاً متوسط به شمار می آید. این هواپیما، دارای وزن خالی معادل ۱۱ تن و بیشینه وزن برخاستی برابر با حدود ۲۵ تن است. همچنین این هواپیما، قادر است به سرعت هایی در حدود ۲ ماخ در ارتفاع حدود ۱۵ کیلومتری، که البته سقف پرواز هواپیما نیز در همین حد است، دست یابد. طول بال های این هواپیما به ۱۰ متر، طول خود هواپیما به حدود ۱۶ متر و مساحت بال این هواپیما به ۵۸ متر مربع می رسد. این هواپیمای متفاوت، در ابتدای زمان طراحی اش در شرکت جنرال داینامیکز، رقیبی برای نمونه جدید هواپیمای اف-۱۵ e ساخت شرکت مکدانل داگلاس به شمار می آمد. اما سرانجام، با وجود مزایا و ویژگی های بسیار عالی که این هواپیما از آنان بهره می برد، هواپیمای اف-۱۵ ئی در این رقابت پیروز گردید و این هواپیما، که هم اکنون از آن با نام f-۱۶ e نام می برند، هرگز به تولید انبوه برای کابرد های نظامی نرسیده و تنها چند نمونه از آن تولید شد. البته، با وجود اینکه برنامه هواپیمای اف-۱۶ ایکس ال ادامه نیافت، اما هم اکنون شاهد تولید نسل جدیدی از جنگنده های اف-۱۶ با نام دیزرت فالکون و با کد e/f هستیم که از آن ها با نام بلاک ۶۰ نیز یاد می شود. اگرچه در این جنگنده های بسیار پیشرفته ادامه دهنده راه ایکس ال، بال دلتا شکل به کار گرفته نشده، اما بسیاری از ویژگی های مثبت هواپیمای اف-۱۶ ایکس ال، هنوز پا بر جا هستند. ناگفته نماند که تنها خریدار این هواپیماهای پیشرفته، نیروی هوایی امارات متحده عربی می باشد که اولین گروه جنگنده های مدرنیزه دیزرت فالکون خود را اخیراً تحویل گرفته است.
در حدود سال های ۱۹۷۰، نیروی هوایی اسرائیل، تعداد ۵۰ فروند هواپیمای موفق میراژ ۵ را به شرکت داسو برگه فرانسوی سفارش داد. اما به دلیل فشارهایی که از سوی افکار عمومی برای عدم فروش آن ها به فرانسه وارد آمد، رژیم اشغالگر صهیونیستی این جنگنده ها را تحویل نگرفت. پس از آن، اسرائیلی ها در ابعاد وسیعی به تحقیق در مورد طراحی انواع هواپیماهای جنگنده دست زدند که ابتدا به تولید هواپیمای اسرائیلی نشر و سپس کفیر انجامید. پس از مدتی، بر روی بدنه هواپیمای کفیر که شباهت قابل توجهی به میراژ ۵ دارد، موتورهای j-۷۹ جنرال الکتریک، یعنی همان موتورهای نصب شده بر روی هواپیمای فانتوم نیز بر روی جنگنده کفیر آزمایش گردید. بدنه این هواپیما برای ایجاد قابلیت نصب موتورهای j-۷۹، ابتدا کوتاهتر و سپس دارای قطر بیشتری شده است و همچنین برای تامین هوای مورد نیاز برای پس سوز موتور، این هواپیما دارای چهار دریچه هوا روی بدنه و یک دریچه روی قسمت عقب بدنه است. همچنین ورودی های موتور این هواپیما به صورت کانال های هوایی با نیم مخروط هایی در وسط آن ها برای مهار امواج ضربه ای و کنترل میزان هوای ورودی به موتور می باشد. این هواپیما، برای کنترل پایداری عرضی خود و همچنین امکان انجام عملیات در ارتفاع پایین، یعنی همان نقطه ضعف هواپیماهای بال دلتایی، دارای یک جفت بالچه مشهور به کانارد در قسمت جلوی هواپیما و در طرفین ورودی های موتور آن است که امکانات بیشتری برای کنترل هواپیما در سرعت های پایین تر به آن می دهند. این جنگنده، که بسیاری آن را یک کپی ناقص از هواپیمای میراژ ۵ می پندارند، مجهز به تجهیزات الکترونیکی یا همان اویونیک اسرائیلی و تانک های سوخت بهبود یافته می باشد. این هواپیما، برای دفاع هوایی و مخصوصاً برای حملات زمینی طراحی و تولید شده است و حتی از تسلیحات، یعنی موشک ها و ------ های به کار رفته در هواپیمای میراژ ۵ بهره می جوید. این هواپیما دارای طول بدنه ای به میزان ۱۵ متر و دهانه بالی به میزان ۸ متر است. این هواپیما، قادر است به کمک موتور j-۷۹ با سرعت هایی بالغ بر ۳/۲ ماخ نیز دست پیدا کرده و به ارتفاع تا ۱۸ کیلومتر نیز برسد. این هواپیما، با بیشترین وزن برخاست معادل ۱۶ تن، هواپیمایی در کلاس سبک به شمار می آید. همچنین، جنگنده کفیر دارای برد نسبتاً کوتاهی به میزان ۷۷۰ کیلومتر است که دلیل عمده آن، می تواند استفاده از موتورهای توربوجت پر مصرف j-۷۹ بیان شود، چنانکه این موضوع، در خود هواپیمای فانتوم نیز وجود دارد. البته برای اسرائیل، با مساحت اندک کشورش، این ضعف چندان آشکار نمی نماید. کفیر قادر به حمل انواع موشک های سایدوایندر، پایتون، شفریر، ماوریک و شرایک، در کلاً ۹ مقر در زیر بال ها و بدنه می باشد که وزن کل تسلیحات، یعنی مجموع ------ ها و موشک های محوله، می تواند تا ۵ تن نیز برسد. ناگفته نماند جنگنده کفیر محصول صنایع هواپیما سازی اسرائیل یا iai است که در نیروی هوایی آمریکا، اف-۲۱ ای نام گذاری شده است.
